219
โดยสรุ
ป
การผสมผสานทางวั
ฒนธรรม
ระบํ
าอั
ปสรสราญ ของมหาวิ
ทยาลั
ยราชภั
ฏ
สุ
ริ
นทร์
ประเทศไทย
สร้
างขึ
้
น เมื่
อปี
พ.ศ.2535 แสดงครั
้
งแรกในงาน 100 ปี
การฝึ
กหั
ดครู
ไทย ที่
เวที
กลางแจ้
งศาลากลางจั
งหวั
ดสุ
ริ
นทร์
ขยายลงสู
่
คนและหน่
วยงานในพื
้
นที่
มี
การนํ
าไปปรั
บ
ประยุ
กต์
ให้
เข้
ากั
บพื
้
นที่
ของตน ทํ
าให้
คนในพื
้
นที่
เกิ
ดความรู
้
ความเข้
าใจและรั
กในท้
องถิ
่
นตั
วเอง
เพิ
่
มความสั
มพั
นธ์
ที่
ดี
มี
ผลต่
อด้
านเศรษฐกิ
จ การปกครอง และวั
ฒนธรรม ที่
เชื่
อมโยงเข้
าสู
่
ระบบ
การศึ
กษา มี
การพลิ
กฟื
้
นวั
ฒนธรรมความเชื่
อจากศิ
ลปะขอมขยายลงสู
่
ท้
องถิ ่
น เช่
น จั
ดแสดงตาม
โรงเรี
ยน และตามปราสาท เป็
นต้
น
ด้
านท่
ารํ
า
มี
การผสมผสานท่
ารํ
า 3 ส่
วน คื
อ 1) ท่
ารํ
าที่
เป็
นแบบ
แผนจากราชสํ
านั
กไทยซึ
่
งรั
บอิ
ทธิ
พลจากอิ
นเดี
ย เพราะชาวฮิ
นดู
เชื่
อว่
าพระอิ
ศวรทรงฟ้
อนรํ
ามี
พระ
ภรตฤาษี
ทรงจดบั
นทึ
กท่
ารํ
า 108 ท่
า ปรากฏตามตํ
านานการฟ้
อนรํ
าของพระอิ
ศวร มี
การพั
ฒนาจน
เป็
นรู
ปแบบของตนเอง ความเชื่
อเรื่
องเทพทรงสอนท่
ารํ
า ปรากฏในตํ
านานการฟ้
อนรํ
าพื
้
นบ้
านของ
โนห์
ราภาคใต้
นอกจากนี
้
ย ั
งมี
หลั
กฐานการขุ
ดค้
นพบรู
ปปั
้
นดิ
นเผาหรื
อรู
ปศิ
ลาจํ
าหลั
ก ในสมั
ยทวาร
วดี
(ราวพุ
ทธศตวรรษที่
11 – 16) เป็
นรู
ปนั
กดนตรี
และรู
ปท่
าร่
ายรํ
า หลั
กฐานเหล่
านี
้
แสดงถึ
งการ
ฟ้
อนรํ
าในยุ
คนครรั
ฐต่
างๆ ซึ
่
งสั
นนิ
ษฐานว่
าได้
รั
บอิ
ทธิ
พลมาจากอิ
นเดี
ย นอกจากนี
้
ย ั
งมี
ข้
อความที่
กล่
าวถึ
งการฟ้
อนรํ
า ในศิ
ลาจารึ
กหลั
กที่
21 พบที่
ศาลเจ้
าเมื
องลพบุ
รี
(สั
นนิ
ษฐานว่
าจารึ
กขึ
้
นใน
พุ
ทธศตวรรษที่
16) ความว่
า “บรรดาเทพเจ้
าในเมื
องละโว้
ซึ
่
งมี
นางระบํ
ากั
บนั
กร้
องเพลง ข้
าพเจ้
า
กั
ลปนานางระบํ
า 1 คน นั
กร้
อง 1 คน นั
กดี
ด 1 คน นั
กสี
1 คน ทํ
าการรั
บใช้
ของพระกั
มรเตง
อั
ญศรี
บรมวาสุ
เทพ ทุ
กวั
น…” (ยอร์
ช เซเดส์
. 2504) ซึ
่
งเป็
นข้
อมู
ลที่
ชี
้
ให้
เห็
นว่
ากํ
าเนิ
ดท่
ารํ
า ดนตรี
มี
พื
้
นฐานจากความเชื่
อในศาสนาพราหมณ์
นํ
ามาพั
ฒนาเป็
นระบํ
าต่
างๆ และบรรจุ
ไว้
ในหลั
กสู
ตร
นาฏศิ
ลป์
2) ท่
ารํ
าพื
้
นบ้
าน มี
การเชื่
อมโยงกั
บการบู
ชาผี
ในอดี
ต การเล่
นแถนของล้
านช้
างหรื
อลาวที่
สื
บทอดกั
นมา ซึ
่
งเชาวนะ หนุ
นชู
(2553, ตุ
ลาคม 25) เล่
าว่
า “... พญาแถนเป็
นมนุ
ษย์
ที่
ประกอบ
ภาพที่
6.14 ท่
ารํ
ายกมื
อของนางอั
ปสรที่
ปราสาทนครวั
ด กั
บท่
ารํ
าตั
วเอกในระบํ
าอั
ปสรา