๓๗
........
หั
วกระตํ
ายโนโปปอกถลอกเปิ
ก
ชะวากชะเวิ
กริ้
วรอยละห๎
อยโหย
จนรุํ
งแจ๎
งแสงใสหทั
ยโรย
‚โอ๏
ยโอ๐
ย
โอย!
ภาพสรวงลวงตา
กู
!
‛
…
(
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง
: ภาพสรวงอั
นลวงตา, หน๎
า ๑๐๑-๑๐๒)
บางบทใช๎
ไม๎
ยมกในการซ้ํ
าคํ
า ซึ่
งเห็
นได๎
วํ
ามั
กเป็
นกรณี
ที่
ต๎
องการให๎
อํ
านซ้ํ
าเร็
วๆ หรื
อทํ
าให๎
ผู๎
อํ
านสั
มผั
สได๎
ถึ
งความกระชั้
น ถี่
หรื
อระรั
วของคํ
าซ้ํ
า เชํ
น
...
ลิ่
วๆ
พลิ้
วลมพรมแล๎
ว
ลู
กแก๎
วเรํ
งรู๎
สูํ
หาว
โอ๏
ะ! อื๊
อ! มื
อใหญํ
ใครยาว
หนํ
วงน๎
าวปล้ํ
าปลุ
กขลุ
กรั้
ง
…
(
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง
: ดาวหวั
งวู
บดั
บ...., หน๎
า ๑๑๐)
…
รั
บขวั
ญมั่
นแนบแอบอก
ซก ๆ
เสี
ยงน้ํ
าฉ่ํ
าไหล
ตรั
บฟั
งดั
งคล๎
ายสายใจ
คุ
ณไซร๎
เมตตาปรานี
....
แตํ
เขาอื่
นเลํ
า, มิ
ตรรั
ก?
ฮั่
ก ๆ
หอบรั
วตั
วสั่
น
หนาวกายหนาวใจจาบั
ลย๑
คื
นวั
นใครเที
ยวเหลี
ยวแล
....
(
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง
: หนาวกาย หนาวใจจาบั
ลย๑
. . . , หน๎
า ๑๑๑-๑๑๒)