๕๔๗
ว.นางสมจิ
ตต์
ขุ
นแก้
ว
อายุ
๕๓ ปี
บ้
านเลขที่
๑๖ ถ.สว่
างพั
ฒนา อ.เมื
อง จ.เพชรบู
รณ์
อาชี
พค้
าขาย
มี
บุ
ตร ๕ คน มี
ความชํ
านาญและความสามารถ ในการทํ
าขวั
ญนาค ดนตรี
ไทย เพลงฉ่
อย เพลงกล่
อม
ลู
ก เพลงแห่
นาค บายศรี
และอาหารว่
างประเภทเมี่
ยง
จากการศึ
กษาภู
มิ
ปั
ญญาของชุ
มชนจะเห็
นได้
ว่
าชาวเพชรบู
รณ์
ในอดี
ตมี
ชี
วิ
ตสั
มพั
นธ์
กั
บสายนํ
้
า
สั
งเกตได้
ถึ
งความชาญฉลาดในความเป็
นคนช่
างสั
งเกตชี
วิ
ตของปลาและธรรมชาติ
ของปลาอย่
างเข้
าใจ
และสามารถหาวิ
ธี
การจั
บปลาได้
โดยไม่
ทํ
าลายสิ่
งแวดล้
อมเช่
นการทํ
าคางโดด การจั
บปลาเน่
า จั
บ
ปลากด การทํ
าบ่
อปลา การประดิ
ษฐ์
เครื่
องใช้
ในการจั
บปลา เช่
นไซดั
กปลา สุ
่
ม ข้
อง ลั
นดั
กปลาไหล
เป็
นต้
น
นั่
นคื
อชาวเพชรบู
รณ์
เป็
นคนฉลาดเป็
นนั
กวิ
ทยาศาสตร์
ธรรมชาติ
มี
ความสามารถในด้
านการ
ประดิ
ษฐ์
โดยนํ
าวั
สดุ
ที่
อยู
่
รอบตั
วมาใช้
สอยประดิ
ษฐ์
คิ
ดขึ
้
นเป็
นเครื่
องใช้
ในชี
วิ
ตประจํ
าวั
น และไม่
ใช่
ฝี
มื
อในการจั
กสานอย่
างเดี
ยว ยั
งนํ
าไปสู
่
การคิ
ดริ
เริ่
มทํ
าหลายอย่
างเช่
น เป็
นช่
างกลึ
ง ช่
างวาด ช่
างตั
ด
กระดาษ
ช่
างทอผ้
า ช่
างตี
มี
ด
เป็
นคนมี
ฝี
มื
อในการประกอบอาหารมี
ภู
มิ
ปั
ญญาในการเก็
บและถนอมอาหาร
เป็
นคนอารมณ์
ดี
มี
อารมณ์
ขั
นมี
ความสามารถในการร้
องรํ
าทํ
าเพลง
นั
บถื
อศาสนาพุ
ทธในลั
กษณะพุ
ทธปนพราหมณ์
ยึ
ดมั่
นในรู
ปแบบและพิ
ธี
กรรม
ดั
งได้
กล่
าวไว้
ในเบื
้
องต้
นว่
าความยึ
ดมั่
นที่
ดี
งามเหล่
านี
้
กํ
าลั
งจะหายไปเพราะกระแส
บริ
โภคนิ
ยมและกระแสโลกาภิ
วั
ตความเสื่
อมความนั
บถื
อศาสนาดั
งที่
ท่
าน
พระธรรมปิ
ฎก
(
ป
.
อ
.
ปยุ
ตต
.
โต
)
(ม.ป.ป)
“
กล่
าวไว้
ว่
าคนไม่
เห็
นความสํ
าคั
ญของศาสนาวั
ฒนธรรมก็
เสื่
อม เพราะ
ศาสนาคื
อรากเหง้
าของวั
ฒนธรรม “นี่
คื
อปั
ญหาของวั
ฒนธรรมที่
เราต้
องช่
วยกั
นรณรงค์
เพื่
อการพั
ฒนา
ต่
อไป
สํ
าหรั
บประเด็
นเพื่
อการพั
ฒนานั
้
น จากการที่
แต่
ละกลุ
่
มไปประชาคมลั
กษณะของปั
ญหา
วั
ฒนธรรมของแต่
ละชุ
มชนในวั
นที่
๑๙ กรกฎาคม ๒๕๕๔สรุ
ปผลได้
ดั
งนี
้
ปั
ญหาของชุ
มชนวั
ดช้
างเผื
อก ชุ
มชน ๑,๔
ประเพณี
การเกิ
ดได้
สู
ญหายไปจากหมู
่
บ้
านอย่
างสิ
้
นเชิ
ง ไม่
มี
การอยู
่
ไฟ ไม่
มี
การร่
อนกระด้
ง
การไว้
ผมจุ
กในเด็
กหญิ
ง ไว้
แกละในเด็
กชาย การอบรมเลี
้
ยงดู
แบบดั
้
งเดิ
มหายไป ทั
้
งนี
้
เพราะความ
เจริ
ญทางด้
านสุ
ขภาพอนามั
ยแม่
และเด็
กเจริ
ญขึ
้
นมาก หญิ
งมี
ครรภ์
นิ
ยมไปคลอดบุ
ตรที่
โรงพยาบาลทํ
า
ให้
ความเชื่
อ
ประเพณี
และธรรมเนี
ยมปฏิ
บั
ติ
สู
ญหายไปอย่
างสิ
้
นเชิ
งสมควรให้
มี
การจั
ดนิ
ทรรศการ
เผยแพร่
เป็
นความรู
้
ในเชิ
งอนุ
รั
กษ์