Page 153 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 145 -
และขณะนี้ คนบ้านผาลั้งล่างถูกตนเองควบคุมไว้ทั้งหมดแล้ว ไม่มีใครกล้าขัดใจตนเองสักคน เรื่ องนี้
ไม่เหมาะที่ เอ่ยนาม ผู้ วิจัยขอใช้ชื่ อสมมติว่าคนบ้านผาลั้งบนชื่อ นายกรและนายเลย์ซึ่ งเป็ นญาติกับ
คนบ้านริมห้วยนั้ น ชื่ อนายซัน และนายไก ส่วนคนบ้านผาลั้งล่ างนั้ นชื่อ นายเกาฮังและนายเกาฮิว
กับพวก
นายกร เป็ นคนหนึ่ งในกลุ่มเยาวชนบ้านผาลั้งที่ ไปทํางานในภาคใต้ด้วยกันกับ นายซัน และ
นายเลย์ ทั้งสามคนเช่าหอพักอยู่ด้วยกันที่ ใกล้ๆแหล่งที่ทํางาน ช่วงวันตรุ ษจีนปี ใหม่อิ้ วเมี่ยน พ.ศ.
2550 นายกร ได้เดินทางกลับมาที่หมู่บ้านและได้ลงมากินเลี้ยงกันตามบ้านของคนที่บ้านผาลั้งล่ าง
โดยพาเพื่อนๆจากพื้นราบขึ้ นไปเที่ยวด้วยกันสามสี่ คน เมื่อหลายวัยผ่านไปเพื่อนในกลุ่มที่พาไปเกิด
ไปทะเลาะกับคนที่ชื่ อ นายเกาฮิ ว ซึ่ งเป็ นคนที่เวลาเมาแล้วมักจะพูดจาไม่สุ ภาพ ส่วนเพื่อนของ นาย
เกาฮิ วนั้ น ชื่อ นายจ่ามัว เป็ นคนพูดน้อยแต่เวลาเมาแล้วพูดมากไร้สาระ นายเกาฮิวเมื่อเห็นเพื่อนเมา
แล้วพู ดมาก ซึ่ งตนเองก็เมาเช่น จึ งด่ าจ่ามัว ด้วยคําหยาบขณะที่ย ังอยู่บริเวณโต๊ะอาหาร ทําให้ เพื่อน
ของนายกร ที่มาจากในเมืองเข้าใจว่าด่าตนเอง จึ งโต้ตอบไปว่า ถ้าแน่จริ งก็ดวลหมัดกับตนเองได้
นายเกาฮิว นั้ นเป็ นคนที่พูดคําหยาบเวลาเมาเท่านั้ น แต่ไม่เคยต่อยกับใครมาก่ อน จึงได้แต่ ด่าตอบโต้
ไป เมื่อเพื่อนของนายเกาฮิ วที่ชื่อนายจ่ ามัวเห็นว่าเพื่อนถูกคนต่ างหมู่บ้านท้าต่อยในบ้านกลับไม่กล้า
ตนเองรู้สึ กเสียหน้าจึงเข้าไปต่อยแทน เมื่อต่อยกันจริ งก็มีการเหมาหมู่กันขึ้ นต่างคนต่างได้รับ
บาดเจ็บ พอมีคนมาแยกให้ เรื่ องก็เงียบหายไปเพราะถือว่าเป็ นเรื่องการชกต่อยธรรมดาของคนที่ต่ าง
ฝ่ ายต่ างเมา จุดก่อเกิ ดของปัญหาครั้ งนี้ อยู่ที่นายกร เอาเรื่ องนี้ ไปเล่าให้นายซันและนายเลย์ที่ไม่ได้
กลับมาบ้านด้วยฟังว่าตนเองและพวกนั้ นได้ยกพวกไปตี กับคนผาลั้งล่ าง ทั้ งที่พวกตนมีคนจํานวน
น้อยกว่า แต่คนบ้านผาลั้งล่ างก็พ่ายแพ้ ตอนนี้ ไม่มีใครกล้ามาขัดใจตนเองแล้ว ใครๆก็กลัวตนเองไป
หมด
เมื่อนายซันได้ยินอย่างนั้ น ก็เป็ นห่วงเพื่อนของตนเองที่ ชื่อนายเกาฮิว ถามว่าเจ็บมากไหม?
ได้ยินว่ าถูกลุมต่อยมาและคนบ้านผาลั้งล่ างแพ้คนบ้านผาลั้ งบนนั้ นจริงหรื อเปล่ า เรื่องนี้ จึงแพร่ ไป
ทั ่วว่าคนผาลั้ งล่างกลัวคนบ้านผาลั้งบน นายเกาฮัง ซึ่ งเป็ นคนที่ ไปทํางานภาคใต้มาเหมือนกันจึงไม่
พอใจ และติ ดตามข่าวของนายกรมาตลอด เมื่อได้มีโอกาสจึงท้าต่อยกับนายกรทันที โดยให้เหตุผล
ว่าตนเองอยากต่อยกับนายกรเพราะนายกรเป็ นคนที่ขี้โม่ นายกรว่าตนไม่ เคยมีเรื่ องกับนายเกาฮังมา
ก่อนจึ งไม่ยอมต่อยด้วย นายเกาฮังจึ งบอกว่าตนเองไม่ พอใจที่นายกรไปบอกคนอื่นคนบ้านผาลั้งล่ าง
กลัวพวกของนายกรทั้ งหมด สําหรับตนเองแล้วไม่เคยกลัวคนชื่อนายกรและพวกคนเมืองที่นายที่มา
หาเรื่ องครั้ งก่ อน ถ้าหากนายกรไม่ ยอมขอโทษคนบ้านผาลั้ งล่างตนเองจะต่อยกับนายกร นายกรไม่
ยอมรับว่าตนเองได้พูดเรื่องนี้ อย่างที่นายซันกล่าวหาตนเอง ตนเองแค่กล่าวว่าพรรคพวกของตนเอง
ไปมี เรื่ องกับคนผาลั้งล่ างเท่านั้ น นายเกาฮังโกรธมากที่นายกรนําเรื่ องนี่ ไปเล่าลือจริ งๆแล้วย ังไม่
ยอมขอโทษแต่กลับท้าทายให้ พิสู จน์ว่าตนเองไม่ได้พูดจึงไปเรี ยกนายเกาฮิวมาเป็ นพยานว่า นายกร
ได้พูดและนายซันเป็ นคนบอกมานั้ นเป็ นความจริ ง นายเกาฮิวเมื่อรู ้นายกรมาจึงอาศัยจังหวะนั้ นต่อย