Page 102 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๙๑
๒) หน่ วยงานที่มีบทบาทในการจัดงานประเพณี บุญกําฟ้ า
ในการจัดประเพณีกําฟ้ าที่บ้านหาดเสี้ยว แต่เดิมเป็นการรวมตัวกันของชมรมชาว
พวนด้วยการสนับสนุ นของศู นย์วัฒนธรรมอําเภอศรีสัชนาลัยโดยไม่จํ ากัดว่ ามาจากหมู่บ้านหาด
เสี้ยวเท่านั ้ น แต่ จะเป็ นงานของชาวพวนในเขตตําบลหาดเสี้ยวทั้ งหมด ทั้ งนี้ ชาวบ้านจะมีการหยุด
งาน หรือ “กํา” เพื่อจัดประเพณีบุ ญกําฟ้ าที่วัดหาดเสี้ยวโดยแต่ละหมู่บ้านจะทําซุ้มขนมต่ างๆ มา
ร่วมงาน เช่น ขนมข้าวโค้ง ข้าวหลาม ฯลฯ รวมถึงมาร่ วมการละเล่นต่างๆ เช่น นางกวักที่ลานวัด
หาดเสี้ ยว (สง่า เกิดใหญ่, ๒๕๕๐: สัมภาษณ์ และวิฑูรย์ พานิชพันธเวศ, ๒๕๕๐: สัมภาษณ์)
ในช่วงปี พ.ศ. ๒๕๔๕ – พ.ศ. ๒๕๔๙ เทศบาลตํ าบลหาดเสี้ยวเริ่มเข้ามามีบทบาท
มากขึ้นโดยบทบาทหลักได้แก่ การจัดหาทุนสนับสนุ นการจัดงาน อย่างไรก็ดีการที่เทศบาลตํ าบล
หาดเสี้ ยวเริ่มเข้ามามีบทบาทในการจัดงานมากขึ้ นนํ าไปสู่ป ัญหาการแบ่งแยกชาวพวนออกจากกลุ่ม
ชาติพันธุ์อื่ นๆ อันจะเห็นได้จากการที่ชาวพวนบ้ านหาดเสี้ยวเริ่มมองว่าคณะผู้บริหารเทศบาลมิใช่
ชาวพวนขณะที่ชาวบ้านหาดเสี้ยวเป็ นพวนแท้ ส่งผลให้เมื่อเทศบาลจัดประเพณีบุ ญกําฟ้ าเสียเอง
รู ปแบบและเนื้อหาความสํ าคัญของประเพณีบุ ญกํ าฟ้ าจึงถู กลดทอนลงโดยถูกจํ ากัดวงให้งาน
ประเพณีบุญกําฟ้าของชาวพวนบ้านหาดเสี ้ ยวที่มีมาแต่เดิมเป็นเรื่องของ “…คนเฒ่าคนแก่ ก็จะมาอยู่
ระหว่างกลางก็จะเป็ นเรื ่ องของพื้นบ้านไป...” (สง่า เกิดใหญ่ , ๒๕๕๐: สัมภาษณ์) ขณะที่ชาวพวน
บ้านหาดเสี้ยวขอร ับความสนับสนุ นจากเทศบาลโดยเฉพาะการจัดการแสดงหรอการละเล่นของชาว
พวน ซึ่งพบว่าเทศบาลไม่ สามารถส่งคนมาช่วยได้ จึงทําให้ มีมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวประเพณีบุ ญกํา
ฟ้ าบ้านหาดสี้ยวมากนัก “...มันก็ต่างความคิดนั ่ นเทศบาลก็จัด ว่าจะถามอยู่เนี ่ ยอย่างบ้านหาดเสี้ยวก็
จะทําทุกปีคือมันจะมีการละเล่นสมัยโบราณ คือเด็กเดี๋ยวนี้มันก็ไม่ดูปีนั ้ นผมเคยขอรําของอาจารย์สุม
1 อันแล้วก็รําของที ่ หาดเสี้ยว 1 อันก็ว่าจะเผื ่ อเรียกร้องคนมาบ้าง มันก็ ไม่มี ...” (สาธร โสร ัจประสพ
สันติ, ๒๕๕๐: สัมภาษณ์)
ด้วยเหตุนี้ แม้ ว่าเทศบาลตําบลหาดเสี้ยวจะสนั บสนุ นงบประมาณในการจัดงาน
ประเพณีบุญกําฟ้าแต่ก็นําไปสู่การแยกกันจัดระหว่างประเพณีบุญกําฟ้าของเทศบาลตํ าบลหาดเสี้ ยว
ซึ่งเป็นรู ปแบบใหม่กับประเพณีบุญกําฟ้าของชาวพวนบ้านหาดเสี้ยวแบบดั ้ งเดิม เห็นได้จาก
“...มันก็ต่างกัน เพราะส่วนมากผู้บริหารเทศบาลจะเป็นคนไทย ไม่ใช่
พื้นบ้าน แล้วท่านไม่ได้สนใจเพราะเห็นว่าเป็นเรื ่ องสนุ ก...แบบเทศบาลก็ทํามาระยะ
หลังนี ่ รู้ สึกว่าปี ที ่ แล้วก็ทําแต่เราได้ร ับความสนใจมากกว่าเพราะเราเป็ นพวนแท้ๆ ทาง
โน้ นจะเล่นหัวคํ่ าของเราจะเล่นดึกๆ...”
(สง่า เกิดใหญ่ , ๒๕๕๐: สัมภาษณ์)