๖๓
ผู
้
สร้
างวั
ดครั
้
งแรกคื
อหลวงปู
่
ทวดกลํ่
า ต่
อมาพระครู
วิ
ศาลพั
ชรกิ
จ เห็
นว่
าวั
ดคั
บแคบ
จึ
งได้
ปรึ
กษากั
บชาวบ้
านขอซื
้
อที่
ดิ
นจาก พ.ต.สุ
นทร จาริ
ยพาณิ
ชย์
เจ้
าของที่
ดิ
น ต่
อมาได้
รั
บ
การบริ
จาคจากนางนวล จั
นทร์
เที่
ยงและได้
มี
พระสงฆ์
มากขึ
้
น ชาวบ้
านจึ
งได้
ประชุ
มกั
น
เพื่
อที่
จะขยายวั
ดให้
กว้
างขึ
้
นอี
กโดยการขอซื
้
อที่
นาของนางหนู
แกว ศรี
ภู
มิ
(โดยนางสมร ศรี
ตนทิ
พย์
เป็
นทายาทถื
อครองอยู
่
๗ ไร่
ขายให้
๖ไร่
คิ
ดเงิ
นเพี
ยง ๕
ไร่
บริ
จาคให้
วั
ด ๑ ไร่
ในการซื
้
อที่
๕ ไร่
ชาวบ้
านได้
ออกเงิ
นช่
วยกั
นซื
้
อมี
เนื
้
อที่
๒๒ ไร่
๓
งาน ๓๕.๕ วา
วิ
ทยากรนายเทพ พรหมบุ
ญ อายุ
๙๓ ปี
บ้
านเลขที่
๑ ถนนเด่
นพั
ฒนา (เสี
ยชี
วิ
ต) ได้
บอกเล่
าให้
นายไพล้
อต อํ่
าศรี
เวี
ยงทราบ
ภาพที่
๑๘ พระประธานวั
ดทุ
่
งสะเดี
ยง ภาพที่
๑๙วั
ดทุ
่
งสะเดี
ยง
ประวั
ติ
โรงเรี
ยนบ้
านสะเดี
ยง
โรงเรี
ยนบ้
านสะเดี
ยง ตั
้
งขึ
้
นเมื่
อ พ.ศ. ๒๔๕๐ โดยพั
นโทพระยาเทพาธิ
บดี
สมุ
หเทศาภิ
บาลมณฑลเพชรบู
รณ์
โดยการเรี่
ยไรจากประชาชน ตั
้
งอยู
่
ใน ณ ศาลาวั
ดทุ
่
ง
สะเดี
ยง
พ.ศ ๒๔๘๒ กระทรวงศึ
กษาธิ
การได้
ให้
เงิ
นงบประมาณสร้
างโรงเรี
ยนถาวรขึ
้
น
แยกจากวั
ดทุ
่
งสะเดี
ยง มาสร้
างในที่
เอกเทศห่
างจากวั
ดทุ
่
งสะเดี
ยง ประมาณ ๑๕๐ เมตร
โดยได้
รั
บบริ
จาคที่
ดิ
นจาก
๑
.
นายประเสริ
ฐ จั
นทนา