บทที่
1
บทนํ
า
ภู
มิ
หลั
ง
พฤติ
กรรมทางเพศเป็
นสิ
่
งที่
ธรรมชาติ
กํ
าหนดให้
มี
ขึ
้
นในมนุ
ษย์
เพื่
อให้
มี
การสื
บเผ่
าพั
นธุ
์
มนุ
ษยชาติ
ไม่
ให้
สู
ญหายไป พฤติ
กรรมเหล่
านี
้
จะเริ ่
มขึ
้
นเมื่
อมนุ
ษย์
เจริ
ญเติ
บโตเป็
นวั
ยรุ
่
นและวั
ยผู
้
ใหญ่
ซึ
่
งในวั
ยนี
้
ร่
างกายและจิ
ตใจได้
รั
บการกระตุ
้
นจากฮอร์
โมนทํ
าให้
การเจริ
ญเติ
บโตทางเพศสมบู
รณ์
เป็
น
เหตุ
ให้
วั
ยรุ
่
นและวั
ยผู
้
ใหญ่
มี
ความต้
องการทางเพศ สนใจเพศตรงข้
ามและมี
ความสั
มพั
นธ์
ทางเพศขึ
้
น
ระหว่
างสองเพศ ความต้
องการทางเพศนั
้
นเป็
นความจํ
าเป็
นในการดํ
ารงชี
วิ
ตเช่
นเดี
ยวกั
บความจํ
าเป็
น
ทางด้
านอื่
น ๆ เช่
นเดี
ยวกั
บปั
จจั
ย 4 ของมนุ
ษย์
แต่
ความจํ
าเป็
นในเรื่
องเพศจะต้
องอยู
่
ในเวลาที่
เหมาะสมเมื่
อบุ
คคลนั
้
นมี
ความพร้
อมมี
ความรั
บผิ
ดชอบเพี
ยงพอ ซึ
่
งสั
งคมมี
ส่
วนกํ
าหนดพฤติ
กรรม
ทางเพศของมนุ
ษย์
รวมทั
้
งการให้
ความรู
้
และทั
ศนคติ
ของมนุ
ษย์
ในเรื่
องเพศด้
วย (วั
นทนี
ย์
วาสิ
กะสิ
น.
2526 : 62)
การแต่
งงานจึ
งเป็
นประเพณี
ที่
สํ
าคั
ญสํ
าหรั
บวิ
ถี
ชี
วิ
ตของมนุ
ษย์
เพราะเป็
นการบ่
งบอกว่
าผู
้
ที่
แต่
งงานนั
้
นมี
ความเป็
นผู
้
ใหญ่
แล้
ว มี
ความรั
บผิ
ดชอบมากขึ
้
น และพร้
อมที่
จะเป็
นครอบครั
ว
รั
บผิ
ดชอบชี
วิ
ตอี
กหลายคนเพิ
่
มขึ
้
นนอกจากชี
วิ
ตของตนเอง และย ั
งได้
ทํ
าหน้
าที่
แสดงความสามารถ
ตามบทบาทของตนเองในฐานะหั
วหน้
าของครอบครั
ว ดั
งนั
้
นการแต่
งงาน หมายถึ
ง การที่
ชาย-หญิ
ง มี
ความรั
กใคร่
ต่
อกั
นจนสุ
กงอม มี
ความเห็
นอกเห็
นใจกั
นและพร้
อมที่
จะดํ
าเนิ
นชี
วิ
ตร่
วมกั
นเป็
น
ครอบครั
วอย่
างสามี
ภรรยา จึ
งจํ
าเป็
นต้
องแต่
งงานกั
น จากประเพณี
การแต่
งงานที่
จั
ดทํ
าเป็
นพิ
ธี
การ
ขั
้
นตอนต่
าง ๆ นั
้
น จึ
งนั
บว่
ามี
ความสํ
าคั
ญมาก และเป็
นประเพณี
ที่
งดงามเหมาะสม แสดงถึ
งความเจริ
ญ
งอกงามทางวั
ฒนธรรมด้
านจิ
ตใจ และวั
ฒนธรรมทางด้
านวั
ตถุ
ของบรรพบุ
รุ
ษของไทยเราที่
มองการณ์
ไกล และมี
ความละเอี
ยดอ่
อน โดยธรรมชาติ
ของสิ ่
งที่
มี
ชี
วิ
ตแล้
วย่
อมมี
ความต้
องการทางเพศสั
มพั
นธ์
และต้
องการสื
บสกุ
ลต่
อไปด้
วย จึ
งทํ
าให้
เกิ
ดความแตกต่
างกั
นระหว่
างคนกั
บสั
ตว์
และขณะเดี
ยวกั
น
กฎหมายและประเพณี
ไทยเราจึ
งต้
องกํ
าหนดกฎเกณฑ์
ของบุ
คคลที่
จะทํ
าการแต่
งงานได้
จะต้
องมี
เงื่
อนไขอี
กหลายอย่
าง (พวงผกา ประเสริ
ฐศิ
ลป์
. 2542) การแต่
งงานเป็
นการเริ
่
มต้
นแห่
งชี
วิ
ต
ครอบครั
วของมนุ
ษย์
ที่
อยู
่
รวมกั
นเป็
นสั
งคม ผู
้
ที่
จะมี
ชี
วิ
ตเป็
นครอบครั
วได้
คื
อ ชายหญิ
งที่
เป็
นสามี
ภรรยากั
น ซึ
่
งได้
เข้
าพิ
ธี
แต่
งงานเป็
นไปตามจารี
ตประเพณี
ที่
มี
อยู
่
ในสั
งคมนั
้
น ๆ เป็
นผู
้
กํ
าหนด การ
แต่
งงานในแต่
ละภาคของประเทศไทยมี
ชื่
อเรี
ยกต่
างกั
นไป เช่
น ภาคเหนื
อเรี
ยกว่
า กิ
นแขก ภาคกลาง
บางท้
องถิ ่
นเรี
ยกว่
า กิ
นสามถ้
วย ภาคใต้
เรี
ยกว่
า กิ
นงาน และภาคอี
สานเรี
ยกว่
า กิ
นดอง (พระยาอนุ