Page 169 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๖๖
แล้วไปเที่ยวเชี ยงราย แล้วไปเป็นผู้อํ านวยการแม่ฟ้าหลวง ไปติดใจเชียงราย แล้ วก็เลย
กลายเป็นชาวเชียงรายทํ างานอยู่ที่เชียงรายเช่ นเดียวกับอาจารย์ถวัลย์ ดัชนี
ตั้งแต่เขาทําละครเรื่องแรกถวายสมเด็จย่ า ตั้งแต่นั้นมาก็รู้จักกันยาว ปีหนึ่งเขาก็จะส่ง
จดหมายมาให้เสมอ เขาจะเขียนจดหมายมาให้ ๕-๖ บรรทัด นี่แหละศิลปิน
ส่วนอาจารย์ถวัลย์ ดัชนี ก็รู้จักที่กรุงเทพฯ งานประกวดภาพจิ ตรกรรมทุกปีๆ อาจารย์
ถวัลย์ ดัชนี ก็มาเป็นกรรมการ ก็เจอกัน และดิฉันก็ หารู้ไม่ว่าอาจารย์ถวัลย์ ดัชนี สามารถ
ท่องกลอน “อุชเชนี ” ได้เป็นบทๆ จนกระทั่งวันหนึ่งดิฉั นไปเชียงราย มีอาจารย์นครเป็นคน
ดูแล อาจารย์ถวัลย์เป็ นคนเลี้ยงข้ าว ระหว่างที่ นั่งกินข้าว เขาท่องกลอนของดิฉั นได้หมด
เขาจําได้หมด ดิฉั นยังจําของดิ ฉันไม่ได้เลย เพราะแต่งมาตั้ง ๕๐ กว่ าปีแล้ ว
คุณมกุฎ อรฤดี เขาเคยมาชักชวนให้ไปพูดในงานที่เขาจะจัดขึ้น เขาก็ไปขอเพลงที่
อาจารย์ถิรนันท์ ที่ได้แต่งไว้ แล้วดิ ฉันก็ยั งไม่ได้รับปากคุณมกุฎซักที เขาก็เลยเงี ยบไป
รู้จัก อาจารย์ถิรนันท์ ไหม เขาอยู่ ที่นิเทศศาสตร์ จุฬาฯ เขาให้ลูกศิษย์ ของเขาเอากลอนของ
ดิฉันไปทําเพลง เขาไม่เอามาหมด เขาเอาไปเป็นท่อน ๆ ให้ลู กศิษย์เขาทําไม่รู้เขาจะเก็บไว้
หรือเปล่า เขาทํามานานแล้วนะ
ดิฉั นขําตัวเองมาก ได้เขียนหนังสือได้เล่มเดียว จากนั้นเขียนไม่ได้เลย เพราะสมัยนั้ น ถ้า
ใครเขียน โดนซิวไปขังคุกหมดแล้ว พวกที่อยู่ในคุกที่เขาเขียนกันเขาก็เขียนใช้นามปากกาอื่น
กั น จิตร ภู มิศักดิ์ ก็ ลูกศิษย์ดิฉันเหมือนกัน ดิ ฉันไม่ได้ไปกล่อมเขาเลย
ถาม อาจารย์อยากจะฝากอะไรไว้ให้ แก่นักเขียนรุ่นหลั งๆ บ้าง เพราะว่าสังเกตดูจากความสนใจ
ของคนไทยน้อยลง และในหลักสูตรการเรียนหายไป
ตอบ เราคงต้องเริ่มกันตั้ งแต่ตรงนั้นก่อน และควรต้องรักษาไว้ ตอนที่ดิฉันไปปารีสดิฉันได้
ต้นแบบมาจากกวีฝรั่งเศสมาเยอะมาก เมื่อยุคสมัย ปี ๒๔๙๔-๒๔๙๕ เดี๋ยวนี้เขาก็ค่อยๆ
เปลี่ยนไป