77
มนั
สกมล ทองสมบั
ติ
(2536 : 198-202) ได้
ศึ
กษาประเพณี
พะซู
ของชาวผู
้
ไทย บ้
านหนอง
หญ้
าไฮ ตํ
าบลหนองหญ้
าไฮ อํ
าเภอวั
งสามหมอ จั
งหวั
ดอุ
ดรธานี
พบว่
า ประเพณี
ของงานพะซู
มี
คติ
ความเชื่
อในพิ
ธี
กรรมต่
าง ๆ เช่
น ความเชื่
อด้
านวั
ตถุ
ด้
านบุ
คคล ด้
านเวลา ด้
านการนั
บถื
อผี
จะ
แทรกอยู
่
กั
บทุ
กขั
้
นตอนที่
เกี่
ยวข้
องกั
บงานพะซู
ทางด้
านพิ
ธี
กรรมในงานพะซู
เช่
น การบั
ก การโอม
การมอบหั
บไข่
ไท้
งา การกิ
นดอง การกิ
นข้
าว การสมมา การสู
ตรขวั
ญผู
กแขน การปู
ที่
นอน การ
เฆี่
ยนเขย การรั
บเฆี่
ยน การล้
างเท้
าเขต ย ั
งยึ
ดถื
อและสื
บทอดกั
นมา
ทวี
ศั
กดิ
์
บุ
ญสู
่
(2537 : 194-196) ได้
ศึ
กษาความเชื่
อของชาวเยอ : ศึ
กษาเฉพาะกรณี
หมู
่
บ้
านหนองระเวี
ยง หมู
่
ที่
4 ตํ
าบลเวี
ยงชั
ย อํ
าเภอพย ั
คฆภู
มิ
พิ
สั
ย จั
งหวั
ดมหาสารคาม ผลการวิ
จั
ย
พบว่
า ความเชื่
อของชาวเยอหมู
่
บ้
านหนองระเวี
ยงเปลี่
ยนแปลงพฤติ
กรรมจากการพึ
่
งพาตนเองทาง
เศรษฐกิ
จ ไปสู
่
การควบคุ
มธรรมชาติ
และแข่
งขั
นกั
นและกั
นชาวเยอจึ
งนิ
ยมทํ
าพิ
ธี
สู
่
ขวั
ญในพิ
ธี
การ
แต่
งงาน พิ
ธี
บวช และเชื่
อในเรื่
องฤกษ์
ยาม โชคดวงและพรหมลิ
ขิ
ต
วั
นชั
ย คํ
าพาวงศ์
(2538 : 101-108) ได้
ศึ
กษาประเพณี
งานแต่
งงานของกู
ย บ้
าน
อาโพน ตํ
าบลอาโพน อํ
าเภอบั
วเชต จั
งหวั
ดสุ
ริ
นทร์
พบว่
า ชาวกู
ยบ้
านอาโพนเป็
นกลุ
่
มชาติ
พั
นธุ
์
ที่
อพยพมาจากแหล่
งอื่
น และเป็
นชนกลุ ่
มน้
อยในจั
งหวั
ดสุ
ริ
นทร์
ทํ
าให้
ประเพณี
การแต่
งงานของชาวกู
ย
บ้
านอาโพน มี
การผสมผสานกั
บชาวไทยเขมรด้
วย สํ
าหรั
บบทบาทของพิ
ธี
กรรมการแต่
งงานกั
บวิ
ถี
ชี
วิ
ตชาวกู
ย จะมี
บทบาทในด้
านความเชื่
อเกี่
ยวกั
บคู
่
ครอง ความเชื่
อเกี่
ยวกั
บการทาบทาม ความเชื่
อ
เกี่
ยวกั
บการหมั
้
น ความเชื่
อเกี่
ยวกั
บขั
นหมากแต่
งงาน ความเชื่
อเกี่
ยวกั
บการสู
่
ขวั
ญคู
่
บ่
าวสาว ความ
เชื่
อเกี่
ยวกั
บการเซ่
น ผี
บรรพบุ
รุ
ษ และความเชื่
อเกี่
ยวกั
บการสมมา
ชาญชั
ย ใจหาญ (2538 : 227) ได้
ศึ
กษาการผสมผสานทางวั
ฒนธรรม
ของชาวไทยเฌอกั
บชาวไทยลาวบ้
านหั
วหมู
ตํ
าบลก้
ามปู
อํ
าเภอพย ั
คฆภู
มิ
พิ
สั
ย จั
งหวั
ดมหาสารคาม
ผลการศึ
กษาพบว่
า ชาวไทยเฌอจะยอมรั
บการผสมผสานจนวั
ฒนธรรมบางอย่
างถู
กกลมกลื
นเป็
น
วั
ฒนธรรมไทยลาวจนหมด ดั
งจะเห็
นได้
จากภาษาพู
ดซึ
่
งปั
จจุ
บั
นไม่
มี
การใช้
ภาษาเยอในการติ
ดต่
อกั
น
ภายในหมู
่
บ้
าน การที่
วั
ฒนธรรมบางอย่
างของชาวไทยเยอในหมู
่
บ้
านได้
ถู
กกลายกลื
นเป็
นผลมาจาก
ไทยเยอรู
้
สึ
กว่
าพวกตนมี
ความตํ
่
าต้
อย และด้
อยโอกาสกว่
ากลุ ่
มอื่
นจึ
งพยายามที่
จะปรั
บตั
วให้
เข้
ากั
บ
คนส่
วนใหญ่
และในขณะเดี
ยวกั
นก็
ยอมรั
บในวั
ฒนธรรมของตนว่
าเป็
นวั
ฒนธรรมที่
กลุ
่
มอื่
นปฏิ
บั
ติ
ได้
ยาก ดั
งนั
้
นการผสมผสานทางวั
ฒนธรรมจึ
งมี
การรั
บเอามาทั
้
งหมด และคงไว้
ซึ
่
งวั
ฒนธรรม
บางอย่
าง
รั
ตนา กิ ่
งแก้
ว (2543 : 134-135) ได้
ศึ
กษาการเปลี่
ยนแปลงทางเศรษฐกิ
จ สั
งคม และ
วั
ฒนธรรมของกลุ
่
มชาติ
พั
นธ์
เขมร ศึ
กษาเฉพาะกรณี
บ้
านท่
าม่
วง ตํ
าบลท่
าม่
วง อํ
าเภอสตึ
ก