Page 446 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๔๒๘
บอกเล่
านั
นมี
วั
ดอยู
สามวั
ดที่
มี
คํ
าเรี
ยกคล้
องจองดั
งนี
วั
ดพระสิ
งห์
อยู
เหนื
อวั
ดพระเสื
ออยู
ใต้
วั
ดพระแก้
อยู
กลางจากการให้
ข้
อมู
ลของนางมาก โทนแก้
วบอกว่
าวั
ดพระเสื
ออยู
ตรงโรงแรมทิ
วไผ่
ในปั
จนนี
อาชี
พของชาวชุ
มชนในอดี
ตจะปลู
กผั
กขาย ทํ
าสวนดอกไม้
ปลู
กอ้
อย ปลู
กกล้
วย
พอได้
ผลจะมี
สั
ตว์
มารบกวนคื
อเม่
นมาแกะกิ
นผลไม้
หมด การนํ
าผลิ
ตผลไปจํ
าหน่
าย จะไปขายที่
ตลาด
จะเดิ
นกั
นเป็
นกิ
โล ข้
างทางจะมี
ป่
าพงรกรุ
งรั
งมากบ้
านแต่
ละหลั
งก็
จะอยู
ห่
างกั
นมาก
(วิ
ทยากร
นายเยื
อน
นามสกุ
ล เรื
องโรจน์
อายุ
๘๓ ปี
อยู
บ้
านเลขที่
๕๑- ตํ
าบล ในเมื
อง อํ
าเภอ
เมื
องเพชรบู
รณ์
จั
งหวั
ดเพชรบู
รณ์
ผู
ให้
ข้
อมู
ลเพิ่
มเติ
ม นางสาวพวงมาลั
ย ใหม่
สุ
วรรณ อายุ
๖๓ ปี
นางนภาภรณ์
สื่
อศิ
ริ
ธํ
ารง อายุ
๖๒ ปี
นางมาก โทนแก้
ว อายุ
๘๕ ปี
นางศรี
นวล คงเมื
อง
อายุ
๘๑ ปี
)
ที
มาของชื
อชุ
มชน
แต่
ก่
อนนี
มี
ต้
นไทรที่
สวยงามมาก
อยู
ริ
มแม่
นํ
าป่
าสั
กและในแม่
นํ
าป่
าสั
กก็
มี
เรื
อมาค้
าขายกั
และประชาชนก็
มี
ความสามั
คคี
กั
นรั
กกั
นอย่
างพี่
อย่
างน้
อง
สํ
าหรั
บถนนหนทางจะเป็
นทางล้
อทางเกวี
ยน ต่
อมาชาวบ้
านก็
ร่
วมสามั
คคี
กั
นเก็
บเงิ
นตั
ทางทํ
าถนนขึ
นมาเพื่
อทํ
าการค้
าขายกั
บตั
วเมื
องได้
สะดวกขึ
นกว่
าทางนํ
เดิ
มตาหมวกและนางแช่
ม นพสุ
วรรณ์
พร้
อมกั
บน้
องสาว นางพุ
ก มโนภิ
รมย์
และครอบครั
วมา
บุ
กเบิ
กทํ
าไร่
ทํ
านา ทํ
าสวนผั
กต่
อมาบ้
านก็
มี
เพื่
อนบ้
านย้
ายมาอยู
ด้
วยโดยย้
ายมาจากแปดริ
ว จั
งหวั
ฉะเชิ
งเทราคื
อครอบครั
วใหม่
สุ
วรรณชื่
อว่
าบ้
าน สี่
หลั
งคื
อบ้
านของนายมงคล ใหม่
สุ
วรรณ นายสวั
สดิ
ใหม่
สุ
วรรณ นายใหญ่
และนายเล็
ก, ใหม่
สุ
วรรณโดยมี
หมอประจั
กษ์
( ดาบตํ
ารวจประจั
กษ์
มโนภิ
รมย์
)
ให้
ความช่
วยเหลื
อเรื่
องบ้
านและที่
ดิ
นทํ
ากิ
ปั
จจุ
บั
นเจริ
ญขึ
นทางราชการมาทํ
าทางให้
มี
ไฟฟ้
าสว่
างสวยงามและตั
งเป็
นชุ
มชน ๑๕ บ้
านไทร
งาม
(วิ
ทยากรนางอมิ
ตตา โพธิ
บาย อายุ
๔๘ นางหนู
นามสกุ
ล ก้
อนทองมา อายุ
๙๔ปี
ชุ
มชน
๑๕ บ้
านไทรงาม ต.ในเมื
องนางแจง ใหม่
สุ
วรรณ นางสํ
ารวล ทองคํ
า(นพสุ
วรรณ นางสาวยุ
พิ
น มโน
ภิ
รมย์
อายุ
๘๒ ปี
ให้
ข้
อมู
ลเพิ่
มเติ
ม )
ประวั
ติ
ของชุ
มชนบ้
านกกเบน
ชุ
มชนบ้
านกกเบน (ต้
นเบน)หรื
อชุ
มชน ๑๒ เมื่
อประมาณ ๗๐ -๘๐ ปี
พื
นที่
เป็
นป่
าชาวบ้
าน
บางคนอพยพมาจากตํ
าบลในเมื
องเข้
ามาแผ้
วถางทํ
าเป็
นที่
ทํ
ากิ
นส่
วนใหญ่
เป็
นอาชี
พทางเกษตร เช่
ทํ
าไร่
ทํ
านา เลี
ยงสั
ตว์
ซึ่
งจะมี
คนมาตั
งบ้
านเรื
อนอยู
ก่
อน ๘ หลั
ง ต่
อมาความเจริ
ญได้
เข้
ามามี
คน