Page 178 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

2.4 การเปลี่ยนแปลงประเพณีแต่ งงานของกลุ่มชาติพันธุ์ ผู้ ไทย
ชาติพันธุ์ผู ้ ไทย ได้มีการเปลี่ ยนแปลงในแต่ละขั้ นตอนของประเพณีแต่งงาน ดังผลต่อไปนี้
การเกี ้ ยวพาราสี
ในอดีต ด้วยลักษณะหมู่บ้านของชาวผู ้ ไทยเป็ นลักษณะชนบท ทําให้ชาวผู ้ ไทยรู ้จักมักคุ ้ น
กันเป็ นอย่างดี นับแต่วัยเด็กจนถึงวัยหนุ่มสาว และแม้จะอยู่คนละหมู่บ้านก็ตาม ชายหนุ่มที่ผูกสมัคร
รั กใคร่ ในตัวหญิ งสาว ก็จะไปมาหาสู่ถึ งคนรักของตนอยู่ เสมอ แต่ ก็เสี ยเปรี ยบชายหนุ่มที่อยู่ใน
หมู่บ้านเดียวกันกับหญิงสาว
ทั้งนี้ ชาวผู้ไทยให้โอกาสหนุ ่ มสาวเลือกคู่ครอง บิดามารดาของหญิงสาวจะไม่กี ดกันชาย
หนุ ่ มที่มาพูดจาเกี้ ยวพาราสี บุตรสาว เพียงแต่ขอให้อยู่ในขนบธรรมเนี ยมประเพณี ไม่ผิดฮีตคองหรื อ
จารี ตซึ่ งสังคมตนยึดมั ่นเท่านั้ น ในกรณีที่ ชายหนุ่มหลายคนมาติดพันบุตรสาว บิดามารดาจะเป็ นผู้
ช่ วยเหลือในการตัดสินใจของบุตรสาว หรืออาจช่ วยชี้ ช่ องทางที่ถูกต้องดีงามแก่บุตรสาว เมื่อทราบ
ว่าชายหนุ ่มผู ้ นั้ นมีความประพฤติเสี ยหาย ไม่คู ่ควรเป็ นสามี ประเพณี การเปิ ดโอกาสให้ชายหนุ่มได้
รู ้จักมักคุ้ นสนิ ทสนมกับหญิงสาวเช่นนี้ สะท้อนให้เห็นถึงความต้องการ “กําลังผู้ คน” เพื่อการ
ประกอบอาชี พในสังคมเกษตรกรรม ความต้องการผู้ชายที่จะช่วยให้เกิดความปลอดภัยของครอบครั ว
ทรั พย์สมบัติ และค่ านิยมของสังคมชนบทที่มุ่งให้บุตรสาวของตนได้มีเหย ้าเรือนมี ลูกหลาน หาก
สตรี ใดแม้มีรูปโฉมงดงามตามวัยสาวแล้ว ย ังหาสามี หรื อชายหนุ่มมาเกี่ยวพันมิได้บ้านเรื อนนั้ นอาจ
ถู กคําครหานิ นทาต่าง ๆ นานาได้
ความสัมพันธ์ ระหว่างหนุ ่ มสาวชาวผู้ไทยในลักษณะเกี้ ยวพาราสีแต่ เดิม และที่ย ัง
หลงเหลื ออยู่บ้าง ในครอบครัวที่มีอาชีพเกษตรกรรมก็คือการเกี้ ยวสาว ซึ่ งหนุ ่มสาวจะมีโอกาส
พบปะสังสรรค์ในโอกาสต่ าง ๆ เช่น งานประเพณี ต่าง ๆ งานบุญของเพื่อนบ้าน และการชม
ภาพยนตร์ เร่ ซึ่ งเปิ ดโอกาสให้หนุ ่มสาวพบปะพูดคุยกันได้เป็ นอย่างดี รวมทั้ งการไปพบปะสาวที่ตน
สนใจที่บ้านของฝ่ ายหญิงเองในยามคํ่าคืน
โดยลักษณะของชนบทที่ครอบครั วจะต้องพึ่ งตัวเองเป็ นสําคัญ ชาวผู ้ ไทยจะใช้เวลาว่าง
ยามคํ่าคืนปั่ นฝ้ ายเพื่ อให้ทอผ้านุ่งห่ ม ใช้ทําที่นอน หมอน หรือตําข้าวให้เป็ นข้าวสาร เพื่อเก็บไว้หุ ง
อาหาร หน้าที่ดังกล่าวถือกันเป็ นหน้าที่เป็ นงานอดิเรกของหญิงสาว โดยอาจก่อกองไฟพอมีแสง
สว่างที่ข้างบ้าน แล้วนั่งทํางานอย่างใดอย่างหนึ่ งบนร้านที่ยกพื้ นจากดิน การทํางานอดิเรกเช่ นนี้
เรี ยกว่า “การลงข่วง” ในคืนเดือนหงายหญิงสาวจะตําข้าวกลางแสงเดื อน ส่ วนการทํางานอดิ เรกบน
เรื อนโดยจุดไตหรื อตะเกี ยงให้มีแสงสว่างเช่ นนี้ ว่า “การอยู ่ คํ่า” ด้วยเหตุนี้ เองจึงเป็ นโอกาสดีที่ บรรดา
เด็กหนุ่ มในละแวกหมู่บ้านเดียวกันจะมาพบปะหญิ งสาวตามบ้านเรื อนในยามคํ่าคืน เด็กหนุ่มที่เป็ น