Page 96 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

80
3) ความเชื่อที่สั มพันธ์กับวิถี ชีวิตตั้งแต่ แรกเกิดจนถึงการตาย
นอกจากความเชื่ อที่ เกี่ยวกับศาสนาพุทธแล้ว ชาวไทใหญ่ ย ังมีความเชื่ อที่
สัมพันธ์ กับวิถีชี วิต จึงมีพิ ธีกรรมตั้งแต่แรกเกิดจนถึงตาย ในช่ วงของแรกเกิดนั้ นชาวไทใหญ่เชื่ อว่า
เมื่อตั้ งครรภ์ไม่ ต้องแยกแม่ออกจากฝูงคน และไม่มีเรื่ องของการเซ่ นบวงสรวง แต่เมื่อคลอดบุตร
มาแล้วจะมีข้อปฏิบัติต่ าง ๆ เช่น ห้ามแม่ไม่ให้ รับประทานของแสลงต่าง ๆ เป็ นเวลา 1 เดือน ห้ามแม่
อาบน้ าภายหลังจากคลอดตลอด 7 ว ัน และก่ อนที่จะลงมือทางานการเรื อนได้ตามปกติ นั้ น ต้องเข้า
กระโจมอาบน้ าชาระร่ างกายให้บริ สุ ทธิ์ และสวมเสื้ อผ้าใหม่ ต้องเผาไม้ด้วยการรวมคว ันพร้อมกับ
แม่ เพื่อเป็ นการกันโลหิ ตแล่ นขึ้ นสมองที่อาจทาให้ มีเลื อดออกมาทางจมูกและปาก แต่ ถ้าหากมี
จะต้องเอาเลือดลิ งมากินแก้ ฝ่ ายข้างพ่ อนั้ นห้ามไล่หมู แบกหามผี (คนตาย) ขุ ดหลุม หรื อกลบหลุ ม
เพลาะ และชกต่อยกับใครๆ และเมื่อเด็กอายุครบเดื อนให้ประกอบพิธี ทาขว ัญเดื อน ตั้ งชื่ อ อาบน้ า
เด็กในอ่าง หากเป็ นชายให้เอาทองคา พลอยต่างๆ ตามที่มีแช่ ไว ้ด้วย หากเป็ นหญิ งมักใช้ทองคาและ
เครื่องประดับกายของสตรี ถ้าเป็ นว ัสดุ ที่ทาจากทองคา เพชรพลอยต่าง ๆ จะยิ ่งเป็ นมงคล ส่ วนการ
ตั้งชื่ อจะมีการตั้ งชื่ อตามลาดับที่เกิ ดและจะใช้ไปตราบจนเมื่อเด็กโตไปบวชอยู ่ว ัด อาจเปลี่ ยนชื่อให้
เหมาะกับว ันเกิ ดของเด็กหรื อหากเด็ กเจ็บไข้ได้ป่ วยมากจาต้องเปลี่ ยนชื่ อ และมีพิ ธีสะเดาะเคราะห์
เมื่อเด็ กชายเมื่ อโตจะส่ งเข้าไปเรี ยนภายในว ัด เด็กต้องไปทุ กว ั นจนกว่าจะเรี ยนและเข้าใจใน
พระรัตนตรัย จากนั้ นพระสงฆ์เจ้าอธิการในว ัดนั้ นจึงอนุ ญาตให้ บวชเป็ นสามเณรเพื่ อศึกษาในพุ ทธ
ศาสนาต่อไป (สถาบันวิจัยสังคม, 2551: 51-52)
ในช่วงของวิถี ชี วิตชาวไทใหญ่ด้านการครองเรื อนหรื อการแต่งงานจะอยู ่ในช่วงอายุที่
เหมาะสม ชาวไทใหญ่จะมี อิสระในการเลือกคู่ ครองแต่เดิ มชาวไทใหญ่มีความเข้มงวดในเรื่ อง
เผ่าพันธุ ์มาก จะไม่ อนุ ญาตให้คนไทใหญ่แต่ งงานกับคนเผ่าอื่น หากมี คนในหมู ่บ้านประพฤตินอก
ครรลองดังกล่าว จะถู กญาติมิตรเพื่ อบ้านหยามเหยียดติ ฉิ นนิ นทาอยู ่เสมอ จนบางครั้ งอาจไม่คบค้า
สมาคมด้วย แต่ความเข้มงวดดังกล่ าวได้เสื่ อมชาไปจากสังคมไทยแล้ว แต่ การแต่งงานของชาวไท
ใหญ่ย ังคงยึดมั ่ นในระบบผ ัวเดียวเมี ยเดียว โดยฝ่ ายชายจะเป็ นฝ่ ายไปสู ่ ขอฝ่ ายหญิ ง(วีระพงศ์
มีสถาน, 2544 : 23) ในความเชื่อการแต่งงานนั้ น ชาวไทใหญ่จะให้ ความสาคัญในการกาหนดว ัน
เวลาแต่งงานต้องคานวณตาม ตาราแฝว ัน โดยจะนาเอาว ันเดื อนปี เกิดทั้ งชายและหญิงไปทาการ
คานวณด้วยกันเรี ยกว่า “นาคสมพงษ์” เพื่อร่ วมธาตุร่ วมลักษณ์ กัน และหาว ันที่จะประกอบพิธี
แต่งงานต่อไป และข้อห้ามของการแต่งงานนั้ นห้ามชายแต่งงานกับมารดาของตนเองและมารดาของ
ภรรยาตนเอง ตลอดจนย่า ยาย ป้ า น้า อา พี่ สาว น้องสาวของตนเองด้วย ข้างฝ่ ายหญิ งก็เช่ นกันที่ห้าม
แต่งงานกับบิ ดาตนเองและบิดาของสามี ตลอดจนญาติ ใกล้ชิ ดที่เป็ นชายทั้ งหมด ฝ่ ายชายสามารถมี
ภรรยาได้หลายคน แต่ จะพบได้ในคนที่มีเงิ นเท่านั้ น ส่ วนหญิงนั้ นมีข้อห้ ามมีสามี เกิ นกว่ าหนึ่ ง