Page 287 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๖๙
การศึกษาภูมิหลังของชุมชนที่๑๐,๑๑,๑๓,๑๔โดยศึกษาจากประวัติของวั ดและสถานที่สําคัญ
ชุมชนที่ ๑๔ วัดภูเขาดิน
จากข้ อมูลที่เก็บได้ จากข้ อมูลของวัดช้ างเผือกและวัดทุ่งสะเดียงได้กล่าวว่า
“คนในชุ มชนเป็ นคนดั ้ งเดิมของบ้านสะเดียงเป็ นส่วนใหญ่ มีส่วนอื่นปะปนบ้ างเล็กน้ อย
ขนบธรรมเนียมประเพณี จะเหมือนกับชุ มชนที่ ๑ , ๒,๓,๔,๕ และ๑๔ ภาษาพู ดก็เหมือนกัน มีอาชีพการ
ทํามาหากินก็จะเหมือนกัน โดยส่ วนใหญ่จะมีอาชีพทําไร่ ทํานาและค้ าขายบ้ างเล็กๆน้ อยๆ”
ก็จะเห็นได้ ว่าชุมชนวัดช้างเผื อก ชุมชนวัดทุ่งสะเดียงและวัดภูเขาดินซึ่งถูกแบ่งเป็ นชุมชนย่ อยคือ
๑,๒,๓,๔,๕,๑๔ เป็ นชุมชนเดียวกัน
สาเหตุที่มีการตั ้ งชุมชนที่๑๔ขึ ้ นเพราะมีการแบ่งเขตการปกครองในเขตเทศบาล ชุมชนที่
๑๔ เองถูกแบ่งออกเป็ นชุมชนย่อยๆดังนี ้
“ บ้านคลองศาลา หรื อชุมชนวัดภูเขาดิน ในสมัยที่นายชาญ โฆษิ ตานนท์เป็ น
นายกเทศมนตรีเมื องเพชรบูรณ์ ได้ กระจายอํานาจให้ ชุ มชนได้มีส่วนร่วมในการบริหารจัดการกันเอง
โดยแบ่งเขตออกเป็ นชุมชนที่ ๑๐, ๑๑ , ๑๓ และ ๑๔ตั ้ งแต่นั ้ นมาชาวบ้านจึงได้ มีโอกาสแสดงความ
คิดเห็นร่วมกันพัฒนาศักยภาพของชุ มชนโดยรวมตามความต้องการของกลุ่ม”
ดังนั ้ นชุมชน ๑๔ จะถูกแบ่งออกเป็ นชุมชนย่อยๆ ๔ชุมชนด้ วยกันคือ ๑๐,๑๑,๑๓และ ๑๔
และในเขตชุมชน๑๐นั ้ นเป็ นที่ตั ้ งของวัดร้ างชื่อว่าวัดใหม่ดังปรากฏจากผู้ เก็บข้ อมูลได้ รวบรวมมาดังนี ้
“ชุมชนที่ ๑๐ ตลาดโพธิ์ จันทน์ ตลาดแห่ งนี ้ เดิมเป็ นที่ตั ้ งของวัดเก่าแก่วัดหนึ่งชื่อว่า “วัด
ใหม่” ซึ่งเป็ นสาขาหนึ่งของวัดภูเขาดิน ซึ่งเป็ นวัดร้ างมานานแล้ ว ต่อมาเป็ นสถานที่ก่อสร้ างโรงเรียน
การช่าง ในบริ เวณวัดเก่านี ้ จะมีต้ นไม้ ใหญ่เก่าแก่มากอยู่๒ ต้น ชาวบ้ านเคารพนับถื อมาก เป็ นต้ นไม้
ศักดิ ์สิทธิ ์ ใครไปตัดไปฟัน หรือไปปั สสาวะ รด – ราด บริ เวณต้ นไม้ นี ้ จะมีอันเป็ นไป เช่ นปวดหัวตัว
ร้ อน เจ็บป่ วยไข้ ต่างๆ นานา คือต้ นโพธิ์ ต้นจันทน์ ตลาดแห่งนี ้ จึงตั ้ งชื่อตามต้ นไม้ ศักดิ ์สิทธิ ์ ๒ ต้นนี ้
คือ “ตลาดโพธิ ์จันทน์ ” และเรียกชื่อสืบต่อมาจนปั จจุบันนี ้ เป็ นตลาดโต้ รุ่ ง พ่อค้ า แม่ค้ า จะมาขาย
อาหารการกินในยามคํ่าคืน “
ตามธรรมเนียมการสร้ างวัดจะไม่ค่อยตั ้ งชื่ อมักจะเรียกว่าวัดใหม่ตามคําอธิบายของสมเด็ จ
พระกรมพระยาดํารงราชานุภาพ( ๒๔๗๑ )กล่าวไว้ คือ