บทที่
5
ผลวิ
เคราะห์
การเปลี่
ยนแปลงประเพณี
แซนโดนตาของชาวไทยเขมร
ประเพณี
วั
ฒนธรรมเป็
นสิ
่
งที่
แสดงถึ
งความเจริ
ญรุ
่
งเรื
องของมนุ
ษย์
ที่
ยื
ดถื
อปฏิ
บั
ติ
สื
บทอด
กั
นมาเป็
นเวลายาวนาน จนเป็
นที่
เคยชิ
นของคนเรา และเป็
นสิ
่
งที่
ดี
งามของสั
งคมมี
ประเพณี
และ
วั
ฒนธรรมที่
งดงามของท้
องถิ
่
น และหนึ
่
งในประเพณี
จํ
านวนนั
้
นที่
เป็
นของชนชาวเขมรส่
วนใหญ่
ที่
นั
บถื
อพุ
ทธศาสนามี
ความเชื่
อในเรื่
องผลกรรม บุ
ญ บาป นรก สวรรค์
นิ
พพาน เชื่
อในเรื่
องการเวี
ยน
ว่
ายตายเกิ
ดอยู
่
ในวั
ฏสงสาร และที่
สํ
าคั
ญคื
อเชื่
อว่
ามี
“
โลกนี
้
โลกหน้
า
”
ดั
งนั
้
นจึ
งนิ
ยมทํ
าบุ
ญทํ
าทาน
กั
นเป็
นนิ
จเพื่
อย ั
งประโยชน์
ของตนในชาติ
ภพต่
อ ๆ ไป ส่
งผลให้
เกิ
ดเทศกาลงานบุ
ญต่
าง ๆ ตลอดทั
้
ง
ปี
ประเพณี
อย่
างหนึ
่
งที่
นั
บว่
าฝั
งลึ
กอยู
่
ในวิ
ถี
ชี
วิ
ต และจิ
ตวิ
ญญาณของชาวเขมรเพื่
อเป็
นการแสดง
ความกตั
ญ�ู
กตเวทิ
ตา ทํ
าบุ
ญอุ
ทิ
ศส่
วนบุ
ญส่
วนกุ
ศลแสดงออกถึ
งความระลึ
กถึ
งวิ
ญญาณบรรพบุ
รุ
ษ
ที่
ได้
ล่
วงลั
บไปแล้
ง ซึ
่
งเป็
นประเพณี
ที่
โดดเด่
นเป็
นเอกลั
กษณ์
เฉพาะตั
วของชาวไทยเขมร
อํ
าเภอขุ
ขั
นธ์
จั
งหวั
ดศรี
สะเกษ ที่
เรี
ยกว่
า
“
ประเพณี
แซนโดนตา
”
เป็
นประเพณี
เซ่
นไหว้
บรรพบุ
รุ
ษ
ของเขมรชาวไทย
ปั
จจุ
บั
นสั
งคมไทยมั
กเปลี่
ยนแปลงเป็
นอย่
างมากทั
้
งด้
านวั
ตถุ
ด้
านความเชื่
อ ค่
านิ
ยม แต่
ถึ
ง
อย่
างไรก็
ตามการประกอบพิ
ธี
กรรมแซนโดนตาที่
บ้
านภู
มิ
ขนุ
น อํ
าเภอขุ
ขั
นธ์
จั
งหวั
ดศรี
สะเกษ ก็
ย ั
ง
ยึ
ดถื
อเป็
นประเพณี
และเป็
นพิ
ธี
กรรมหนึ
่
งที่
มี
ความสํ
าคั
ญและปฏิ
บั
ติ
สื
บทอดต่
อ ๆ กั
นมา เพื่
อแสดง
ความกตั
ญ�ู
กตเวที
ย ้
อนรํ
าลึ
กถึ
งบรรพบุ
รุ
ษผู
้
มี
พระคุ
ณสื
บสานขนบธรรมเนี
ยมที่
ลู
กหลานต้
อง
ปฏิ
บั
ติ
ต่
อบิ
ดามารดา ครู
อาจารย์
และยึ
ดหลั
กคํ
าสอนทางศาสนา ชาวไทยเขมรจะจั
ดพิ
ธี
เซ่
นสรวง
เป็
นประจํ
าทุ
กปี
ในที่
นี
้
ผู
้
วิ
จั
ยขอเสนอผลการวิ
เคราะห์
ผลกระทบการเปลี่
ยนแปลงประเพณี
แซน
โดนตาของชาวไทยเขมร โดยจะกล่
าวถึ
งองค์
ประกอบ และขั
้
นตอนของพิ
ธี
กรรม ซึ
่
งถื
อว่
าเป็
นส่
วน
สํ
าคั
ญในการประกอบพิ
ธี
กรรมแซนโดนตาของชาวไทยเขมร ตามลํ
าดั
บดั
งนี
้
การเปลี่
ยนแปลงโครงสร้
างครอบครั
วและเครื
อญาติ
วิ
ถี
ครอบครั
วในอดี
ตจะใช้
ชี
วิ
ตอยู
่
ในครอบครั
วระบบขยาย คื
อเป็
นครอบครั
วของฝ่
ายหญิ
ง
บนที่
ดิ
นของฝ่
ายหญิ
ง มั
กจะมี
ตายาย พ่
อแม่
ป้
าลุ
ง น้
าสาว น้
าเขย สามี
ภรรยา บุ
ตรหลาน ฯลฯ ซึ
่
งอยู ่
กั
นอย่
างเรี
ยบง่
าย ช่
วยกั
นทํ
างาน หุ
งหาอาหารในครอบครั
วเดี
ยวกั
น ใช้
ภาษาเขมร (ภาษาถิ
่
น) เป็
น
การสื่
อสาร เครื่
องนุ
่
งห่
มต่
าง ๆ ก็
มี
การหยิ
บยื
มกั
นใช้
สอย ภายในบริ
เวณบ้
านจะปลู
กพื
ชนานาชนิ
ด
ทั
้
งยื
นต้
น ล้
มลุ
ก พื
ชสวน พื
ชยา พื
ชให้
สี
และเครื่
องเทศ ฯลฯ นอกจากนี
้
ก็
ย ั
งมี
การเลี
้
ยงวั
ว ควาย สุ
กร