Page 231 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

213
ชนบท รวมทั้ งได้นําไปแสดงในเวที ต่างๆ ทั่ วประเทศแสดงในทุกๆ งานทั้งใน และนอกราชํานัก ใน
เวทีธรรมดา เวทีเล็กใหญ่ ทั้งในและนอกประเทศ เพื่อเป็ นการแสวงหากําไร หรื อเป็ นการเผยแพร่
วัฒนธรรม แม้รู ้ว่า ระบําอัปสราเป็ นระบําศักดิ์ สิ ทธิ ไม่ สามารถนําไปแสดงในเวทีธรรมดาก็ตาม
นอกจากนี้ ในปั จจุบัน เมื่ อสงครามกลางเมืองหยุดลง ระบบเขมรแดงล่มสลาย ระบําอัปสรา
ได้ถูกฟื้ นฟูใหม่ให้มีความเจริ ญก้าวหน้ามากกว่าเดิม ส่ วนคุณครู ดวง สุจินดา (2554. มกราคม, 6 )
กล่าวว่า ในปั จจุบันนี้ หลังจากสงครามกลางเมืองจบสิ้นลง และกัมพูชากลับมาปกครองประเทศ
ตามระบอบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตรทรงเป็ นพระประมุข ทําให้การฟื้ นฟูระบําท่วงท่า
โบราณมีความก้าวหน้ าอย่างมาก รวมทั้งกัมพูชาก็ได้เปิ ดประเทศให้นักท่องเที่ ยวได้เข้าชมปราสาท
โบราณ และได้สัมผัสกับขนบธรรมเนียม ประเพณี การฟ้ อนรําของต้นแบบ ทําให้ด้านการท่องเที่ยว
มีการพัฒนาอย่างรวดเร็ ว โรงแรม ภัตตาคาร โรงอาหาร สถานที่บันเทิงต่างๆ เกิดขึ้ นนับไม่ถ้วน
ความต้องการชมระบําเขมรของนักท่องเที่ ยวมีมากขึ้น หรื อนักธุรกิจด้านบริ การนักท่ องเที่ยวก็
อยากจะนําระบําอันงดงามของเขมรไปแสดงให้นักท่องเที่ยวดูด้วย จึงทําให้มีการจัดตั้งกลุ ่ม
นักแสดงระบําโบราณหลายกลุ่มโดยเฉพาะอย่างยิ ่งในเมืองท่องเที่ยว และในโรงเรี ยนต่างๆ เพื่อ
นําไปแสดงในสถานประกอบการเหล่ านั้ น นอกจากนี้ มีองค์กรนอกรั ฐบาลต่างๆ ที่ได้รั บทุนจาก
ต่างประเทศก็ได้เข้ามาช่วยสนับสนุน ส่ งเสริ ม ฟื้ นฟูการฝึ กซ้อมระบําโบราณเขมรด้วย ทําให้กลุ่ ม
นักแสดง และครู ระบําก็มีการเพิ่มขึ้ นเรื่ อยๆ ได้ออกไปช่วยฝึ กหัด ฝึ กซ้อม เด็กๆ ที่เป็ นผู ้ หญิงใน
หลายพื้นที่ เพื่อให้สามารถนําไปแสดงให้ชาวต่างชาติ และนักท่องเที่ยวชมได้เกือบทุกที่
การผสมผสานวัฒนธรรมของนาฏศิลป์ ไทยและกัมพูชา
จากหลักฐานปรากฏนาฏศิ ลป์ กัมพูชาตั้ งแต่สมัยก่อนพระนคร (ค.ศ. 540-800) แล้ว เช่น รู ป
ปั้ นดินเหนี ยวสมัยนครบุ รี (Angkorborei) เป็ นรู ปบุ คคลร่ ายรํา และจารึ กที่กล่าวถึง "คนรํา" เป็ น
ภาษาเขมร ในจารึกสมัยพระนคร (ค.ศ. 825-ราวคริ สต์ศตวรรษที่ 14) พบคําสันสกฤต "ภาณิ " ซึ่ ง
หมายถึงการแสดงเล่าเรื่ อง และหากดูภาพสลักจํานวนมากในปราสาทขอม ยิ ่งแสดงให้ เห็นชัดเจน
ว่าในอาณาจักรขอมมีการร่ ายรํา การแสดง เป็ นเรื่ องปรกติธรรมดาสําหรับการบันเทิงในราชสํานัก
และประชาชน ในจารึ กที่กล่าวถึงข้าพระที่ ประจําศาสนสถานนั้ นมักมี "คนรํา" ประจําอยู่ด้วย
นาฏศิลป์ กัมพูชาโบราณคงได้รับอิ ทธิพลอินเดี ยเป็ นพื้น และสื บต่อพัฒนาจนรุ่ งโรจน์ ไม่แพ้ศิลปะ
วิทยาการด้านอื่ นๆ ในสมัยพระนคร และน่าจะมีอิ ทธิพลไม่ น้อยต่ ออยุธยาหลังจากที่มีการตีเมื อง
พระนครแตกและกวาดต้อนผู ้ คนมาสู่กรุ งศรี อยุ ธยา จํานวนหนึ่ งในผู ้ คนเหล่านั้ นอาจจะมีนักรําอยู่
ด้วย หลักฐานทางภาษาอย่างหนึ่ ง คือ ไทยรั บคํา "รํา" ในภาษาเขมรมาแทนที่ คํา "ฟ้ อน" ที่เดิ มใช้ใน
ภาษาไทย และไทยก็รั บเอามาผสมผสานกับสิ ่ งที่มีอยู ่ เดิ มและพัฒนานาฏศิลป์ สื บเนื่ องต่อจากนั้ น