Page 79 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๗๒
ไฉนมนุ
ษย๑
จึ
งยั
งใจโหดพอที่
จะไมํ
เกิ
ดเมตตาในมนุ
ษย๑
ด๎
วยกั
น ? ไฉนจึ
งยั
งจะมี
คน
กล๎
าคิ
ดอยูํ
อี
กวํ
า ตนนี้
สู
งสํ
งเหนื
อมนุ
ษย๑
อื่
น เมาอํ
านาจ และลื
มตนถึ
งขนาดเหยี
ยบอยูํ
บนผื
ดิ
น แล๎
วก็
ร๎
องก๎
องกั
งวานออกมาวํ
า “ปฐพี
นี้
ของกู
” ในขณะที่
ไมํ
มี
อะไรเป็
นของใครอยํ
าง
แท๎
จริ
งสั
กอยํ
างเดี
ยว เมื่
ออยูํ
ตํ
อหน๎
าความตาย ไฉนสงครามจึ
งยั
งเป็
นสิ่
งที่
มนุ
ษย๑
ฝั
นถึ
งกั
อยูํ
วํ
าจะชํ
วยให๎
มนุ
ษย๑
อยูํ
กั
นโดยสั
นติ
ตํ
อไปได๎
ในเมื่
อผู๎
พิ
ชิ
ตที่
แท๎
จริ
งนั้
นคื
อความตายทุ
กหน
แหํ
ง ?
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
: เพี
ยงแคํ
เม็
ดทราย, หน๎
า ๒๑)
บทประพั
นธ๑
ความเรี
ยงอย่
างเป็
นทางการ
ของประคิ
ณ ชุ
มสาย ณ อยุ
ธยา หรื
“นิ
ด นรารั
กษ๑
” สํ
วนหนึ่
ง นํ
าเสนอข๎
อมู
ลความรู๎
และทั
ศนะอั
นลุํ
มลึ
ก นํ
าสนใจ ดั
งเชํ
น ข๎
อคิ
ดวิ
เคราะห๑
เกี่
ยวกั
บบทบาทของพระในคริ
สตศาสนา
...ในเมื่
อพระสงฆ๑
มี
ความจํ
าเป็
นต๎
องติ
ดตํ
อสั
มพั
นธ๑
กั
บฆราวาสในวงกว๎
างทั้
งผู๎
ใหญํ
เยาวชน คนหนุํ
มสาว ตลอดจนเด็
กเล็
ก เราทํ
านคงไมํ
หวั
งให๎
พระสงฆ๑
ของเรามี
ลั
กษณะเป็
นผู๎
ทรงศี
ลในแบบพระธรรมยุ
ติ
กนิ
กาย กิ
ริ
ยาสํ
ารวมหนั
ก เดิ
นนั
บก๎
าว สายตาต่ํ
าตกพื้
น แตํ
เป็
นผู๎
ทรงศี
ลซึ่
งกิ
ริ
ยาการภายนอก อาจจะกระฉั
บกระเฉงคลํ
องตั
วแจํ
มใสรํ
าเริ
ง แตํ
ก็
มี
ความสํ
ารวม
อยูํ
ภายใน เข๎
ารํ
วมในกิ
จกรรมของเด็
กและผู๎
ใหญํ
ด๎
วยความเต็
มอกเต็
มใจ อาศั
ประสบการณ๑
ที่
ได๎
รั
บมาจากการฝึ
กงา นตามสั
งฆตํ
าบลตํ
างๆ อยํ
างมากพอสมควร เป็
มนุ
ษย๑
ที่
มี
ความเป็
นมนุ
ษย๑
พอที่
จะเข๎
าใจและเมตตาตํ
อเพื่
อนมนุ
ษย๑
ด๎
วยกั
น รอบรู๎
และตื่
นอยูํ
เสมอด๎
วยความรู๎
ตั
วทั่
วพร๎
อม หํ
างจากความหลงใหลเลื่
อนลอย เป็
นหลั
กธรรมให๎
คนรอบ
ข๎
างได๎
พึ่
งพิ
ง ด๎
วยสํ
านึ
กในหน๎
าที่
ซึ่
งพระผู๎
เป็
นเจ๎
าไ ด๎
ทรงมอบหมายไว๎
ให๎
เป็
นตั
ว แทนของ
พระองค๑
ในโลกนี้
(
รายศิ
ลาเรี
ยง :
ทรรศนะของฆราวาสที่
มี
ตํ
อพระสงฆ๑
, หน๎
า ๑๓๓-๑๓๔)
และในความเรี
ยงที่
กลํ
าวถึ
งความงามและอานุ
ภาพของบทกวี
เมื่
อเราเพี
ยงแตํ
เอํ
ยคํ
าวํ
า “กวี
” ก็
เสมื
อนมี
อะไรอยํ
างหนึ่
งที่
แผํ
วเย็
นวาบเข๎
ามาในใจ
ชะลอความรู๎
สึ
กของเราสู
งขึ้
น ฟ่
องไปในอากาศ อะไรอยํ
างหนึ่
งที่
ไมํ
เหมื
อนธรรมดา ที่
ไมํ
อยูํ
ในความจํ
าเจประจํ
าวั
น แตํ
งามและหวาน อุํ
นและซึ้
ง สดเทํ
าๆ กั
บเศร๎
า เหงาเทํ
าๆ สุ
ข แล๎
เราก็
บอกแตํ
วํ
าฉั
นเข๎
าใจ ฉั
นรู๎
สึ
ก แตํ
อธิ
บายไมํ
ได๎
ถู
กแล๎
ว ไมํ
มี
อะไรจะต๎
องอธิ
บาย ในเมื่
อสิ่
งนั้
นซึ
มเข๎
าไปซํ
านอยูํ
เต็
มหั
วใจ...
(
รายศิ
ลาเรี
ยง :
“มี
อะไรในบทกวี
”?, หน๎
า ๑๖๖)