Page 161 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 153 -
จึงเป็ นปัญหามาจนถึงทุกวันนี้ หากจะให้ดี ก็ให้ เก็บเรื่ องนี้ ไว้และถือตัวอยู่ อย่างสงบ ยอมดําเนิ นการ
ไปตามจารี ตประเพณี แห่งชนเผ่าที่ผู ้ หญิงจะต้องรับความทุกข์ยากลําบากไปเพราะเหตุการณ์ใจง่าย
ของตนเอง แม่ของเฉงไม่ พอใจที่สามี ของตนเองได้เย็นชาต่อเรื่ องนี้ จึงได้กลับไปแจ้งความกับ
ตํารวจอีกครั้ ง ตํารวจนัดไกล่เกลี่ยให้ชายคนนั้ นเลี้ยงดูส่ งเสี ยเด็กและจ่ายค่าชดเชยความเสี ยหาย
จํานวนหนึ่งเพื่ อแลกกับการไม่ถูกส่งฟ้ องศาล เพราะเหตุที่ได้กระทําชําเราเด็กซึ่ งมีอายุน้อยกว่าสิบ
ห้าปี ผู้ ชายคนนั้ นได้หลบหน้าเจ้าหน้าที่ผู ้ ไกลเกลี่ ย ต้องใช้เวลาเรี ยกตัวอีกหลายครั้ งแต่ก็ไม่ยอมไป
พบตามนัด ทางตํารวจก็ไม่ได้ขอให้ศาลออกหมายจับแต่อย่างใด ปั จจุบันเด็ กคนนั้ นได้ถื อกําเนิ ด
มาแล้ว เมื่อเกิดและอยู ่รอดเป็ นทารกได้ชายคนนี้ จึงได้เข้าไปร่ วมแบ่งเบาภาระการเลี้ยงอยู่บ้าง โดย
ได้ตกลงกันว่าต่างฝ่ ายต่ างช่วยกันเลี้ ยงดู ถึงกระนั้ นสิทธิ การปกครองเด็กก็เป็ นของแม่เพียงฝ่ ายเดียว
เหมือนเช่นที่ประเพณี อิ ้วเมี่ยนเคยถือปฏิ บัตกันมา สิ่ งที่ย ังคงขัดแย ้งกันอยู ่ก็คือผู ้ ชายคนนี้ ต้องแก้ข้อ
กล่าวหาที่ว่าได้กระทําผิดฐานกระทําชําเราเด็กที่ มีอายุตํ่ากว่าสิ บห้าปี ซึ่ งทางเจ้าหน้าที่ตํารวจได้รับ
เรื่ องราวร้ องทุกข์ไว้แล้ว เป็ นเหตุให้ ไม่สามารถไปทํางานย ังต่ างประเทศได้ ทางเจ้าหน้าที่ตํารวจได้
มีหมายนัดให้ผู ้ ชายคนดังกล่าวไปให้ปากคําในเดือนสิ งหาคม พ.ศ. 2551 เพื่อให้รับทราบข้อ
กล่าวหาและดําเนิ นกระบวนการพิจารณา ผู ้ ชายคนดังกล่าวหลังจากรู ้ว่าตนเองไม่ มีสิ ทธิการ
ปกครองเด็กไม่สามารถแย่ งเด็กมาจากแม่ได้ แต่มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าเลี้ ยงดูเด็ กจนกระทั่งเด็กบรรลุนิติ
ภาวะและตนเองย ังถูกข้อกล่าวหาว่ากระทําชําเราเด็ กอายุน้อยกว่าสิ บห้าปี จนต้องถูกระงับการ
เดินทางไปทํางานย ังต่ างประเทศ เมื่อไม่ ได้ไปทํางานต่างประเทศก็เลยไปคบหาผู ้ หญิงอีกคนหนึ่ ง
ซึ่ งก็มีการคบหากันอย่างเปิ ดเผย โดยที่ไม่ ได้หมั้ นเหมือนเดิม ทุกๆคื นผู้ ชายคนนี้ ก็ไปนอนที่บ้าน
ของผู ้ หญิง ตอนเช้าๆถึงจะกลับมาที่บ้าน
ผู ้ วิจัยได้มีโอกาสสอบถามมารดาของเด็กหญิงว่าเหตุใดไม่เลือกที่จะไกล่เกลี่ยในหมู่บ้าน?
มารดาของเด็กสาวที่ตั้ งครรภ์ให้คําตอบว่ า ‘….ชายคนนี้ มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับแกนนําชุมชน
คนหนึ่ งและเป็ นคนที่ไม่อยู่ในครรลองครองธรรม มีพฤติกรรมที่ชอบเอาเปรี ยบสตรี เพศเสมอ ไม่มี
ความจําเป็ นที่ต้องปฏิ บัติต่ อเขาเหมือนหนึ่ งคนอิ้วเมี่ยนด้วยกัน..เงินค่าปรับของบนดอยก็ไม่ยุติธรรม
กับเด็ กผู้ หญิง...’(ลิ้วเซ็ ง.2551) ความต้องการจริ งๆของมารดาของเด็กสาวก็ต้องการให้ชายคนนี้
ได้รับบทเรี ยนและต้องถูกจําคุก เพราะทําให้ตนเองเสี ยหน้ามาก ส่วนบิ ดาของเด็กสาวนั้น ไม่ เห็น
ด้วยที่จะให้มีความสั มพันธ์กับลูกสาวของตนเอง เมื่อเกิดเรื่ องขึ้ นจึงได้แต่ปลอบใจบุตรสาวและให้
ตัดขาดกลับชายคนดังกล่าวโดยไม่ต้องเรียกร้องอะไร เนื่ องด้วยชาวอิ้วเมี่ยนนั้นเรื่ องอย่างนี้ ยิ ่งดิ้น
ผู ้ หญิงยิ่งเสียหายมากขึ้ น ตัวของเด็ กสาวเองผู้วิจัยไม่กล้าเข้าสอบถามมากนักเพราะกลัวว่ าจะไป
สร้ างความสะเทือนใจให้ ทั้งๆที่ช่ วยเหลืออะไรไม่ได้ โดยความเห็นส่ วนตัวการมีจารี ตประเพณีที่
เกี่ยวกับเสรีภาพทางเพศของวัยรุ่ นที่ ให้เพศชายมี อภิสิ ทธิ์ มากมายถึงเพียงนี้ ในขณะที่ บทลงโทษเพศ
หญิงรุนแรงหนักหนาสาหัสฯ เป็ นจารี ตประเพณีที่ ต้องพิจารณาถึงความยุติธรรมด้วยว่า เป็ นจารี ต
ประเพณี ที่กดขี่เพศหญิ งมากเกินไป ในยุคสมัยก่อนมนุ ษย์คื อแรงงานที่สําคัญในบ้านการปล่อยปละ