Page 2 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒
คํานํา
มนุษย์ย่อมเป็ นสิ ่งประเสริ ฐตั้ งแต่เกิดหากอยู่ในสังคมที่มีเกียรติและศักดิ์ ศรี ต่างจะได้รับการ
เคารพนับถือมากขึ้ น เมื่อมนุ ษย์ผู ้ นั้ นสามารถเรี ยนรู้จักตนเองและเรียนรู้ จากบุคคลอื่ น ความพิเศษอย่าง
เดียวที่ มนุษย์มีเหนือกว่ าสรรพสิ ่ งบนโลกนี้ คือมนุษย์มีวิญญาณแห่ งการสํานึกดี ชั ่วได้และใช้สามัญ
สํานึกนั้ นเพื่อการสร้างสังคมที่อยู่ร่ วมกันได้อย่างมี ระเบียบ มีความเชื่อเรื่ องความยุติธรรม ความถู กต้อง
ดีงามในการปฏิบัติต่อสรรพสิ ่ งที่มนุษย์เข้าใจได้ เกิดเป็ นผลผลิ ตเชิงวัฒนธรรมจารี ตประเพณี ที่ดํารงอยู่
หรื อเคลื่อนไหวอย่างสืบเนื่ องสมกับเหตุปัจจัยในสังคมมนุษย์ในแต่ละยุคสมัยแต่ละท้องถิ ่นนั้ น เมื่ อ
สมาชิ กคนหนึ่ งในสังคมได้รับความเดื อดร้อนเพราะเหตุที่ มนุษย์อีกบุคคลหนึ่ งในสังคมได้ก่ อสิ ่งกระทบ
ต่อผู ้ นั้ นอย่างไม่สมควรคือไม่ถู กต้องสอดคล้องเที่ยงตรงต่อความจริ งอย่างที่ควรจะเป็ น มนุษย์อีกหลาย
คนในสังคมนั้นจะร่ วมรับรู้และแบ่ งเบาภาระแก่ความเสี ยหายอย่างหนึ่ งอย่างใดนั้ นเสมือนหนึ่ งเป็ นเรื่ อง
ของตนเอง เพื่ อให้ความเป็ นอันหนึ่ งอันเดียวกันในความรั กความหวังใจและความเชื่อของสังคม
สามารถดํารงอยู่ต่อไปได้อย่างมีเกียรติ และศักดิ์ ศรี ผู้เสียหายได้รั บการชดเชยที่เหมาะสม ผู ้ กระทําผิด
ได้รับการแก้ไขให้ คืนกลับมาเป็ นคนดี ที่สังคมพร้อมใจกันให้อภัยและตั้ งใจที่จะไม่กระทําผิดซํ้ าอีก และ
ทุกคนในสังคมจะร่ วมกันปกป้ องมาตรฐานของความเป็ นมนุษย์ของกันและกันไว้ ให้ คงอยู่หรื อ
เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ ดีขึ้นทางเดี ยว
ที่มาของกฎเกณฑ์หรื อหลักการเพื่อความถูกต้องมีได้หลายปั จจัย กฎเกณฑ์นั้ นมักจะซ้อนกันอยู่
หลายระดับ ขึ้ นอยู่กับว่ามนุ ษย์จะเลือกใช้อย่างไรให้มีความเหมาะสมกับสังคม บางคนเรี ยกสิ ทธิ
ทางเลือกว่าด้วยกฎเกณฑ์ว่า พหุ นิยมทางกฎหมาย “Legal Pluralism” เป้ าหมายของกฎเกณฑ์ทางสังคม
คือการรั กษาศีลธรรมของมนุษย์ให้คงอยู ่ร่วมกันได้ กฎเกณฑ์ยิ ่งมากขึ้ นเท่ าไรมนุษย์ก็ถูกจํากัดมากขึ้ น
เท่านั้ น ผู ้ ที่ได้ชื่ อว่าเป็ นผู ้ ประเสริฐควรจะรู ้ธรรมชาติของกฎหมายหาใช่การทําตัวเป็ นพวกกฎหมายนิ ยม
ที่ถื อเคร่งครัดแต่ตัวอักษรและถื อว่าสิ่งอื่ นไม่ใช่ เครื่องมือแห่ งความยุติธรรมไปเสียทั้งหมด เพราะการ
ถือเอาตัวอักษรเป็ นบรรทัดฐานนั้ นหลายครั้ งอาจไม่ตรงต่อเจตนาของการจารึ กอักษรนั้ น และพึง
ตระหนักว่ ากฎหมายเป็ นเครื่ องมืออํานวยความยุติธรรมอย่างหนึ่ ง ท่ามกลางเครื่ องมือหลายอย่างที่อาจมี
จุดมุ ่งหมายเดียวกัน
นายพิชญ์พิ เชฐ พันธุ์พิสุ มธิ ชน
สิ งหาคม 2551