๔๐
หอมหวานนั
ก
. . .
เมื่
อมี
บุ
คคลพิ
เศษ
มาหยิ
บยื่
นให๎
ถึ
งมื
อ
. .
.
ถึ
งใจ
ความรั
ก จึ
งมิ
ใชํ
ความโดดเดี่
ยว
แตํ
เป็
นสนิ
ทสั
มพั
นธ๑
ของการ ‚ให๎
‛
ระหวํ
างใจ
. . .
ตํ
อใจ
(
รายศิ
ลาเรี
ยง :
ความรั
ก, หน๎
า ๑๗๔)
....
อาจหนาวกร๎
าวรวดปวดเหลื
อ
แตํ
เอื้
อคุ
ณอวยอาจหาญ
คลี่
คลุ
มกลุํ
มกล๎
าประชาชาญ
อุํ
นมานกวํ
าอื่
นหมื่
นใด
. . . .
(
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง
: หนาวกาย หนาวใจจาบั
ลย๑
. . .
, หน๎
า ๑๑๑-๑๑๒)
เครื่
องหมายจุ
ลภาคและการเว๎
นวรรคเป็
นเครื่
องหมายที่
ใช๎
คั่
นข๎
อความ ซึ่
งโดยปกติ
ไมํ
มี
ความ
จํ
าเป็
นหรื
อไมํ
นิ
ยมใช๎
ในบทร๎
อยกรอง แตํ
บทกวี
บางบทบางตอนของ “อุ
ชเชนี
‛ ใช๎
เครื่
องหมายทั้
งสองนี้
ซึ่
งนํ
าจะเป็
นเจตนาที่
จะ “วรรค” หรื
อคั่
นข๎
อความ เพื่
อให๎
น้ํ
าหนั
กเน๎
นคํ
าหรื
อความเหลํ
านั้
น ทั้
งยั
งเป็
นการ
ทํ
าให๎
ผู๎
อํ
านสะดุ
ดหยุ
ดคิ
ดอี
กด๎
วย
…
“ตื่
นเถิ
ดเจ๎
า, เขาเขิ
น, เนิ
นพิ
สุ
ทธิ์
,
หมูํ
มนุ
ษย๑
, เมฆ, มฤค, พั
นธุ๑
พฤกษา,
ตื่
นเถิ
ดหิ
น, ดิ
นทราย, รายมรรคา
กรวด, ผกา, แมง, วิ
หค, อุ
ทกธาร”
...
ใต๎
รํ
มฟ้
ารํ
ารื่
นทุ
กคื
นวั
น
คน, สั
ตว๑
สรรพ๑
นิ
ทราสุ
บิ
นสิ้
นสยอง
ธารสุ
ขท๎
นล๎
นไหลเป็
นใยยอง
จากฟ้
าฟ่
องฟู
พิ
ภพจบทิ
ศทาง”
(
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง
: เสี
ยงโคและเสี
ยงควาย, หน๎
า ๘๘-๘๙)
...
บริ
สุ
ทธิ์
, ยากจน, และนบนอบ
สนองตอบพระเมตตาอั
นยิ่
งใหญํ