69
ต่
อมาในปี
พ.ศ.2417 สมั
ยพระเจ้
าอิ
นทรวิ
ชยานนท์
ได้
แต่
งตั
้
งให้
“ชานกะเล” ซึ
่
งเป็
นคน
ไทใหญ่
เป็
น “พญาสิ
งหนาทราชา” ปกครองเมื
องแม่
ฮ่
องสอนอยู ่
ถึ
ง 10 ปี
และยกฐานะเมื
อง
แม่
ฮ่
องสอนขึ
้
นเป็
นเมื
องหน้
าด่
าน โดยมี
เมื
องขุ
นยวมและเมื
องปายเป็
นเมื
องหลั
ก และเมื
องยวมใต้
หรื
อแม่
สะเรี
ยงเป็
นเมื
องรอง ต่
อมา พ.ศ.2427 เจ้
านางเมี
ยะได้
ปกครองเมื
องแม่
ฮ่
องสอนต่
อมาอี
ก 7
ปี
ได้
นาความเจริ
ญรุ
่
งเรื
องมาสู ่
เองแม่
ฮ่
องสอนเป็
นอย่
างมาก หลั
งจากนั
้
น ปู
่
ขุ
นโทะได้
ปกครองเมื
อง
แม่
ฮ่
องสอนต่
อมาได้
รั
บแต่
งตั
้
งให้
เป็
น “พระยาพิ
ทั
กษ์
สยามเขต” เมื่
อปู
่
ขุ
นโทะถึ
งแก่
กรรมลง
“ขุ
นหลู ่
” ซึ
่
งเป็
นบุ
ตรปู
่
ขุ
นโทะได้
ปกครองแทนและได้
แต่
งตั
้
งเป็
น “พระยาพิ
ศาลฮ่
องสอนบุ
รี
” ในปี
พ.ศ.2443 พระบาทสมเด็
จพระจุ
ลจอมเกล้
าอยู ่
หั
ว มี
พระบรมราชโองการโปรดเกล้
าฯ ให้
รวมเมื
อง
แม่
ฮ่
องสอน เมื
องขุ
นยวม เมื
องยวม (แม่
สะเรี
ยง) และเมื
องปายตั
้
งชื่
อเป็
น “บริ
เวณเชี
ยงใหม่
ตะว ั
นตก” ตั
้
งที่
ว่
าการขึ
้
นที่
เมื
องขุ
นยวม และย ้
ายมาตั
้
งที่
เมื
องยวม ในปี
พ.ศ.2446 ต่
อมาเปลี่
ยนเป็
น
“บริ
เวณพาย ั
พเหนื
อ” ขึ
้
นตรงต่
อข้
าหลวงใหญ่
มณฑลพาย ั
พ และย ้
ายมาตั
้
งที่
ว่
าการเมื
องแม่
ฮ่
องสอน
ในปี
พ.ศ.2453 ถึ
งสมั
ยรั
ชกาลที่
6 จึ
งได้
ยกฐานะมาเป็
นจั
งหว ั
ดแม่
ฮ่
องสอน และได้
ทรงโปรดเกล้
า
“พระศรสุ
รราช” (เปลื
้
อง) เป็
นเจ้
าเมื
องแม่
ฮ่
องสอน ถื
อได้
ว่
าพระศรสุ
รราชเป็
นผู
้
ว่
าราชการจั
งหว ั
ด
แม่
ฮ่
องสอนคนแรก (สถาบั
นวิ
จั
ยสั
งคม, 2551 : 62-63 )
3) ช่
วงสมั
ยการเปลี่
ยนแปลงการปกครอง พ.ศ.2475 ถึ
งปั
จจุ
บั
น
ในปี
พ.ศ.2475 มี
การเปลี่
ยนแปลงการปกครองเป็
นระบอบประชาธิ
ปไตย
ตรงกั
บสมั
ยรั
ชกาลที่
7 แห่
งกรุ
งรั
ตนโกสิ
นทร์
มี
การยกเลิ
กการปกครองจากมณฑลเป็
นจั
งหว ั
ด
บริ
หารราชการตามรั
ฐธรรมนู
ญแห่
งราชอาณาจั
กรไทย จึ
งเปลี่
ยนเป็
นจั
งหว ั
ดแม่
ฮ่
องสอน โดยมี
อา เภอปาย อา เภอขุ
นยวม อา เภอแม่
สะเรี
ยง ให้
ขึ
้
นอยู ่
กั
บจั
งหว ั
ดแม่
ฮ่
องสอนขึ
้
นตรงต่
อ
กระทรวงมหาดไทย และราชอาณาจั
กรไทยมาจนถึ
งทุ
กว ั
นนี
้
(ศิ
ริ
ลั
กษณ์
กั
ณฑศรี
,2552)
จะเห็
นได้
ว่
า พั
ฒนาการทางประว ั
ติ
ศาสตร์
ของชุ
มชนไทใหญ่
การตั
้
งถิ ่
นฐาน และการ
อพยพของชาวไทใหญ่
นั
้
น จะเกี่
ยวโยงกั
บประว ั
ติ
ศาสตร์
ของล้
านนา อยุ
ธยา พม่
า จนถึ
งการผนวกเข้
า
สู ่
ราชอาณาจั
กรไทย จึ
งสั
นนิ
ษฐานว่
าผู
้
คนในชุ
มชนไทใหญ่
ในจั
งหว ั
ดแม่
ฮ่
องสอนมี
ทั
้
งการเข้
ามาทา
การค้
า การหนี
ภั
ยการสู
้
รบ การรั
บจ้
างทางาน โดยสรุ
ปไว ้
ในแผนภู
มิ
ที่
3