Page 15 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔
ถ่ ายทอดหรือเล่นมาแต่ในอดีตมีอายุมากขึ ้ นเล่นหรือแสดงไม่ไหว จึงทําให้ วงมังคละได้ลดจํานวนลงอย่าง
ต่อเนื่องที่เป็ นของชุมชนหรื อชาวบ้าน
จังหวัดสุโขทัยมีวงมังคละที่ใช้ แสดงการละเล่นอย่างต่อเนื่ องจากอดีตถึงปั จจุ บันที่แสดงโดย
ประชาชนมีจํ านวน ๕ คณะ และในสถานศึกษาที่ แสดงโดยนักเรียน จํานวน ๔ คณะ ทั ้ งจังหวัดรวมเป็ น
๙ คณะ ซึ่งส่วนใหญ่ จะมีการละเล่นในชุมชนที่มีการสืบทอดมาอย่ างต่อเนื่องเท่ านั ้ น จึงน่าเป็ นห่วงอย่ าง
ยิ่ งที่จะหาแนวทางการพัฒนาและถ่ายทอดให้ กับบุคคลผู้ สนใจ ตลอดจนเยาวชนที่มีบทบาทสําคัญในการ
อนุรักษ์ สื บทอด เผยแพร่ต่อไปในอนาคต ถึ งแม้ ปั จจุบันจะมีบางสถานศึกษาได้ นําเข้าเป็ นหลักสูตรการ
เรียนการสอนเพื่อสืบทอดวัฒนธรรมอันดี แต่ก็ ยังมีไม่แพร่หลายและมี จํานวนน้ อย เมื่อเที ยบกับการแสดง
มังคละที่ถือเป็ นการแสดงประจําจังหวัดที่มีการสืบทอดมาจากอดี ตสู่ปั จจุบัน
ตําบลกกแรต อําเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุ โขทัย เป็ นชุมชนที่มีการตั ้ งบ้ านเรื อนอยู่อาศัยเป็ นหลัก
แหล่งกันอย่างต่ อเนื่องจากอดีตจนถึงปั จจุบัน มีหลักฐานการอพยพย้ ายออกมาจากตําบลไกรนอก แต่
ความเป็ นวัฒนธรรมอันดีงามชาวตําบลกกแรตยังคงมีการสื บทอด รักษาศิลปะ วัฒนธรรม ภูมิปั ญญา
ท้ องถิ่นดังเดิมไว้ คงอยู่มาถึงปั จจุบัน การแสดงมังคละตําบลเป็ นภูมิปั ญญาท้ องถิ่นที่ชาวตําบลกกแรต
ได้ สืบทอดมาจากบรรพบุรุ ษ
การแสดงดนตรี มังคละ ตําบลกกแรต อํ าเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย เป็ นการแสดงพื ้ นบ้ าน
ที่มีความเป็ นมาที่ยาวนานตั ้ งแต่อดีต มี การสั่งสม พัฒนา ถ่ายทอดสื บต่อกันมา จนเป็ นภูมิปั ญญาท้ องถิ่น
จากศิลปิ นพื ้ นบ้ าน ที่มีคุณค่ ายิ่ง มีประโยชน์ เป็ นความภาคภูมิใจของคนกกแรต ควรที่จะต้ องมีการศึกษา
เก็บรวบรวมไว้อย่างเป็ นระบบ เพื่อการส่งเสริมสนับสนุน พัฒนาให้ มีคุณค่ าคู่รากเหง้ าของชุมชน และสังคม
ชาวจังหวัดสุโขทัย โดยการแสดงดนตรีมังคละมีการสืบทอดจากครูเพลง ตลอดจนมีการนําเข้ าไปพัฒนา
กับการศึกษาของสถานศึกษาในทุกเรื่องโดยเฉพาะโรงเรี ยนกงไกรลาศวิทยา ที่ได้ มีการประยุกต์ให้ เข้ า
วิชาการในด้านต่างๆ และส่งเสริ มให้ เยาวชนในสถานศึกษาได้ มีความรัก ความหวงแหน สิ่งที่ดีงามดังกล่าว
ให้ อยู่กับอําเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัยตลอดไป
วัฒนธรรมต่างๆ ในอดีตถึงปั จจุบัน ได้มีหน่วยงานของกระทรวงวัฒนธรรม และองค์กรต่างๆ ทั ้ ง
ภาครัฐ เอกชน และประชาชน ตลอดจนองค์กรปกครองส่วนท้ องถิ่นทุกระดับที่พยายามพลักดันให้ มีการ
อนุรักษ์ เผยแพร่ พัฒนา และศึกษา ความเป็ นอัตตลักษณ์ ที่สําคัญของวัฒนธรรมแต่ละพื ้ นที่ให้ คงอยู่อย่าง
ยั่งยื น รวมถึงการทํางานด้ านวัฒนธรรมที่มีการมุ่งเน้ น “การบริ หารจัดการวัฒนธรรม” ที่จะส่งเสริ มให้ มี
ส่วนร่วมทุกภาคส่วน โดยเฉพาะองค์ กรภาคประชาชนมีปั ญหาที่พบว่า “...การมี ส่วนร่ วมของภาค
ประชาชนในการดําเนินงานด้ านวัฒนธรรมท้ องถิ่นในปั จจุบันไม่สามารถดําเนินการได้เต็มที่ เพราะขาดแรง
สนับสนุนจากภาครัฐในการดําเนินการ..” (เว็ปไซด์,๒๕๕๑) ทางออกของปั ญหาในการบริหารจัดการ
วัฒนธรรมแบบการมีส่วนร่วมของชุมชน นั ้ นเน้ นทุกระดับและภาคส่วนให้ ความสําคัญของท้ องถิ่นหรื อ