Page 174 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๖๗
ผินผันอั ้ นอ้นฉงนใจ กล่าวความถามไปกับนาคา
ข้าเจ้าเขาเอามาถ่วงนํ้ า บาปกรรมทํ าไว้เป็นหนักหนา
ผู้ใดไปเอาข้าเจ้ามา โปรดช่วยชีวาให้คืนคง
ฯ ๖ คํา ฯ
 เมื่อนั้ น ท้าวนาคีมีจิตพิศวง
ตร ัสถามเนื้อความไปโดยตรง เจ้าเชื้ อแถวแนววงศ์ พระองค์ใด
ใครเล่าถ่วงเจ้าลงวารี โฉมศรีโทษทัณฑ์นั ้นไฉน
เราช่วยจึงไม่ม้วยบรรลัย จึงพามาไว้ในบ้านเมือง
ฯ ๔ คํา ฯ
 เมื่อนั้ น พระสังข์เล่าความตามเรื ่ อง
บิดาข้าไซร้ได้ผ่านเมือง ราวเรื่องแม่ว่าให้ข้าฟ ัง
เมียน้อยมันชื่อนางจันทา มารดาคลอดข้าเป็นหอยสังข์
เขาขับไล่ ให้ไปอยู่ในไพรร ัง มันชิงชังทูลว่าข้าจัญไร
อยู่หลังข้าออกมานอกหอย เขาคอยจับข้าหาช้าไม่
ทุ บตีฆ่าฟ ันไม่บรรลัย จึงให้ถ่วงข้าลงสาคร
บอกพลางทางทรงโศกี คิดถึงชนนี สะอื้ นอ้อน
พระองค์ช่วยส่งให้มารดร วิงวอนรํ่าไห้อยู่ไปมา
ฯ ๘ คํา ฯ โอด
 เมื่อนั ้ น ท้าวภุชงค์สงสารเป็นนักหนา
ได้ฟ ังทั ้ งนางนาคา เสน่หาฟ ักฟู มอุ้มองค์
บุ ญญาธิการก็มากมี จึงเข่นฆ่ าร้าตีไม่ผุยผง
แกล้งเดียดฉันท์กันเป็นมั ่ นคง ยุงยงชิงชังว่าจังไร
อยู่ด้วยแม่เถิดจะเลี้ ยงเจ้า ร่วมวันขวัญข้าวอย่าโหยไห้
ชนนีเจ้านั้ นมิบรรลัย นานไปจะพบประสบกัน
จึงให้ชําระสระล้าง ล้อมข้างดังนางในสวรรค์
เอมโอชโภชนาสารพัน นึกสิ่งไรนั ้ นก็มีมา
ฯ ๘ คํา ฯ
 ฝ ่ายท้าวภุชงค์ทรงศักดิ ์ คิดถึงแม่ร ักยักษา
อย่าเลยจะให้กุมารา ไปเป็ นบุ ตรายาใจ
ผัวตายเป็นหม้ายมาช้านาน ลูกหลานยักษีหามีไม่
จึงบอกพระสังข์ทองยองใย พ่อไซร้มิใช่เป็ นมนุษย์
ถึงร ักเจ้ าเอาไว้มิได้ด้วย จะชูช่วยบํารุงให้สู งสุด
ไปกว่าบิดาจะม้วยมุด สิ้นสุดทุข์ภัยที่ได้มา
เจ้าคิดถึงบิดาจะมาถึง ครู่หนึ่ งบัดใตจะไปหา