Page 235 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

217
กําปงจาม คนหนุ ่มสาวจะเล่ นเพลงปฏิพากย์ร้องรําโต้ตอบกันเมื่อพากันมาเที่ยวบนเขาโดยไม่มีผู ้ ชม
นับว่ าการละเล่นพื้ นบ้านชนิดนี้ ของกัมพูชาย ังสดและมี ชี วิตอยู่ แถมย ังเล่นกันโดยคนหนุ่ มสาว
ขณะที่บ้านเราเพลงปฏิพากย์กลายเป็ นการแสดงหรื อการสาธิต ก็
กัมพู ชานั้ นจัดการแสดงละเม็งละครให้ได้ชมอยู่เนื องๆ ซึ่ งได้รั บการสนับสนุนจาก
รัฐบาล เจ้านาย และต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "อัลลิยอง ฟรองเซส์" ศูนย์วัฒนธรรมฝรั ่งเศสที่กรุ ง
พนมเปญ ซึ่ งมีส่ วนช่ วยเหลือสนับสนุ นศิลปะประจําชาติชนิดนี้ ของกัมพูชาเป็ นอย่ างยิ่ง
การแสดงนาฏศิลป์ กัมพู ชาที่ส่ งเสริมการท่องเที่ยวไปด้วยคือมหรสพอังกอร์ จัดแสดง
รามเกียรติ์ นานาชาติที่ จัดแสดงที่ นครวัดและนครธม ผู ้ ชมจะได้มีโอกาสเที่ยวนครวัด ปราสาทหิน
ทั้ งเมืองเสี ยมเรี ยบและชมนาฏศิลป์ กัมพูชาที่แสดงโดยนักแสดงฝี มือระดับชาติ ด้วย
นางละครไทยคนสุดท้ายในราชสํานักกัมพูชา คื อ “แม่ เมือน” ดาราภาพยนตร์ เขมรที่ชาว
เขมรทุกคนรู้ จัก "ยายเป็ นคนปากนํ้ าโพค่ะ"แม่เมื อน กล่ าวเป็ นภาษาไทยชัดถ้อยชัดคํากับผู้เขียนซึ่ ง
พบแม่เมื อนในปี 1994 ตอนนั้ นเธออายุปาเข้าไป 79 ปี แล้ว "ยายเป็ นคนไทยค่ะ" เธอบอกกับผู้ เขียน
ขณะที่ประวัติ ของเธอในหนังสือพิมพ์มีพ่อเป็ นไทยมี แม่เป็ นลาว เธอติดตามแม่ซึ่ งเป็ นนางรํามารํา
ในราชสํานักตั้งแต่อายุ 14 ในปี 1929 ตามคําชักชวนของเจ้าสี สุ วัตถิ์ มุนีวงศ์ และอยู่ได้ปี เดียวแม่เธอ
ก็ต้องกลับไปดู แลพ่อซึ่ งป่ วย แต่ แล้วแม่ ก็เสี ยชีวิตด้วยกาฬโรคและสิ้นไปก่ อนพ่อ เมื่ อแม่เสี ยก็อยู่รํา
ต่อ สมัยอยู่ในวังกลัวจะถูกเรี ยกให้ "ถวายตัว" และต่อมาผันตัวเองมาเป็ นดาราภาพยนตร์ เธอผ่าน
ช่วงเขมรแดงมาได้เนื่องจากเธอเป็ นดารายอดนิ ยม พวกเขมรแดงไม่ฆ่าเธอเพราะชอบบทบาทการ
แสดงของเธอ พวกเขมรแดงชอบให้เธอแสดงนู่ นแสดงนี่ให้ชม เธออยู่รอดมาได้จนได้รับรางวัล
ทางการแสดงเมื่อปี 1996 หลังจากนั้นไม่นานแม่เมื อนก็เสียชีวิตลง (ระบําอัปสรา. 2553)
เปรียบเทียบท่ารําระบําอัปสรา กับท่ารําจากภาพจําหลักนางเทพอัปสร
ภาพที่ 6.10 ท่ารํายกขา ยกมื อของอัปสรที่ปราสาทบายนและท่ารําตัวเอกในระบําอัปสรา