Page 395 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

306
3. การเตรี ยมหาพ่ อล่าม การเตรียมพ่อล่ ามเป็ นเรื่องจําเป็ นอีกเรื่องหนึ่ งที่จะ
หลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่ งชาวผู ้ ไทยจะให้พ่อล่ามดําเนิ นพิธีการเสี ยเป็ นส่วนใหญ่ ซึ่ งเปรี ยบเสมือนพ่อแม่อีก
คนหนึ่ งของคู่บ่าวสาวเลยก็ว่าได้ ซึ่ งธรรมเนี ยมในการหาหรื อเลือกพ่อล่ ามนั้ นก็ย ังคงเน้นคุณสมบัติ
เดิม และพิธีการไปขอให้มาเป็ นพ่อล่ ามแบบเดิมไม่แตกต่ างจากเมื่อในสมัยอดี ต
นอกจากการเตรี ยมตามขั้นตอนข้างต้นแล้ว ฝ่ ายชายในสมัยอดี ตจะต้องสร้างบ้านใน
บริ เวณพื้นที่ ของบ้านเจ้าสาวด้วยเพื่ อเป็ นหลักเป็ นฐานที่ แสดงให้ญาติฝ่ ายหญิงเห็นว่าตนเป็ นคน
ขย ันหมั่นเพียร แต่ในปัจจุ บันการสร้างบ้านเช่นเดิมนี้ ได้หายไปแล้วไม่มีการสร้างบ้านเช่นนี้ อีกเลย
ผู ้ให้สัมภาษณ์บอกว่าอาจจะเป็ นเพราะความอยากลําบากในการสร้างบ้าน ซึ่ งในปัจจุ บันการสร้าง
บ้านต้องใช้เงินเป็ นจํานวนมากไม่เหมือนในอดี ต จึงทําให้ในปั จจุบันธรรมเนียมปฏิ บัตินี้ จึงได้หายไป
ฝ่ ายหญิงจะต้องมีการเตรี ยมทําเครื่ องสมมาญาติ ๆ ซึ่ งในอดีตจะเป็ นการช่วยกันทํา
ในบ้านของฝ่ ายเจ้าสาวแต่ปั จจุบัน ไม่มีการทําเครื่ องสมมาขึ้ นมาเองส่ วนมาจะนิยมซื้ อสําเร็ จมาเลยซึ่ ง
สะดวกและได้สิ ่ งของตามที่ตนต้องการและใช้เวลาน้อยกว่าการมาทอเอง แต่ธรรมเนี ยมปฏิบัตินี้ ก็
ไม่ ได้หายไปเลยที่เดียวเพราะย ังมีบางบ้านที่ย ังคงทําเครื่ องสมมาเองอยู่
นักเรียนรู้จักคําว่า “พ่อลาม” หรื อไม่ มีความสําคัญอย่ างไร และจําเป็ นไหมว่าต้องมีพ่อล่าม ?
“…รู ้จัก เป็ นเหมือนพ่ ออีกคนหนึ่ งของเรา จะคอยช่วยเหลือในระหว่างการจัดพิธีแต่งงาน
คล้าย ๆ เฒ่าแก่...”
(นักเรี ยนชาย หญิง ช่วงชั้ นที่ 4. 2552 : สนทนา)
“…จําเป็ นนะ เพราะเห็นทุ กคนเขาก็มี มันเป็ นประเพณี...”
(นักเรี ยนชาย หญิง ช่วงชั้ นที่ 4. 2552 : สนทนา)
นักเรียนรู้จักเครื่ องสมมาหรื อไม่ และจําเป็ นไหมที่ จะต้องทําเอง ?
“…รู ้จัก เป็ นของที่นําไปให้ญาติ ของฝ่ ายชาย เพื่อเป็ นการขอขมา...”
(นักเรียนชาย หญิ ง ช่วงชั้ นที่ 4. 2552 : สนทนา)
“…ไม่ ต้องทําเองก็ได้ เพราะปั จจุบันมี ขายตามท้องตลาดทั่ วไป...”
(นักเรียนชาย หญิ ง ช่วงชั้ นที่ 4. 2552 : สนทนา)
“…แต่หนูคิดว่าน่าจะทําเองก็ได้ เป็ นการประหย ัดและช่วยรั กษาประเพณี เก่าไว้ด้วย...”
(นักเรี ยนหญิง ช่วงชั้ นที่ 4. 2552 : สนทนา)