Page 52 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๓๘
เชื่ อและการเคารพบูชาองค์พระธาตุศรี สองรั ก เน้นความเป็ นสัญลักษณ์ ที่แสดงถึ งความสัมพันธภาพ
อันดีของทั้งสองประเทศให้ คงอยู่ตลอดไป
พรรณราย คําโสภา(๒๕๔๐) ศึกษาพบว่า ดนตรี พื้ นบ้านกันตรึ ม เพลงประกอบการแสดง
แต่เดิ มมีจุดประสงค์ในการบรรเลง เพื่อความสนุกสนานร่ าเริ งของชาวบ้าน เป็ นทํานองสั้ น ๆ ไม่ มี
รู ปแบบที่แน่ นอน ต่อมาในการปรับปรุ งพัฒนาให้เป็ นรู ปแบบมากขึ้ น โดยได้รั บการอนุ รักษ์ส่ งเสริ ม
จากหน่ วยงานทางราชการ ให้ผู ้ชํานาญทางดนตรี กันตรึ ม นําเอาบทเพลงเก่าแก่ที่ มีความไพเราะ
อ่ อนหวาน สนุ กสนานและได้รั บความนิ ยมในชุมชน เป็ นเวลาอันยาวนาน นํามาใช้ บรรเลง
ประกอบการแสดงกันตรึ ม และเพลงประกอบการแสดงใช้แสดงในงานต่ าง ๆ ทั่วไป ทั้ งงานมงคล
และงานอวมงคล แต่ เดิ มเครื่ องแต่งกาย นักดนตรี ผู ้ รํา ผู ้ แสดง ไม่ ได้คํานึงถึงมากนั ก แต่งกายตาม
สบายตามสมัยนิยม ต่อมามีการปรับปรุ งให้มีการแต่งกายตามประเพณี นิ ยม สวยงามมากขึ้ น มาตรา
เสี ยงแต่ เดิมมี ลักษณะเฉพาะ ต่ อมาได้รั บอิทธิ พลจากดนตรี ตะวันตก ทําให้ มาตราเสี ยงของเพลง
กันตรึ มเปลี่ยนไป ใกล้เคียงกับมาตราเสี ยงสากลมากขึ้ น การเทียบเสี ยงจะนิ ยมใช้ซอเทียบเสี ยงเข้ากับ
เสี ยงปี่ อ้อ โดยเทียบเสี ยงเป็ นคู่ ๔ และคู่ ๕ คําร้องจะเป็ นภาษาเขมรสู ง (คแมลือ) หรื อภาษาเขมรปน
ไทย การประสานเสี ยงจะเกิดขึ้ น โดยบังเอิญเพราะลักษณะการบรรเลงผู้ บรรเลงดนตรี กันตรึ ม เครื่ อง
ดนตรี ที่บรรเลงทํานอง ตรัว ปี่ อ้อ จะบรรเลงคลอเสียงร้อง รู ปแบบโครงสร้างฉันทลักษณ์ของบทเพลง
จะเป็ นทํานองที่ ซํ้ า ๆ กลับไปกลับมา ทําให้ฟังง่าย เข้าใจง่าย
บทเพลงประกอบการแสดงของหมู ่บ้านดงมัน แต่ ละบทเพลงจะทํานองที่ สั้ น ๆ ไม่
สลับซับซ้อน จังหวะ ทํานอง มีความไพเราะง่ายต่ อการจดจํา มีสําเนี ยงนุ ่มนวล เทคนิ คการบรรเลง
แพรวพราว เป็ นเอกลักษณ์เฉพาะของชาวอีสานใต้
ภัคกวินทร์ จันทร์ทอง(๒๕๔๗) วิ ทยานิพนธ์เรื่ องพัฒนาการเรื อมอันเร มีวัตถุประสงค์เพื่ อ
ศึ กษาถึ งความเป็ นมา พัฒนาการและการปรั บเปลี่ ยนรู ปแบบของการแสดงเรื อมอันเรจากอดี ตถึง
ปั จจุบันที่ปรั บปรุงมาจากการละเล่ นพื้นบ้านโล้ดอันเรของกลุ ่ มชาติพันธุ ์เขมรจังหวัดสุ รินทร์ โดย
กําหนดกรอบการศึกษาออกเป็ น ๒ ส่ วน คือ ๑) ศึกษาถึ งความเป็ นมาของโล้ดอันเร (เต้นสาก) ที่ มี
ความสัมพันธ์กับบริ บททางสังคมและวัฒนธรรม ๒) ศึ กษาถึงการปรั บเปลี่ยนรู ปแบบของเรื อมอันเร
(จังหวะรําสาก) ที่ประดิษฐ์ขึ้ นมาใหม่จากการเล่นโล้ดอันเรดั้ งเดิม ผลการศึกษาพบว่ า
๑. โล้ดอันเร เป็ นการละเล่นพื้นบ้านตามประเพณี เดือนแคแจ๊ ต (เดือน ๕) ของ
กลุ ่มชาติ พันธุ ์เขมรที่มีความสัมพันธ์กับความเชื่อที่เป็ นข้อห้ามให้เล่นได้ปี ละ ๑ ครั้ ง มีบทบาทหน้าที่
ทั้งต่อปั จเจกบุคคลและต่อสังคมโดยรวม การเล่ นโล้ดอันเรจะแสดงออกในการกระโดด เต้น รําอย่าง
อิ สระเต็มที่ เป็ นการผ่อนคลายความตึงเครี ยดจากการปฏิ บัติภาระกิ จและต้องรักษาขนบจารี ตปฏิบัติ
อย่างเคร่ งครัด (โดยเฉพาะผู ้ หญิง) การแสดงออกจึ งเป็ นลักษณะขบถข้อห้ ามตามประเพณี และย ังมี
บทบาทในการสร้ างความสมานฉั นท์ในชุมชนอีกด้ านหนึ่ ง ในโล้ดอันเรย ังพบอีกว่ ามีเอกลักษณ์ ที่