Page 136 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 128 -
จะเป็ นทิ วเขาดอยเกี๊ยะ ซึ่ งเป็ นยอดเขาที่ สู งที่สุ ดของหมู่บ้านผาลั้งในบริ เวณทางทิศตะวันตก และ
เป็ นแหล่งต้นนํ้ าห้วยกกน้ อย ที่สําคัญทางทิ ศตะวันตกเป็ นแหล่งเพาะปลูกฝิ ่ นที่ ดีที่ สุ ดในอดีต ต่อมา
ได้เพาะปลูกลิ้นจี่ และเป็ นแหล่งที่มีคุณภาพดี ที่สุ ดของหมู่บ้าน จุดแบ่งแดนระหว่างหมู่ บ้านผาลั้ งกับ
บ้านกกน้อยคือ บริ เวณแอ่งงามที่ อยู่ ระหว่ างดอยกาดผีกับดอยเกี๊ ยะ ทิศเหนื อเป็ นแหล่ งเพราะปลูก
ข้าวไร่ และพื้นที่ ทํานาของหมู่บ้าน มีแหล่งท่องเที่ยวสองแห่ งคือ นํ้ าตกบ้านผาลั้งกับถํ้าฤษี ถํ้ าฤษีอยู ่
ทางทิศตะวันตกเฉี ยงเหนือ ส่วนนํ้ าตกบ้านผาลั้ งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉี ยงเหนือ พรมแดนทางทิศ
เหนื อนั้ นไปจรดแม่ นํ้ ากก ต่อมาเมื่อวันที่ 9 เมษายน 2551 ได้มีการประชุมลงประชามติ ให้ชุ มชน
บริ วารแยกไปตั้งหมู ่ที่ใหม่ เริ ่ มจากบริ เวณสันดอยไทรเหนือ ไปจรดห้วยแม่เลี่ยม
สภาพเศรษฐกิจ เมื่ อตั้ งชุมชนได้แล้ว พืชเงินสดตัวเดิ มที่เคยรุ่ งเรื องก็มาช่วยพยุงช่วงชีวิต
ของผู ้ อพยพไว้ได้ มีการปลูกข้าวในช่วงปี แรกมักจะขาดแคลนเพราะมีหนูระบาดอย่างหนัก ในปี ที่
สองบางครอบครัวก็ ย ังมีความลําบากอยู่ ขึ้ นปี ที่สามสภาพเศรษฐกิจเริ่ มอยู่ ตัวแล้ว บางครอบครัวเริ่ ม
หาซื้อสัตว์ ใช้งานต่างๆ ซื้ อโค กระบือมาเลี้ ยง ครอบครัวแรกที่เลี้ ยงโค ก็คื อครอบครัวของ นายเหล
แซ่เติ๋น หรื อผู ้ ใหญ่บ้านคนที่สามของหมู่บ้านผาลั้งนั้ นเอง เมื่อสภาพเศรษฐกิจดีขึ้น พวกพ่อค้าคน
จีนมีการตั้ งคาราวานสินค้าจําเป็ นในหมู่ บ้าน กลายเป็ นชุมชนที่มีความคึกคักมากช่วงนั้นรัฐบาล
ไม่ได้ห้ามการค้าฝิ่ น ถึ งจะห้ามแต่ไม่มีตํารวจคนไหนมาตรวจจับถึงบ้านผาลั้งได้ง่ายนัก เพราะกว่า
จะเดิ นทางด้วยเท้าเข้ามาถึงหมู่บ้านผาลั้งต้องผ่านป่ าเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์ป่ าดุร้ าย เส้นทางที่ ง่ายที่สุ ด
คือมาทางเรื อแต่สมัยนั้นไม่มีเรื อมากพอที่จะให้คนร้ายนั่งเรื อไปในเมือง นอกจากพืชเงินสดอย่าง
ฝิ ่ นแล้วหมู่บ้านผาลั้งนี้ ย ังเคยขึ้ นชื่อว่า ดงลิ้นจี่ ผลผลิ ตจากลิ้นจี่แต่ละปี ออกสู้ตลาดหลายหมื่นตัน
เป็ นหลักความมั ่งคั ่งทางเศรษฐกิจของชุมชนอิ้วเมี่ยนบ้านผาลั้ งมานาน นอกจากนี้ ปลูกขิง ถั ่วแดง
ถั ่วเหลื อง ทําให้มีความจําเป็ นต้องขยายพื้นที่ ทํากินออกไปครอบคลุมพื้นที่ หมู่บ้านห้วยแก้ว บ้าน
ปางขอน บ้านห้วยแม่เลี่ยม บ้านหาดยาว บ้านกกน้ อย ทําให้ชุมชนอิ้วเมี่ยนกลุ ่มดอยอ่างเริ ่ มขย ับ
ฐานะจากผู ้ อพยพเป็ นผู ้ นําท้องถิ่นที่มีบทบาทโดดเด่นมากขึ้ น จนกระทั ่งถึงปี พ.ศ. 2501 ชาว
อิ้วเมี่ ยนกลุ่มดอยแม่สลองก็ได้ยินกิ ตติศัพท์ของอิ้ วเมี่ยนบนเทือกเขาฝั่ งนี้ จึ งได้ติดต่อขอย ้ายเข้ามา
ตั้ งชุมชนอาศัยอยู่ร่ วมกับ นายจั ๋นออน แซ่เติ๋น ประมาณ 38 ครอบครัว มีประชากรทั้ งหมดประมาณ
180 คน ชุมชนอิ้วเมี่ยนบนเทือกเขานี้ จึงมีความเป็ นศูนย์กลางมากขึ้น
ความมั ่งคั ่งทางเศรษฐกิจมี อยู่ช่วงระยะเวลาสั้ นๆ เพี ยงไม่กี่ สิ บปี หน่ วยปราบปรามพืชเสพ
ติ ดก็เข้ามาควบคุ มในพื้นที่ และได้เริ ่ มทําการส่ งเสริ มพืชเศรษฐกิ จอื่นๆ ซึ่ งต้องพึ่ งพาระบบการตลาด
ในเมืองใหญ่แต่ไม่ มีการส่ งเสริ มการขายทําให้สภาพเศรษฐกิจของหมู่บ้านชะงักงันไปหลายปี
จนกระทั ่ งได้มีการเพาะปลูกลิ ้นจี่มาทดแทนมากขึ้ น จึงสามารถรักษาสภาพคล่ องทางเศรษฐกิจไว้ได้
อี กระยะเวลาหนึ่ ง ในปั จจุบันผลลิ้นจี่มีราคาตกตํ่าและต้องอาศัยแรงงานเป็ นจํานวนมาก ชาวบ้านจึ ง
ไม่ นิยมทุ ่มทุนเพื่ อเพิ่มผลผลิตอีกต่อไป คนส่ วนมากที่พอจะไปขายแรงงานได้ก็ออกไปขายแรงกัน
มากขึ้น ทําให้สภาพทางสังคมมีความห่ างเหิ นกันมากขึ้ น หลายครอบครัวต้องละทิ้งผู ้ อาวุโสไว้ตาม