๒๒
๔.๒.๓ การจั
ดการด
านการท
องเที่
ยว
หน
วยงานภาครั
ฐและหน
วยงานที่
เกี่
ยวข
อง มี
การประชาสั
มพั
นธ
การท
องเที่
ยว ควรมี
ศู
นย
บริ
การนั
กท
องเที
ยวของภาครั
ฐกระจายตามจุ
ดต
าง ๆ เนื่
องจากศู
นย
บริ
การท
องเที่
ยวในอํ
าเภอมี
แห
งเดี
ยว ควรมี
การบริ
การรถสาธารณะให
พอเพี
ยงกั
บความต
องการ เนื่
องจากแหล
งท
องเที่
ยวบาง
แห
งมี
ความซั
บซ
อนในการเดิ
นทางและไม
มี
รถโดยสารเข
าถึ
ง ทํ
าให
เดิ
นทางลํ
าบากและไม
ได
รั
บความ
สะดวก ทํ
าให
แหล
งท
องเที่
ยวบางแห
ง มี
ผู
เดิ
นทางไปท
องเที่
ยวน
อยมาก
๔.๒.๔ การจั
ดการด
านอนุ
รั
กษ
และจั
ดการด
านสิ่
งแวดล
อม
ส
งเสริ
มการแต
งกายสุ
ภาพ เรี
ยบร
อยในการไปเที่
ยววั
ด เพื่
อแสดงในการเคารพสถานที่
ไม
ทํ
า
ให
สิ่
งที่
ลบหลู
ศาสนาหรื
อประเพณี
เพิ่
มช
องทางการประชาสั
มพั
นธ
ให
มากขึ้
น เพื่
อให
นั
กท
องเที่
ยวและ
คนในชุ
มชนเห็
นคุ
ณค
าของศิ
ลปะวั
ฒนธรรมท
องถิ่
น หวงแหนและรั
กษาความเป
นโบราณสถานที่
สํ
าคั
ญของชุ
มชนและเป
ดโอกาสให
ชุ
มชนท
องถิ่
นได
มี
ส
วนร
วมในการเป
นมั
คคุ
เทศก
อาสาพาเที่
ยวชม
ท
องถิ่
นเพื่
อสร
างรายได
แก
ท
องถิ่
น
๔.๒.๕ การพั
ฒนารู
ปแบบการจั
ดประเพณี
ออกหว
า และประเพณี
แห
เที
ยนเหง
คณะผู
วิ
จั
ยได
ดํ
าเนิ
นการพั
ฒนารู
ปแบบการจั
ดประเพณี
ออกหว
า และประเพณี
แห
เที
ยนเหง
เพื่
อรองรั
บการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรมอํ
าเภอแม
สะเรี
ยง โดยการประชุ
มกลุ
มร
วมกั
บหน
วยงานภาครั
ฐ
และเอกชน เพื่
อออกแบบกิ
จกรรมในรู
ปแบบของลานวั
ฒนธรรม “สื
บฮี
ต สานฮอย ย
อนรอยออกหว
า”
โดยมี
ลั
กษณะของการพั
ฒนาและจั
ดกิ
จกรรมเพื่
อส
งเสริ
มการท
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรมดั
งนี้
๑.
ภาคกลางวั
น
๒.
ภาคกลางคื
น
๑)
กิ
จกรรมภาคกลางวั
น
คณะผู
วิ
จั
ยได
ดํ
าเนิ
นการจั
ดการประชุ
มกลุ
มย
อยตามกระบวนการ เพื่
อพั
ฒนารู
ปแบบการจั
ด
กิ
จกรรมดั
งภาพที่
๓