119
49 ก้
อน แต่
ต่
อมา บายเบ็
นที่
ว่
านี
้
ก็
คื
อข้
าวต้
มมั
ดที่
ชาวบ้
านนิ
ยมทํ
ากั
นในเทศกาลเบ็
นนั ่
นเอง ทุ
ก
วั
นนี
้
บายเบ็
นคื
อ ข้
าวเหนี
ยวที่
ปั
้
นเป็
นก้
อน ผสมด้
วยกะทิ
กล้
วย ถั ่
ว ฯลฯ แตกต่
างกั
นไปแล้
ว แต่
ความนิ
ยมของแต่
ละท้
องถิ
่
น
ในเทศกาลนี
้
ถื
อกั
นว่
าข้
าวเหนี
ยวเป็
นสั
ญลั
กษณ์
ของความสามั
คคี
การอยู
่
ร่
วมกั
นอย่
างสั
นติ
นอกจากจะปั
้
นข้
าวเหนี
ยว ห่
อข้
าวต้
มมั
ดไปถวายพระที่
วั
ดแล้
วผู
้
คนนิ
ยมกิ
นข้
าวเหนี
ยวกั
นมากใน
เทศกาลนี
้
เพราะถื
อว่
าเอาความหมายที่
ข้
าวเหนี
ยวเกาะติ
ดกั
นเป็
นก้
อน ญาติ
มิ
ตรก็
จะเกาะเกี่
ยว
สั
มพั
นธ์
กั
น ไม่
กระจั
ดกระจายพลั
ดพราก
5. บายบั
ดโบ เป็
นภาษาบาลี
ส่
วนภาษาสั
นสกฤตจะอ่
านว่
า บายบาดตระโบ ส่
วนภาษา
เขมรเรี
ยกว่
า บายบั
ดตระโบ ซึ
่
งมี
คนตี
ความหมายแตกต่
างกั
นไปจากความหมายเดิ
ม คํ
านี
้
มี
ความหมายและนั
ยสํ
าคั
ญต่
อการทํ
าบุ
ญในเทศกาลนี
้
มาก แปลว่
าข้
าวที่
ใช้
สํ
าหรั
บใส่
บาตรพระ เป็
น
ข้
าวที่
ทํ
าให้
บาตรเต็
ม
เหตุ
ที่
เรี
ยกเช่
นนี
้
เพราะมี
คติ
ความเชื่
อที่
ว่
า
1. บุ
ญนี
้
ทุ
กคนต้
องร่
วมกั
นจะขาดไม่
ได้
2. ผี
เปรตที่
“หลงวั
ด” หาญาติ
พี่
น้
องของตนไม่
เจอ เนื่
องจากไม่
มาทํ
าบุ
ญให้
จะต้
องทน
ทุ
กข์
เพราะความหิ
วโหย และโกรธเกรี
้
ยวสาปแช่
งผู
้
ที่
ย ั
งมี
ชี
วิ
ตอยู
่
ให้
มี
อั
นเป็
นไป
3. บาตรพระที่
ตั
้
งไว้
ให้
ใส่
บาตรนั
้
นย ั
งไม่
เต็
ม ต้
องให้
ทุ
กคนนํ
าข้
าวไปใส่
บาตร บาตร
เหล่
านั
้
นจึ
งจะเต็
มบริ
บู
รณ์
หากว่
าขาดใครคนใดคนหนึ
่
งไปก็
ถื
อว่
าบาตรนั
้
นย ั
งไม่
เต็
ม แม้
ว่
าใน
ความเป็
นจริ
งบาตรทุ
กบาตรจะล้
นออกมาแล้
วก็
ตาม
ดั
งนั
้
น การทํ
าบุ
ญในเทศกาลนี
้
จึ
งเน้
นที่
การตั
กบาตร หรื
อ ด๊
ะ-บาด หรื
อ ร๊
วบ-บาด (ในภาษา
เขมร) โดยทางวั
ดจะตั
้
งบาตรไว้
ประมาณ 9 บาตร เพื่
อให้
ทุ
กคนได้
ตั
้
งบาตร เมื่
อตั
กบาตรครบทั
้
ง
9 บาตรแล้
ว ทุ
กคนต้
องหยิ
บข้
าวกํ
ามื
อหนึ
่
งใส่
ในจานหรื
อภาชนะอื่
นที่
วางอยู
่
ข้
าง ๆ บาตรที่
9
นั
้
นสํ
าหรั
บให้
ผี
ไร้
ญาติ
ที่
ไม่
มี
ใครทํ
าบุ
ญไปให้
จึ
งเป็
นการทํ
าบุ
ญที่
ทุ
กคนทํ
าด้
วยใจบริ
สุ
ทธิ
์
และเป็
น
สุ
ขเพราะถื
อว่
าการทํ
าให้
บาตรพระเต็
มบริ
บู
รณ์
เป็
นทั
้
งการอุ
ทิ
ศส่
วนกุ
ศลให้
กั
บญาติ
มิ
ตรที่
ล่
วงลั
บ
ไปแล้
ว และกั
บผี
เปรต ผี
ไร้
ญาติ
และผี
อื่
นๆ ให้
ได้
รั
บผลบุ
ญอย่
างถ้
วนหน้
าด้
วย
6. ผะ-กา-เบ็
น, ผะ-กา-บาย-เบ็
น หรื
อดอกข้
าวบิ
ณฑ์
เป็
นชื่
อที่
ใช่
เรี
ยกดอกหญ้
าชนิ
ดหนึ
่
ง
ดอกเล็
ก ๆ สี
ขาวมี
ก้
านยาว รู
ปร่
างดอกเป็
นกรวยกลมยอดแหลม พบมากตามท้
องนา มั
กออกดอก
ในช่
วงเทศกาลนี
้
พอดี
ชาวบ้
านจึ
งเรี
ยกว่
าผกาเบ็
น หรื
อผกาบายเบ็
น ผกาเบ็
นที่
ชาวบ้
านประดิ
ษฐ์
ขึ
้
น จะมี
ลั
กษณะคล้
ายกั
บดอกหญ้
าชนิ
ดหนึ
่
ง แต่
มี
ขนาดใหญ่
กว่
ามาก บนยอดดอกข้
าวบิ
ณฑ์
นั
้
น
มั
กจะทํ
าเป็
นรู
ปหงส์
แบกเที
ยน สํ
าหรั
บจุ
ดถวายทุ
กคื
นในเทศกาลเบ็
น กล่
าวกั
นว่
า ผกาเบ็
นนี
้
เป็
น