๗๒
ไฉนมนุ
ษย๑
จึ
งยั
งใจโหดพอที่
จะไมํ
เกิ
ดเมตตาในมนุ
ษย๑
ด๎
วยกั
น ? ไฉนจึ
งยั
งจะมี
คน
กล๎
าคิ
ดอยูํ
อี
กวํ
า ตนนี้
สู
งสํ
งเหนื
อมนุ
ษย๑
อื่
น เมาอํ
านาจ และลื
มตนถึ
งขนาดเหยี
ยบอยูํ
บนผื
น
ดิ
น แล๎
วก็
ร๎
องก๎
องกั
งวานออกมาวํ
า “ปฐพี
นี้
ของกู
” ในขณะที่
ไมํ
มี
อะไรเป็
นของใครอยํ
าง
แท๎
จริ
งสั
กอยํ
างเดี
ยว เมื่
ออยูํ
ตํ
อหน๎
าความตาย ไฉนสงครามจึ
งยั
งเป็
นสิ่
งที่
มนุ
ษย๑
ฝั
นถึ
งกั
น
อยูํ
วํ
าจะชํ
วยให๎
มนุ
ษย๑
อยูํ
กั
นโดยสั
นติ
ตํ
อไปได๎
ในเมื่
อผู๎
พิ
ชิ
ตที่
แท๎
จริ
งนั้
นคื
อความตายทุ
กหน
แหํ
ง ?
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
: เพี
ยงแคํ
เม็
ดทราย, หน๎
า ๒๑)
บทประพั
นธ๑
ความเรี
ยงอย่
างเป็
นทางการ
ของประคิ
ณ ชุ
มสาย ณ อยุ
ธยา หรื
อ
“นิ
ด นรารั
กษ๑
” สํ
วนหนึ่
ง นํ
าเสนอข๎
อมู
ลความรู๎
และทั
ศนะอั
นลุํ
มลึ
ก นํ
าสนใจ ดั
งเชํ
น ข๎
อคิ
ดวิ
เคราะห๑
เกี่
ยวกั
บบทบาทของพระในคริ
สตศาสนา
...ในเมื่
อพระสงฆ๑
มี
ความจํ
าเป็
นต๎
องติ
ดตํ
อสั
มพั
นธ๑
กั
บฆราวาสในวงกว๎
างทั้
งผู๎
ใหญํ
เยาวชน คนหนุํ
มสาว ตลอดจนเด็
กเล็
ก เราทํ
านคงไมํ
หวั
งให๎
พระสงฆ๑
ของเรามี
ลั
กษณะเป็
นผู๎
ทรงศี
ลในแบบพระธรรมยุ
ติ
กนิ
กาย กิ
ริ
ยาสํ
ารวมหนั
ก เดิ
นนั
บก๎
าว สายตาต่ํ
าตกพื้
น แตํ
เป็
นผู๎
ทรงศี
ลซึ่
งกิ
ริ
ยาการภายนอก อาจจะกระฉั
บกระเฉงคลํ
องตั
วแจํ
มใสรํ
าเริ
ง แตํ
ก็
มี
ความสํ
ารวม
อยูํ
ภายใน เข๎
ารํ
วมในกิ
จกรรมของเด็
กและผู๎
ใหญํ
ด๎
วยความเต็
มอกเต็
มใจ อาศั
ย
ประสบการณ๑
ที่
ได๎
รั
บมาจากการฝึ
กงา นตามสั
งฆตํ
าบลตํ
างๆ อยํ
างมากพอสมควร เป็
น
มนุ
ษย๑
ที่
มี
ความเป็
นมนุ
ษย๑
พอที่
จะเข๎
าใจและเมตตาตํ
อเพื่
อนมนุ
ษย๑
ด๎
วยกั
น รอบรู๎
และตื่
นอยูํ
เสมอด๎
วยความรู๎
ตั
วทั่
วพร๎
อม หํ
างจากความหลงใหลเลื่
อนลอย เป็
นหลั
กธรรมให๎
คนรอบ
ข๎
างได๎
พึ่
งพิ
ง ด๎
วยสํ
านึ
กในหน๎
าที่
ซึ่
งพระผู๎
เป็
นเจ๎
าไ ด๎
ทรงมอบหมายไว๎
ให๎
เป็
นตั
ว แทนของ
พระองค๑
ในโลกนี้
(
รายศิ
ลาเรี
ยง :
ทรรศนะของฆราวาสที่
มี
ตํ
อพระสงฆ๑
, หน๎
า ๑๓๓-๑๓๔)
และในความเรี
ยงที่
กลํ
าวถึ
งความงามและอานุ
ภาพของบทกวี
เมื่
อเราเพี
ยงแตํ
เอํ
ยคํ
าวํ
า “กวี
” ก็
เสมื
อนมี
อะไรอยํ
างหนึ่
งที่
แผํ
วเย็
นวาบเข๎
ามาในใจ
ชะลอความรู๎
สึ
กของเราสู
งขึ้
น ฟ่
องไปในอากาศ อะไรอยํ
างหนึ่
งที่
ไมํ
เหมื
อนธรรมดา ที่
ไมํ
อยูํ
ในความจํ
าเจประจํ
าวั
น แตํ
งามและหวาน อุํ
นและซึ้
ง สดเทํ
าๆ กั
บเศร๎
า เหงาเทํ
าๆ สุ
ข แล๎
ว
เราก็
บอกแตํ
วํ
าฉั
นเข๎
าใจ ฉั
นรู๎
สึ
ก แตํ
อธิ
บายไมํ
ได๎
ถู
กแล๎
ว ไมํ
มี
อะไรจะต๎
องอธิ
บาย ในเมื่
อสิ่
งนั้
นซึ
มเข๎
าไปซํ
านอยูํ
เต็
มหั
วใจ...
(
รายศิ
ลาเรี
ยง :
“มี
อะไรในบทกวี
”?, หน๎
า ๑๖๖)