Page 169 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 161 -
มากกว่าที่จะเน้นการแก้แค้น เรื่ องที่ เกิดขึ้ นหมู่เยาวชนบางเรื่ องเป็ นเรื่องที่ ผู ้ หลักผู้ ใหญ่ไม่ ต้องลงไป
ยุ ่งมากนัก เพราะว่าเด็กและเยาวชนเขาก็มีระบบการจัดระเบียบทางสังคมของเขาเหมือนกัน เว้นแต่
ว่าเป็ นการกระทําการข้ามวัยข้ามรุ่นมากเกินไป อย่ างเช่นเด็ กท้าต่อยกับผู้ใหญ่หรื อเด็กลุมต่ อยผู้ใหญ่
ที่พวกผู ้ หลักผู้ ใหญ่ต้องเข้ามาจัดการให้ คืนดีกันอย่างเร่ งด่วน แต่ ถ้าเป็ นเรื่ องเยาวชนชกต่อยเพราะ
ต้องการรั กษาศักดิ์ ศรีของกลุ ่มเอาไว้ บางครั้ งก็ต้องทําเป็ นไม่รู้ ไม่ชี้ เมื่อเยาวชนได้ทําการปรั บตัว
ประลองกําลังกันสักช่วงแล้ว พวกเยาวชนเขาก็จะรู ้ว่าทางออกจะเป็ นอย่างไร ส่ วนมากเท่าที่ปรากฎ
การชกต่อยบ่อยๆจะไม่ค่อยมี ปัญหาการใช้อาวุธทําร้ายกันมากนัก การชกต่อยสําหรั บเยาวชนแล้ว
พวกเขามองว่าเป็ นเรื่ องธรรมดา อย่างบางครั้ งวันเดียวชกต่ อยกันตั้ งสามราย แต่เมื่ อไปปรากฎใน
สายตาของผู ้ ใหญ่ก็จะมีแค่ รายเดียวที่ ถูกรุ มต่อยมา หรือมีการใช้อาวุธทําร้ายจนตนเองรู้สึ กว่ารุ นแรง
เกินไปและอยากออกจากเกมอย่างมีหลักประกัน
การจัดการปัญหาด้านสิ่ งแวดล้อมเป็ นประเด็นปั ญหาที่น่ าเป็ นห่ วงที่สุ ด เพราะเป็ นเรื่องของ
ผลประโยชน์และเป็ นเรื่องของความมั่ นคงปลอดภัยของชุ มชน เราจะเห็นได้ว่าชุมชนบ้านผาลั้งเป็ น
ชุ มชนที่มีความเสี่ ยงมากที่สุ ด เนื่องจากเป็ นพื้นที่ เป้ าหมายในการก่อตั้ งอุทยานแห่งชาติ ลํานํ้ ากก
และเป็ นพื้นที่ที่ มีต้นไม้ขึ้ นอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์เป็ นที่ ต้องการของพวกนายทุ นค้าไม้ทั้ งหลาย ได้มี
การลักลอบเข้ามาตัดไม้เพื่อเอาไปแปรรู ปอยู ่ตลอดเวลา ชุมชนอยากเข้าไปดูแลแต่ทางอุทยานกลับ
อ้างว่ าชุมชนไม่มีอํานาจตามกฎหมาย ไปขู่ว่าหากชาวบ้านไปดําเนิ นการตามลําพังต้องถูกฟ้ องคดี
อย่างแน่นอน ชาวบ้านจึงเหมือนเป็ นแค่ไก่อ่อนในกํามือ เมื่อไม่ มีอํานาจและไม่ได้รั บการหนุนเสริ ม
จากทางรัฐจึงได้แต่รอคอยให้ทางอุ ทยานแห่งชาติเข้ามาดูแลให้ แต่เจ้าหน้าที่ของอุทยานบางคนถูก
กล่าวหาว่ามีส่ วนเกี่ยวข้องกับการลักลอบตัดไม้ของชุมชนบ้านผาลั้งไปขาย ชาวบ้านเลยเกลียด
เจ้าหน้าที่ป่ าไม้ ไม่ อยากเข้าไปให้ความร่ วมมือกับหน่วยงานของรัฐ พยายามเสนอทางออกที่จะขอ
อนุ ญาตดูแลและใช้ประโยชน์ จากทรัพยากรธรรมชาติ แต่ย ังคงไม่ได้รั บการอนุมัติจากทาง
หน่ วยงานของรัฐ เช่นเมื่อก่ อนมีการดูแลโดยจารีตชุมชนก็ย ังสามารถรักษาผืนป่ าไว้ได้ แต่ เมื่อมีกรม
ป่ าไม้เข้าประกาศป่ าสงวนแห่ งชาติต้นไม้ใหญ่ๆหายไปจนหมด เว้ณแต่ต้นไม้ที่อยู่บริ เวณใกล้
หมู่บ้านผาลั้ ง หมู่บ้านปางขอน หมู่บ้านกกน้อยอิ้วเมี่ยน มาถึงปี พ.ศ. 2545 ได้เข้ามาเตรียมจัดตั้ งป่ า
อุทยานแห่ งชาติ ได้ชี้ แจงว่าชาวบ้านไม่มีอํานาจดู แลผืนป่ ามีแต่ เจ้าหน้าที่ของรัฐอย่างกํานัน
ผู ้ ใหญ่บ้านและสมาชิ กองค์การบริ หารส่ วนตําบลเท่านั้ นที่ กฎหมายให้อํานาจไว้ ชาวบ้านก็เลยถอน
ตัวออกมาไม่เข้าไปยุ่ งเกี่ยวกลายเป็ นว่า ในหลายๆหมู่บ้านคนที่มีตําแหน่ งเหล่านี้ เองที่มีส่ วนอย่าง
มากในการส่งเสริ มให้เกิดการแสวงประโยชน์จากป่ าอย่ างเป็ นประวัติการณ์ จนเป็ นที่ เชื่อกันไปเลย
ว่าอํานาจรัฐอยู่กับใครคนนั้นก็ตั้ งหน้าตั้งตาโกงชาติ บ้านเมือง
จากเดิมที่จารีตประเพณี ไม่ต้องมี การจารึ กเป็ นตัวอักษรก็ต้องนํามาบัญญัติเป็ นตัวอักษร
และต้องมีการผ่านขั้ นตอนให้มีการรับรองจากหน่วยงานที่ เกี่ยวข้องทําการอนุมัติ องค์กรชาวบ้านก็
เข้าไปดูแลจัดการทรัพยากรธรรมชาติ ไม่ได้ จึงปล่อยให้คนบางกลุ ่มลักลอบตัดไม้ไปอย่างที่ไม่ คิดที่