Page 140 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

119
49 ก้
อน แต่
ต่
อมา บายเบ็
นที่
ว่
านี
ก็
คื
อข้
าวต้
มมั
ดที่
ชาวบ้
านนิ
ยมทํ
ากั
นในเทศกาลเบ็
นนั ่
นเอง ทุ
วั
นนี
บายเบ็
นคื
อ ข้
าวเหนี
ยวที่
ปั
นเป็
นก้
อน ผสมด้
วยกะทิ
กล้
วย ถั ่
ว ฯลฯ แตกต่
างกั
นไปแล้
ว แต่
ความนิ
ยมของแต่
ละท้
องถิ
ในเทศกาลนี
ถื
อกั
นว่
าข้
าวเหนี
ยวเป็
นสั
ญลั
กษณ์
ของความสามั
คคี
การอยู
ร่
วมกั
นอย่
างสั
นติ
นอกจากจะปั
นข้
าวเหนี
ยว ห่
อข้
าวต้
มมั
ดไปถวายพระที่
วั
ดแล้
วผู
คนนิ
ยมกิ
นข้
าวเหนี
ยวกั
นมากใน
เทศกาลนี
เพราะถื
อว่
าเอาความหมายที่
ข้
าวเหนี
ยวเกาะติ
ดกั
นเป็
นก้
อน ญาติ
มิ
ตรก็
จะเกาะเกี่
ยว
สั
มพั
นธ์
กั
น ไม่
กระจั
ดกระจายพลั
ดพราก
5. บายบั
ดโบ เป็
นภาษาบาลี
ส่
วนภาษาสั
นสกฤตจะอ่
านว่
า บายบาดตระโบ ส่
วนภาษา
เขมรเรี
ยกว่
า บายบั
ดตระโบ ซึ
งมี
คนตี
ความหมายแตกต่
างกั
นไปจากความหมายเดิ
ม คํ
านี
มี
ความหมายและนั
ยสํ
าคั
ญต่
อการทํ
าบุ
ญในเทศกาลนี
มาก แปลว่
าข้
าวที่
ใช้
สํ
าหรั
บใส่
บาตรพระ เป็
ข้
าวที่
ทํ
าให้
บาตรเต็
เหตุ
ที่
เรี
ยกเช่
นนี
เพราะมี
คติ
ความเชื่
อที่
ว่
1. บุ
ญนี
ทุ
กคนต้
องร่
วมกั
นจะขาดไม่
ได้
2. ผี
เปรตที่
“หลงวั
ด” หาญาติ
พี่
น้
องของตนไม่
เจอ เนื่
องจากไม่
มาทํ
าบุ
ญให้
จะต้
องทน
ทุ
กข์
เพราะความหิ
วโหย และโกรธเกรี
ยวสาปแช่
งผู
ที่
ย ั
งมี
ชี
วิ
ตอยู
ให้
มี
อั
นเป็
นไป
3. บาตรพระที่
ตั
งไว้
ให้
ใส่
บาตรนั
นย ั
งไม่
เต็
ม ต้
องให้
ทุ
กคนนํ
าข้
าวไปใส่
บาตร บาตร
เหล่
านั
นจึ
งจะเต็
มบริ
บู
รณ์
หากว่
าขาดใครคนใดคนหนึ
งไปก็
ถื
อว่
าบาตรนั
นย ั
งไม่
เต็
ม แม้
ว่
าใน
ความเป็
นจริ
งบาตรทุ
กบาตรจะล้
นออกมาแล้
วก็
ตาม
ดั
งนั
น การทํ
าบุ
ญในเทศกาลนี
จึ
งเน้
นที่
การตั
กบาตร หรื
อ ด๊
ะ-บาด หรื
อ ร๊
วบ-บาด (ในภาษา
เขมร) โดยทางวั
ดจะตั
งบาตรไว้
ประมาณ 9 บาตร เพื่
อให้
ทุ
กคนได้
ตั
งบาตร เมื่
อตั
กบาตรครบทั
9 บาตรแล้
ว ทุ
กคนต้
องหยิ
บข้
าวกํ
ามื
อหนึ
งใส่
ในจานหรื
อภาชนะอื่
นที่
วางอยู
ข้
าง ๆ บาตรที่
9
นั
นสํ
าหรั
บให้
ผี
ไร้
ญาติ
ที่
ไม่
มี
ใครทํ
าบุ
ญไปให้
จึ
งเป็
นการทํ
าบุ
ญที่
ทุ
กคนทํ
าด้
วยใจบริ
สุ
ทธิ
และเป็
สุ
ขเพราะถื
อว่
าการทํ
าให้
บาตรพระเต็
มบริ
บู
รณ์
เป็
นทั
งการอุ
ทิ
ศส่
วนกุ
ศลให้
กั
บญาติ
มิ
ตรที่
ล่
วงลั
ไปแล้
ว และกั
บผี
เปรต ผี
ไร้
ญาติ
และผี
อื่
นๆ ให้
ได้
รั
บผลบุ
ญอย่
างถ้
วนหน้
าด้
วย
6. ผะ-กา-เบ็
น, ผะ-กา-บาย-เบ็
น หรื
อดอกข้
าวบิ
ณฑ์
เป็
นชื่
อที่
ใช่
เรี
ยกดอกหญ้
าชนิ
ดหนึ
ดอกเล็
ก ๆ สี
ขาวมี
ก้
านยาว รู
ปร่
างดอกเป็
นกรวยกลมยอดแหลม พบมากตามท้
องนา มั
กออกดอก
ในช่
วงเทศกาลนี
พอดี
ชาวบ้
านจึ
งเรี
ยกว่
าผกาเบ็
น หรื
อผกาบายเบ็
น ผกาเบ็
นที่
ชาวบ้
านประดิ
ษฐ์
ขึ
น จะมี
ลั
กษณะคล้
ายกั
บดอกหญ้
าชนิ
ดหนึ
ง แต่
มี
ขนาดใหญ่
กว่
ามาก บนยอดดอกข้
าวบิ
ณฑ์
นั
มั
กจะทํ
าเป็
นรู
ปหงส์
แบกเที
ยน สํ
าหรั
บจุ
ดถวายทุ
กคื
นในเทศกาลเบ็
น กล่
าวกั
นว่
า ผกาเบ็
นนี
เป็