Page 71 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 63 -
ส่ วนบ้านที่ปิ ดไว้สมาชิ กครอบครัวไม่มีใครอยู่ในหมู่บ้าน ไปขายแรงงานในที่อื่นก็มีอยู่
ด้วยกัน 12 หลังคา ผู ้ วิจัยได้สอบถามเพื่อนบ้านแล้วได้คําตอบว่าจะกลับมาเฉพาะช่วงเทศกาลหรื อ
เก็บเกี่ยวผลผลิ ตทางการเกษตรเท่านั้ น เข้าลักษณะของการสร้างเพิงพักปลายไร่ ในยามเก็บเกี่ยว
พืชผลทางการเกษตร เนื่ องจากมี แหล่งอาชีพอื่นในพื้นราบและมีหลายครอบครัวที่ได้ซื้ อที่ดิ นและ
สร้างบ้านไว้ในพื้นราบด้วย โดยให้เหตุผลว่ากลัวจะถู กไล่ที่แล้วไม่มีที่อยู่ ดังนั้ นจํานวนหลังคาเรื อน
เรื อนอาจมีอยู่ 113 หลังคาเรื อน แต่มีผู ้อาศัยจริงๆก็ประมาณ 100 หลังคาเรื อนเท่านั้ น นอกจากนี้ ย ังมี
หมู่บ้านบริ วารอีกสามหมู่บ้าน ที่ ได้มีการประชุมประชาคมเมื่ อวันที่ 9 เมษายน 2551 มีมติให้ ไป
ดําเนิ นการแยกเป็ นหมู่บ้านใหม่ อีก 3 หมู่บ้านบริ วาร ได้แก่
1. หมู่บ้านหาดยาว มี 22 หลังคาเรื อน มีจํานวนประชากร เพศชาย 90 เพศหญิง 75 คน
2. หมู่บ้านแสนต่อมี 46 หลังคาเรื อนมีจํานวนประชากร เพศชาย 120 เพศหญิง 105 คน
3. ย่อมบ้านหาดยาว มี 4 หลังคาเรื อนมีจํานวนประชากร เพศชาย 10 เพศหญิง 8 คน
รวมเป็ น 77 หลังคาเรื อน มี ประชากรทั้งหมด 408 คน ที่เตรี ยมแยกไปเป็ นหมู่บ้านใหม่
รวมทั้งสองกลุ ่มเข้าด้วยกันแล้วจํานวนครัวเรื อนในหมู่ที่ 4 เพียงแค่ร้อยเก้าสิบหลังคาเรื อน (113+
77=190 ) บ้านหลังที่มีประชากรอาศัยอยู่จริ งก็แค่ประมาณ 180 หลังคาเรื อนเท่านั้น แต่ เมื่อดูจํานวน
บ้านเลขที่ ตามทะเบียนราษฎรแล้วจะมีอยู่ ด้วยกันประมาณ 500 หลังคาเรื อน มีประชากรประมาณ
1500 คน ซึ่ งจัดว่าอยู ่ในกลุ่มหมู่ ที่ที่มีจํานวนประชากรมากที่สุ ดหมู่หนึ่ งในตําบลห้วยชมภู มีหลาย
ครอบครัวจากหมู ่บ้านผาลั้ งได้รื้ อบ้านและขายที่ดิ นในหมู่บ้านผาลั้ ง แล้วไปสร้างบ้านอยู่ในพื้นราบ
หรื อหมู ่บ้านห้วยแม่เลี่ยม หมู่บ้านปางขอน หมู่ บ้านห้วยแก้วตั้ งแต่หนึ่ งปี สองปี หรื อหลายสิบปี แล้ว
แต่ ชื่อย ังอยู่ในทะเบียนราษฎรที่หมู่บ้านผาลั้ ง หมู่ที่ 4 ก็มี เวลาถึ งคราวที่มีการเลือกตั้ง ถ้าเป็ นการ
เลือกตั้งเล็กๆก็จะมีผู ้ มาใช้สิ ทธิ์ กันพียงไม่ถึงสามร้อยคน ถ้าเป็ นการเลือกตั้ งระดับประเทศก็มี
จํานวนประมาณสามถึงสี่ร้อยคนที่มาใช้สิ ทธิ์ ลงคะแนนเสี ยง เมื่อครั้ งที่ไปเฝ้ าดูการจัดประชุ ม
ประชาคมที่หมู่บ้านผาลั้งเพื่อแบ่งแนวเขตและลงประชามติว่าด้วยเรื่องการขอแยกหมู ่บ้าน พบว่า
จํานวนประชากรของพี่น้องชาวลาหู่ ที่มีสิ ทธิลงคะแนนเสี ยงมากันจํานวน 100 คน ทั้ งๆที่มีถิ่นที่ อยู่
ห่ างออกไปไกลประมาณ 7 ถึง 8 กิโลเมตร ส่ วนประชากรอิ้วเมี่ยนในหมู ่บ้านหลักมาลงคะแนน
เสี ยงเพียงแค่ 180 คน เลยมีโอกาสทราบความเคลื่อนไหวทางการเมืองไปด้วยว่า ชาวอิ้วเมี่ ยนมีความ
สนใจต่ อเรื่องเศรษฐกิจในครัวเรื อนมากกว่าปั ญหาการแบ่งแยกดินแดนอาณาเขต โดยเฉพาะกลุ่ มที่
ซื้อบ้านและที่ดินอยู ่ ในพื้นราบได้แล้วแทบจะไม่มีใครมาเข้าร่ วมประชุมเลย การที่ ชาวบ้านส่ วน
ใหญ่เห็นว่าเรื่ องบางเรื่องของชุ มชนนั้ นสามารถดําเนิ นการได้ด้วยจํานวนคนที่ไม่ ต้องมาก ก็นับว่า
เป็ นสิ่งอาจชอบด้วยเหตุผลอยู ่ เนื่องไม่มีใครที่สามารถอยู่ร่วมตลอดทุ กสิ ่งที่เกิดขึ้ นในชุมชน การทํา
มาหากินเป็ นสิ่งที่ นํามาซึ่ งปัจจัยของสมาชิกในครอบครัว การเห็ นความสําคัญของการทํามาหากิน
จึงเป็ นสิ่งที่ควรเคารพไว้ว่าดี เพราะชาวอิ้วเมี่ยนนั้นมีอุ ปนิสัยชอบการสั่งสมความมั ่ งคั ่ง จึงขย ัน
ขันแข็งในการทํางานไร่ สวนและหลายครอบครัวก็มีฐานะรํ่ ารวยเพราะการเพาะปลูกการเกษตร