Page 27 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๐
ต่อมาในปี พ.ศ.๒๓๑๐ กรุ งศรี อยุธยาเสี ยแก่พม่าเป็ นเวลาไม่ถึงปี สมเด็จพระเจ้าตากสิ นมหาราช
ทรงสามารถกอบกู้อิสรภาพได้เอกราชคืนมา และทรงตั้ งกรุงธนบุรี เป็ นราชธานี เมื องขุขันธ์จึงย ังขึ้ นต่อเมือง
พิ มายภายใต้พระราชอํานาจพระเจ้าอยู่หัวแห่งกรุ งธนบุรี
จากนั้ นมีการทําศึกสงครามระหว่างไทยกับลาว และเขมรหลายครั้ ง เมื่ อไทยได้รั บชัยชนะก็มี
การกวาดต้อนไพร่ พลชาวลาว และชาวเขมรมาด้วย จึงมีชาวลาวที่ ถูกกวาดต้อน และอพยพมาจากเวียงจันทร์
มาตั้ งถิ่นฐานในเมืองขุขันธ์ จํานวนมาก เช่น ที่บ้านสิ (อ.ขุนหาญ จ.ศรี สะเกษ ในปั จจุบัน) บ้านหมากเขียบ
บ้านก้านเหลือง (อ.เมือง จ.ศรี สะเกษ ในปั จจุบัน) บ้านบก บ้านโสน (อ.ขุขันธ์ จ.ศรี สะเกษ ในปั จจุ บัน)
ในปี พ.ศ.๒๓๒๑ เจ้าเมืองขุขันธ์ท่ านแรกถึงแก่อนิ จกรรม จึงได้โปรดเกล้าฯ แต่งตั้ ง
“หลวงปราบ” เป็ น “พระยาไกรภักดีศรี นครลําดวน” เจ้าเมืองขุขันธ์สื บแทน ซึ่ งเจ้าเมืองท่านที่สองนี้ พิจารณา
เห็นว่าที่ตั้งเมื องขุขันธ์เดิม (บ้านปราสาทสี่เหลี่ ยมดงลําดวน) กันดารนํ้ าไม่เหมาะกับการตั้งเมื อง จึงได้ย ้ายที่ตั้ง
เมืองขุขันธ์ไปย ังบริ เวณหนองแตระ (ต.ห้วยเหนื อ อ.ขุขันธ์ จ.ศรี สะเกษในปัจจุบัน) มาจนถึ งปัจจุบัน
ในปี พ.ศ.๒๓๒๒ ไทยได้ทําศึกกับเมืองกัมพูชาได้รั บชัยชนะจึงได้มีการกวาดต้อนชาวเสี ยม
ราฐบางส่ วนมาอยู่ในเมืองขุขันธ์
ในปี พ.ศ.๒๓๒๕ ได้มีการตั้ง “เมื องศรี สะเกษ” ขึ้ นที่บ้านโนนสามขา (อ.อุทุมพรพิสัย
จ.ศรี สะเกษในปัจจุ บัน) โดยแยกออกจาก “เมืองขุขันธ์ ” ซึ่ งทั้งสองเมืองก็มีข้อพิพาทเรื่ องเขตแดนเรื่อยมา
จากนั้ นได้มีการเปลี่ ยนแปลงระบบการปกครองหลายครั้ ง จนกระทั ่ งถึงปี พ.ศ.๒๔๘๑ รัช
สมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชการที่ ๗ เมืองขุขันธ์เดิมจึ งกลายมาเป็น “อําเภอขุขันธ์” ซึ่ งเป็ น
อําเภอหนึ่งของจังหวัดศรี สะเกษจนถึงปั จจุบัน และเนื่ องจากพื้นที่ การปกครองของอําเภอขุขันธ์กว้างขวางมาก
จึงได้มีการแยกพื้นที่ บางส่ วนที่เป็ นตําบลรวมตั้ งเป็ นกิ ่งอําเภอและได้ยกฐานะเป็ นอําเภอ ดังนี้
พ.ศ.๒๔๙๘ แยกตําบลขุนหาญ สิ บักดอง กระหวัน กรั บทรอมในเขตอําเภอขุขันธ์ ไปรวม
กับตําบลพราน ตําบลไพร และบางหมู่บ้านในเขตตําบลละลาย อําเภอกันทรลักษ์ ตั้งเป็ นกิ ่งอําเภอขุนหาญ
และยกฐานะเป็ นอําเภอเมื่อ พ.ศ.๒๕๐๑
พ.ศ.๒๕๐๔ แยกตําบลกู่ พิมาย หนองเชียงทูน และสมอ รวมตั้งเป็ นกิ ่งอําเภอปรางค์กู่ และ
ยกฐานะเป็ นอําเภอปรางค์กู่ เมื่อ พ.ศ.๒๕๐๖
พ.ศ.๒๕๑๑ แยกตําบลไพรบึง ปราสาทเยอ ดินแดง และสําโรงพลัน ตั้ งเป็ นกิ ่งอําเภอไพรบึง
และยกฐานะเป็ นอําเภอไพรบึง เมื่อปี พ.ศ.๒๕๑๘
พ.ศ.๒๕๓๔ แยกตําบลโคกตาล ละลม ตะเคี ยนราม ห้วยตามอญ และไพรพัฒนา ตั้ งเป็ นกิ ่ง
อําเภอภูสิ งห์ และยกฐานเป็ นอําเภอเมื่อ พ.ศ.๒๕๓๘