๙๖
๓. การบริ
หารจั
ดการที่
เหมาะสม จะสะท้
อนถึ
งขบวนการจั
ดการองค์
ความรู
้
ที่
มี
อยู
่
ให้
เป็
นหมวด
หมู
่
รองรั
บการสื
บค้
นศึ
กษาได้
อย่
างเข้
าใจที่
จะส่
งผลให้
เกิ
ดความรั
ก ความผู
กพั
น ความภู
มิ
ใจ ความหวง
แหน และมี
ความรู
้
สึ
กเป็
นเจ้
าของในมรดกทางวั
ฒนธรรม
จากการศึ
กษาวิ
จั
ยฯ ครั
้
งนี
้
ทํ
าให้
ได้
พบว่
าทางด้
านศิ
ลปะการแสดงวั
ฒนธรรม ถ้
าไม่
ได้
รั
บการ
สื
บทอด ฟื
้
นฟู
อาจก่
อให้
เกิ
ดการสู
ญหายหรื
อสู
ญสิ
้
นทางวั
ฒนธรรมของการแสดงมั
งคละลงได้
ในอนาคต
อั
นใกล้
ที่
คงจะเลื่
อนหายไปตามกาลเวลา หรื
อปราชญ์
ที่
มี
ความรู
้
ได้
เสี
ยชี
วิ
ตก็
ล้
มหายตามปราชญ์
เช่
นกั
น
หากการถ่
ายทอดองค์
ความรู
้
ในด้
านต่
างๆ ยั
งมี
ข้
อจํ
ากั
ดถ่
ายทอดเฉพาะเครื
อญาติ
หรื
อสายตระกู
ล ดั
งนั
้
น
การที่
ภาครั
ฐมี
นโยบายในการส่
งเสริ
มหรื
อสนั
บสนุ
นให้
ทุ
กภาคส่
วนได้
มี
โอกาสผนั
กดั
นนโยบายไปสู
่
การ
ปฏิ
บั
ติ
รองรั
บการพั
ฒนาในด้
านต่
างๆ ของงานวั
ฒนธรรมหน่
วยงานที่
เกี่
ยวข้
อง เช่
น องค์
กรปกครองส่
วน
ท้
องถิ่
นได้
จั
ดทํ
าข้
อบั
ญญั
ติ
รองรั
บการจั
ดตั
้
งงบประมาณในการพั
ฒนาในท้
องถิ่
น ผู
้
ปกครองท้
องที่
ให้
การ
สนั
บสนุ
นชุ
มชนให้
มี
ความรั
ก ความหวงแหนงานวั
ฒนธรรมในท้
องถิ่
น สถานศึ
กษาจั
ดทํ
าหลั
กสู
ตรการเรี
ยน
การสอนให้
ครู
และนั
กเรี
ยนได้
มี
การบู
รณาการร่
วมให้
มี
การศึ
กษา ค้
นคว้
า ฝึ
กหั
ด ตลอดจนได้
การฝึ
กสอน
เพื่
อรองรั
บการสื
บทอดในการการแสดงมั
งคละ ได้
ให้
ความสํ
าคั
ญและเข้
าไปมี
ส่
วนร่
วมในการบริ
หารจั
ดการ
แสดงด้
านศิ
ลปวั
ฒนธรรมแล้
ว งานด้
านวั
ฒนธรรมของไทยคงได้
รั
บการสื
บทอดต่
อไป อี
กทั
้
งในส่
วนของ
สํ
านั
กงานวั
ฒนธรรมจั
งหวั
ดต้
องให้
ความสํ
าคั
ญ เพิ่
มขยายงานด้
านการเสริ
มสร้
างให้
ชุ
มชนได้
มี
ส่
วนร่
วมใน
การแสดงมั
งคละนั
้
นมากยิ่
งขึ
้
น โดยการสร้
างเครื
อข่
ายของสภาวั
ฒนธรรมในพื
้
นที่
ไม่
ว่
าจะเป็
นสภา
วั
ฒนธรรมอํ
าเภอ ตํ
าบล หมู
่
บ้
านในพื
้
นที่
ให้
มี
ความเข้
มแข็
งที่
จะมี
บทบาทส่
งเสริ
มให้
ปราชญ์
ชาวบ้
านได้
มี
โอกาสถ่
ายทอดองค์
ความรู
้
และเป็
นผู
้
ประสานงาน ดํ
าเนิ
นส่
งเสริ
มงานวั
ฒนธรรมในการที่
จะอนุ
รั
กษ์
เผยแพร่
พั
ฒนา และศึ
กษา สนั
บสนุ
น ให้
ชุ
มชนซึ่
งถื
อว่
าเป็
นรากเหง้
าของวั
ฒนธรรมได้
มี
ส่
วนร่
วมของ
ชุ
มชน ตลอดจนร่
วมกั
นในการบริ
หารจั
ดการด้
านวั
ฒนธรรมในพื
้
นที่
ของตนเองให้
เกิ
ดความเข้
มแข็
ง ทั
้
งมี
ส่
วนร่
วมในการวางแผน การปฏิ
บั
ติ
การตรวจสอบ การประเมิ
นผล การแก้
ไข การปรั
บปรุ
ง และการ
ได้
รั
บผลประโยชน์
ในอั
นที่
จะก่
อให้
เกิ
ดความยั่
งยื
นในงานวั
ฒนธรรมอย่
างต่
อเนื่
องตลอดไป