Page 270 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

- 262 -
ย่
อมทํ
าได้
แต่
ต้
องทํ
าเป็
นหนั
งสื
อมอบไว้
แก่
คณะกรรมการ และคู
สั
ญญาฝ่
ายละหนึ
งชุ
ด อาจตกลง
ค่
าตอบแทนการยื
มใช้
ที่
ดิ
นด้
วยก็
ได้
ข้
อที่
22.
พั
นธุ
พื
ชหรื
อสั
ตว์
ป่
าที่
ขึ
นเองหรื
อมาทํ
ารั
งอยู
ตามธรรมชาติ
ในหรื
อใกล้
เคี
ยงที่
ดิ
แปลงใดซึ
งมี
เจ้
าของแสดงการหวงกั
นไว้
ในระหว่
างทํ
าการเพาะปลู
กหรื
ออยู ่
อาศั
ยโดยไม่
ได้
ตั
ทํ
าลายหรื
อขั
บไล่
ให้
ไปเสี
ย ท่
านว่
าย่
อมเจตนารั
กษาไว้
เพื่
อตนโดยเฉพาะ แม้
ว่
าจะไม่
ได้
ทํ
าการบํ
ารุ
เป็
นพิ
เศษก็
ตาม ผู
อื่
นจะก้
าวล่
วงเข้
ายึ
ดถื
อเป็
นของตนโดยอ้
างเหตุ
ว่
าเป็
นเหมื
อนของป่
าซึ
งพบในที่
รก
ร้
างว่
างเปล่
าไม่
ได้
กรณี
เช่
นนี
ท่
านถื
อว่
าเป็
นการปล้
นชิ
งต่
อเจ้
าของต้
องชดใช้
คื
นแก่
เจ้
าพร้
อมค่
าทํ
ขวั
ญตามสมควร
ข้
อที่
23.
เจ้
าของสั
ตว์
เลี
ยงหรื
อบุ
คคลผู
รั
บเลี
ยงรั
กษาไว้
แทนเจ้
าของต้
องใช้
ความระมั
ดระวั
อั
นสมควรแก่
การเลี
ยงตามชนิ
ดและวิ
สั
ยของสั
ตว์
หรื
อตามพฤติ
การณ์
อย่
างอื่
น เพื่
อมิ
ให้
สั
ตว์
นั
นก่
ความรํ
าคาญหรื
อเสี
ยหายต่
อทรั
พย์
สิ
นของบุ
คคลอื่
น กรณี
เกิ
ดความเสี
ยหายเจ้
าของและหรื
อผู
รั
เลี
ยงรั
บรั
กษาต้
องชดใช้
จนเพี
ยงพอแก่
ความเสี
ยหายนั
น แต่
ไม่
เป็
นการตั
ดสิ
ทธิ
ที่
ผู
เสี
ยหายจะ
ฟ้
องร้
องดํ
าเนิ
นคดี
อาญาต่
อผู
ละเมิ
ข้
อที่
24.
สั
ตว์
ที่
หลุ
ดจากการควบคุ
มดู
แล หากได้
รบกวนอสั
งหาริ
มทรั
พย์
ของบุ
คคลอื่
น หรื
ของชุ
มชนผู
ที่
พบเห็
นหรื
อผู
ที่
มี
ส่
วนได้
ส่
วนเสี
ย ชอบที่
จะเตื
อน จะจั
บสั
ตว์
เพื่
อยุ
ติ
การรบกวนหรื
การสู
ญหรื
อเหตุ
ความรํ
าคาญได้
หรื
อโดยพฤติ
การณ์
ถ้
าเป็
นการจํ
าเป็
นจะฆ่
าสั
ตว์
นั
นเสี
ยก็
ชอบที่
จะ
ทํ
าได้
แต่
ต้
องแจ้
งแก่
เจ้
าของสั
ตว์
โดยไม่
ชั
กช้
า และถ้
าหาตั
วเจ้
าของไม่
พบต้
องจั
ดการตามสมควรเพื่
สื
บหาตั
วเจ้
าของ
ข้
อที่
25.
ห้
ามผู
ใดทํ
าการแรรู
ปไม้
หรื
อชั
กลากไม้
ผ่
านแนวเขตชุ
มชนเพื่
อนํ
าออกไปย ั
งชุ
มชน
อื่
น ผู
ใดฝ่
าฝื
นต้
องเสี
ยค่
าสิ
นไหมทดแทนแก่
ชุ
มชนและให้
ยึ
ดไม้
แปรรู
ปไว้
เป็
นสมบั
ติ
ของชุ
มชน
พร้
อมแจ้
งความดํ
าเนิ
นคดี
ตามกฎหมายป่
าไม้
โดยไม่
มี
กรณี
ยกเว้
อนึ
งการนํ
าไม้
มาใช้
สอยภายในชุ
มชนตามความจํ
าเป็
นอั
นไม่
อาจหลี
กเลี่
ยงได้
นั
น โดยนํ
ามา
จากชุ
มชนอื่
นต้
องขออนุ
ญาตคณะกรรมการ เสมื
อนหนึ
งการขออนุ
ญาตใช้
สอยไม้
ในพื
นที่
ชุ
มชนดุ
กั
น และต้
องมี
การบั
นทึ
กการขออนุ
ญาตเป็
นลายลั
กษณ์
อั
กษรว่
าใช้
สอยไม้
เพื่
อการใดโดยเฉพาะ หาก
ไม่
เป็
นไปตามนั
น ผู
ขอต้
องสละการครอบครองและให้
ยึ
ดไม้
นั
นตกเป็
นของชุ
มชน
ข้
อที่
26.
ผู
ใดที่
ไม่
ได้
รั
บความชอบธรรมจากการพิ
จารณาของคณะกรรมการ สามารถ
อุ
ทธรณ์
ไปย ั
งแกนนํ
าชุ
มชนได้
หากย ั
งเห็
นว่
าตนไม่
ได้
รั
บความเป็
นธรรมอี
กก็
ให้
ร้
องเรี
ยนไปย ั
งสภา
ที่
ปรึ
กษาอาวุ
โสบ้
านผาลั
ง และย ั
งเห็
นว่
าไม่
ได้
รั
บความเป็
นธรรมก็
ให้
ร้
องเรี
ยนไปย ั
งคณะกรรมการ
ที่
ปรึ
กษาหรื
อเลื
อกที่
จะดํ
าเนิ
นคดี
ของตนตามกฎหมายบ้
านเมื
องก็
ย่
อมทํ
าได้
ทุ
กขั
นตอน
หมวดที่
4 ว่
าด้
วย คณะกรรมการทรั
พยากรธรรมชาติ
และสิ่
งแวดล้
อมบ้
านผาลั