องอาจ อิ
นทนิ
เวศ การทบทวนวรรณกรรม /
18
ในสมั
ยพระเจ้
าตากสิ
นมหาราช ประมาณ พ.ศ.
2317
พระยากาวิ
ละได้
รั
บการสนั
บสนุ
นจากพระเจ้
า
ตากสิ
นรวบรวมพลต่
อสู
้
กั
บพม่
าจนสํ
าเร็
จ ต่
อมาได้
รั
บการสถาปนาจากพระบาทสมเด็
จพระพุ
ทธ
ยอดฟ้
าจุ
ฬาโลก (รั
ชกาลที่
1) ให้
เป็
นเจ้
าประเทศราชครองเมื
องเชี
ยงใหม่
ใน พ.ศ.
2385
สมั
ย
พระบาทสมเด็
จพระนั
่
งเกล้
าเจ้
าอยู
่
หั
ว (รั
ชกาลที่
3
) เจ้
าผู
้
ครองนครเชี
ยงใหม่
ลํ
าปาง ลํ
าพู
น ได้
ขอ
พระราชทานตั
้
งเมื
องขึ
้
นใหม่
เมื
องเชี
ยงรายซึ
่
งถู
กทิ
้
งร้
างไปเมื่
อครั
้
งพระยากาวิ
ละทํ
าสงครามกั
บพม่
า
ก็
ได้
รั
บการฟื
้
นฟู
ขึ
้
นใหม่
อี
กครั
้
งหนึ
่
งด้
วย เมื
องเชี
ยงรายในช่
วงที่
ได้
รั
บการฟื
้
นฟู
ขึ
้
นใหม่
นั
้
น เป็
น
เมื
องบริ
วารของเมื
องเชี
ยงใหม่
มี
โครงสร้
างการเมื
องและการบริ
หารเช่
นเดี
ยวกั
บเมื
องเชี
ยงใหม่
โดย
มี
“
เจ้
าขั
น
5
ใบ
”
ซึ
่
งเป็
นเชื
้
อสายในตระกู
ลเจ้
าเจ็
ดตนที่
ได้
รั
บการแต่
งตั
้
งจากเมื
องเชี
ยงใหม่
มาเป็
น
คณะปกครองเมื
องเชี
ยงราย
ประกอบด้
วย
“
เจ้
าหลวง
”
หรื
อ
“
เค้
าสนามหลวง
”
(
มี
ฐานะเป็
นเจ้
า
เมื
อง
)
และผู
้
ช่
วยอี
ก
4
ตํ
าแหน่
ง
คื
อ
พระยาอุ
ปราช
พระยาราชวงศ์
พระยาราชบุ
ตร
พระยาบุ
รี
รั
ตน์
เมื
องเชี
ยงรายมี
เจ้
าหลวงและเจ้
าบุ
ตรหลาน เชื
้
อสายราชวงศ์
เจ็
ดตนปกครองติ
ดต่
อกั
นนานถึ
ง
60
ปี
ใน พ.ศ.
2437
พระบาทสมเด็
จพระจุ
ลจอมเกล้
าเจ้
าอยู
่
หั
ว (รั
ชกาลที่
5
) ได้
โปรดเกล้
า
ให้
พระศรี
สหเทพ จั
ดการปกครองมณฑลพาย ั
พชั
้
นใน พระศรี
สหเทพได้
ร่
างข้
อบั
งคั
บการปกครอง
ขึ
้
นมาใหม่
ในลั
กษณะ
“
เค้
าสนามหลวง
”
โดยจั
ดให้
มี
กํ
านั
น ผู
้
ใหญ่
บ้
าน ขึ
้
นในแต่
ละแคว้
น และแต่
ละแคว้
นขึ
้
นกั
บ
“
เมื
อง
”
มี
เจ้
าปกครองเมื
อง แต่
ละเมื
องขึ
้
นกั
บ
“
บริ
เวณ
”
มี
ข้
าหลวงบริ
เวณ
ปกครองบริ
เวณ ข้
าหลวงแต่
ละบริ
เวณขึ
้
นกั
บ
“
เค้
าสนามหลวง
”
ซึ
่
งต่
อมารู
ปแบบการปกครองนี
้
ได้
ถู
กตราเป็
นพระราชบั
ญญั
ติ
เรี
ยกว่
า
“
พระราชบั
ญญั
ติ
จั
ดตั้
งมณฑลพายั
พ
”
มี
นครเชี
ยงใหม่
เป็
น
ศู
นย์
กลางที่
ว่
าการมณฑล
(
เมื
องเชี
ยงรายจั
ดอยู
่
ใน-ลํ
าดั
บชั
้
น บริ
เวณ)
ในปี
พ.ศ.
2453
ได้
มี
การประกาศเสนาบดี
กระทรวงมหาดไทย ให้
รวมเมื
องเชี
ยงราย เมื
อง
เชี
ยงแสน เมื
องฝาง เมื
องพะเยา เวี
ยงป่
าเป้
า แม่
ใจ ดอกคํ
าใต้
แม่
สรวย เชี
ยงคํ
า และเชี
ยงของ
ตั
้
งเป็
น
”
หั
วเมื
องจั
ตวา
”
เรี
ยกว่
า
“
เมื
องเชี
ยงราย
”
อยู
่
ในมณฑลพาย ั
พ (หรื
อจั
งหวั
ดพาย ั
พเหนื
อ)
ตลอดมาจนถึ
งสมั
ยพระบาทสมเด็
จพระมงกุ
ฎเกล้
าเจ้
าอยู
่
หั
ว จึ
งให้
มี
การยกเลิ
กการปกครองแบบ
มณฑลเทศาภิ
บาล และประกาศตั
้
งเมื
องเชี
ยงราย เป็
น
“
จั
งหวั
ดเชี
ยงราย
”
ตั
้
งแต่
นั
้
นเป็
นต้
นมา
สภาพโดยทั่
วไปในปั
จจุ
บั
น
จั
งหวั
ดเชี
ยงราย ตั
้
งอยู
่
เหนื
อสุ
ดของประเทศไทย ประมาณเส้
นรุ
้
งที่
20
องศาเหนื
อ เส้
นแวง
ที
่
99
องศาตะวั
นออก อยู
่
ห่
างกรุ
งเทพ ฯ ตามระยะทางหลวงแผ่
นดิ
นสายพหลโยธิ
น ประมาณ
828
กิ
โลเมตร หรื
อทางตรงโดยประมาณ
720
กิ
โลเมตร มี
เนื
้
อที่
ประมาณ
11,678,369
ตารางกิ
โลเมตร
หรื
อประมาณ
7,298,981
ไร่
เชี
ยงราย แปลว่
า เมื
องที่
เรี
ยงรายกั
นไป คื
อเมื
องกว้
าง