๘๙
...ดอกไม๎
ทุ
กดอกดู
จะพากั
นเอี
ยงหน๎
าล๎
อๆ มาเย๎
ยเยาะ และนกก็
พร่ํ
าหยั
นซ้ํ
าๆ ในขณะที่
ดาว
ลื
มตาโพลงเป็
นพั
นๆ จ๎
องมายั
งกั
บจะจั
บผิ
ด
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
: ทํ
านเลํ
า...อธิ
บายได๎
ไหม?, หน๎
า ๒๔๐)
...เรื
อที่
ผู
กไว๎
กระสั
บกระสํ
ายอยูํ
ใต๎
เงาสะพานพึ
มพํ
าอะไรงํ
วนอยูํ
กั
บท๎
องน้ํ
า กิ่
งไม๎
เล็
กๆโผลํ
ออกมาจากซอกหิ
นโบกมื
ออยูํ
ไหวๆ ...
……………………………………………………………
...
เพราะลํ
าน้ํ
าทั้
งลํ
าคื
อบทกวี
ที่
โลมไล๎
ด๎
วยลมระรวย เหํ
กลํ
อมด๎
วยลํ
านํ
าที่
แผํ
วกระซิ
บ เสกใจ
ให๎
แจํ
มเจิ
ดด๎
วยเส๎
นทองจากรั
ศมี
ของดวงอาทิ
ตย๑
และสายเงิ
นจากประกายของแสงจั
นทร๑
...
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
: คํ
าตอบในสายน้ํ
า, หน๎
า ๒๕๗, ๒๕๗-๒๕๘)
3)
อธิ
พจน์
หรื
อ
การกล่
าวเกิ
นจริ
ง
สํ
วนหนึ่
งของภาพพจน๑
ที่
“นิ
ด นรารั
กษ๑
” ใช๎
ในบทความเรี
ยงชุ
ดนี้
คื
อ “อธิ
พจน๑
”
หรื
อการกลํ
าวเกิ
นจริ
ง ซึ่
งเป็
นศิ
ลปะการใช๎
ภาษาที่
ชํ
วยเน๎
นความหมายให๎
หนั
กแนํ
นหรื
อซาบซึ้
งตรึ
งใจ
ยิ่
งขึ้
น ดั
งเชํ
น
...เพราะระหวํ
างมนุ
ษย๑
ด๎
วยกั
น มี
แตํ
ไมํ
พอเสี
ยแหละมาก น้ํ
าตาจึ
งทํ
วมโลกอยูํ
อยํ
างทุ
กวั
นนี้
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
: น้ํ
าตาทํ
วมโลก, หน๎
า ๒๖)
“ขอหั
วรํ
อให๎
ลั่
นโลก...”
………………………………………………..
“...อ๎
าว! คุ
ณไมํ
พยายามที่
จะหั
วเราะกั
บฉั
นให๎
โลกแตกเป็
นเสี่
ยงๆ ไปเสี
ยแล๎
วหรื
อนี่
? ”
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
: ตรงมุ
มที่
ไมํ
มี
ใครเอาใจใสํ
, หน๎
า ๕๒, ๕๓)
…พร๎
อมจะกระทั้
นกระแทกรํ
างของสั
ตว๑
โลกทุ
กชนิ
ดให๎
แบนราบติ
ดปฐพี
...
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
: ไมํ
ชั่
วไปทั้
งหมด, หน๎
า ๒๑๔)
…คนที่
สมองเปรื่
องปราดและมี
ลิ้
นที่
คมกริ
บกวํ
ามี
ดโกนอยํ
างเขา...
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
: พระเอกจอมปลอม, หน๎
า ๒๒๘)