Page 302 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๘๔
ไปแล้ วประมาณ 20 ปี แล้ ว เป็ นคนชอบแต่งตัว เขาใช้ ให้แต่ งตัวเป็ นกระเทย(ผู้ หญิงชอบแต่งตัวเป็ น
ผู้ ชาย )ไปตักนํ ้ า แล้วทํ าคุตักนํ ้ าตกลงไปในบ่อจึงกระโดดลงไปเอาคุในบ่อเป็ นต้ นเหตุทําให้ นํ ้ าในบ่อ
แห้ งลงจนทุกวันนี ้
วัดนี ้ จะมีต้ นโพธิ์ใหญ่ อยู่ต้ นหนึ่งถ้ าจะมีเหตุการณ์อะไร จะมีบ่ างมาร้ องโหยหวน พอตกเช้ าก็
จะมีคนตาย
วัดพระแก้ วเดิมเป็ นวัดร้ างมีหลวงตาวังเป็ นผู้ มาพัฒนาอยู่ก่ อน เมื่อมรณะภาพ หลวงตาทองก็
มาสร้ างต่อและต่อมาพระอาจารย์ สมพงษ์ มาพัฒนาต่อสร้ างถาวรวัตถุและขุดค้ นของโบราณวัตถุไว้
มากมาย รวบรวมเครื่องใช้ ให้ กับวัด ต่อมาพระอาจารย์สมพงษ์ ถูกฆาตกรรมทําให้ การพั ฒนาวัด
หยุดชะงัก ปั จจุบันนี ้ ข้ าวของสูญหายไปจํานวนมากและทางเจ้ าคณะอําเภอไม่ ยอมแต่งตั ้ งเจ้าอาวาส
มาแทน
จากการบอกเล่าของชาวบ้ านบอกว่าวัดพระแก้ วนั ้ นประกอบด้ วย ๓ วัดตามคํ าบอกเล่าเป็ นคํา
คล้ องจองดังนี ้ วัดพระสิงห์อยู่เหนือ วัดพระเสื ออยู่ใต้ วัดพระแก้ วอยู ่กลาง จระเข้ ฟาดหาง เอาคางทับ
ไว้ และจากที่กรมสมเด็จฯ พระยาดํารงราชานุภาพ (๒๔๗๑) ทรงอธิ บายเรื่องมูลเหตุการสร้ างวัดนั ้ นมี
ลักษณะดังนี ้ คือ
ถ้าในตําบลอันเดียวกัน มีผู้ สร้ างวัดเพิ่ มขึ ้ นเป็ น ๒ วัด หรือ ๓ วัด ความจําเป็ นจะต้ องเรี ยกชื่อ
ให้ ผิ ดกันเกิ ดมีขึ ้ น ก็มักเรี ยกวัดซึ่งสร้ างทีหลังว่า "วัดใหม่ " บ้ าง หรือมิ ฉะนั ้ นก็ เรียกว่า "วัดเหนือแลวัด
ใต้ " บ้ าง ถ้ าวัดใหม่ยังมีขึ ้ นอีกก็หาคําอื่นเรี ยกชื่อให้ แปลกออกไป เอาสิ่งสําคัญอันมีในวัดนั ้ น เช่นต้ น
โพธิ์หรื อโบสถ์ เรียกเป็ นนามวัด "วัด(ต้ น)โพธิ์" หรื อ "วัดโบสถ์ " ฉะนี ้ บ้ าง มิฉะนั ้ นก็ เอาชื่อผู้ สร้ างเติมลง
ไปเช่นเรียกว่า "วัดใหม่ เจ้าขรั วหง" และวัดใหม่พระพิเรนทร์ " ดังนี ้ บ้ าง ครั ้ นนามมาทิ ้ งคําต้นเสีย คง
เรียกแต่คําปลายเป็ นนามวัดเช่นเรี ยกว่า "วัดหงส์" และ "วัดพิเรนทร์ " ดังนี ้ มีเป็ นตัวอย่าง
จากคําราชาธิบายสอดคล้ องกับคําบอกเล่าของชาวบ้านการตั ้ งชื่อของวัดพระสิ งห์คือวัดเหนือ
วัดพระเสืออยู่ใต้ วัดพระเสือคือวั ดใต้ และคําว่าสิ งห์และเสือน่ าจะเป็ นนามของผู้ สร้ างวัด ส่ วนวัดพระ
แก้ วน่าจะเป็ นวัดดั ้ งเดิม ทั ้ งนี ้ จากการที่ วัดพระแก้ วมีการสร้ างพระปรางค์แทนองค์เจดีย์ นั ้ นสามารถ
อธิบายไว้ ได้ ดังนี ้
(http://www.jadeethai.comJune25,2011 )
ความนิยมใช้ปรางค์ แทนเจดียสถานประจํ าวัดในพุทธศาสนานั ้ น ได้ นิยมกันก่อนอาณาจักรลุ่ม
นํ ้ าเจ้ าพระยาแถบกลางของสยามประเทศ (อยุธยา) โดยได้รับอิ ทธิพลหรื อศิลปะร่วมสมัยกับศิลปะ
บายนของขอมตั ้ งแต่พุทธศตวรรษที่ ๑๘ ศิลปะบายนเป็ นศิลปะของพุทธศาสนามหายานในสมัยของ
พระเจ้ าชัยวรมันที่ ๗แล้ วแผ่อํานาจมาครอบงําดิ นแดนที่ราบสูงของไทย