Page 170 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๖๓
 คร ั้ นเสร็จสมคิดนิมิตกาย ถือไม้เท้าตะพายย่ามใหญ่ พัดขนนกป้องหน้าคลาไคล
เสด็จไปยังในพารา ฯ เชิด
 เที ่ ยวสืบแสวงหวังฟ ังข่าว ประชาชาวเลือกสวนถ้ วนหน้า ไม่รู ้เหตุผลคนพูดจา
จึงเข้าหยุ ดอยู่ที่ศาลาลัย ฯ เสมอ
 เมื่อนั้ น ท้าวสรรณุราชเปนใหญ่ ตั ้ งแต่ได้จันทรสุดายาใจ มาไว้ ในที่ มณเฑียรทอง
สุ ดแสนร ักใคร่ใหลหลง นางไม่ปลงประดิพัทให้ขัดข้อง พระครวญครํ่าดําริตริตรอง ไฉนหนอ
นวลละอองจะเอ็นดู ทําเสน่ห์เล่หืกลก็หลายสิ่ง นางยิ่งด่าว่าน่าอดสู สิ้ นตําร ับตําราวิชาครู เพราะ
กายกู แก่เกินขนาดไป จําจะหามุนีฤาษีสิทธิ ์ ที่เรืองฤทธิ ์ ชุบเราสัยใหม่ ให้หนุ่ มน้อยโสภายาใจ
เห็นจะได้เชยชมสมคิด
 ดําริพลางทางมีพระบัญชา ตร ัสสั ่ งเสนาคนสนิท จงตีฆ้องร้องป ่าวให้ทั ่ วทิศ
หาผู้รู้วิทยาคุณ จะให้ชุบรูปกูแก่ชรา เปนหนุ่ มน้อยโสภาพึ่ งแรกรุ่น ถ้าสมคิดกัลยาเจ้าการุญ
จะแทนคุณแบ่งเมืองให้กึ่งกัน ฯ เจรจา
 บัดนั้ น เสนาร ับอภิวาทขมีขมัน ถวายบังคมลาออกมาพลัน แยกกันเป ่าร้องรอบบุรี ฯ
เชิด ฯ เจรจา
 เมื่อนั้ น หลวิชัยฤาษี นั ่ งอยู่ศาลาริมธานี ชักประคําทําทีเคร่งคร ัด เห็นเขาป ่าวร้องมา
ตามถนน ปลาดอยู่ผู ้ คนแออัด เงี่ยหูหนึ ่งนั ่ งฟ ังนั ่ งมัทธัต มิได้ตร ัสว่ าขานประการใด
 บัดนั ้ น เสนีตีฆ้องร้องมาใกล้ เห็นพระผู ้ เปนเจ้าก็เข้าไป หยุดยั ้ งนั ่ งไหว้วันทา
แล้วปราศัยไต่ถามพระดาบส ทรงพรตงดงามเป็ นหนักหนา ได้เรียนรํ่าบําเพ็ญพรรณา รู้วิชาชุบตัว
บ้างหรือไร
 เมื่อนั้ น พระฤาษีได้ฟ ังยังสงสัย แกล้งทําสํารวมจิตใจ มิได้พูดจาพาที กระทั ่ งไอ
กระแอมแย้มเยื้อนถาม เหตุผลต้นความไฉนนี่ จะชุบตัวใครเป็ นไรมี ความรู ้ สิ่งนี้เราเรียนไว้
 บัดนั ้ น อํามาตย์ผู้ มีอัชฌาสัย ฟ ังพระมุ นีก็ดีใจ กราบไหว้เคารพนบน้อม จึงบอกว่า
ท่ านท้าวเจ้าพารา ได้นางสุดาผมหอม เกี้ยวพานพูดจาไม่ยินยอม ด้วยท้าวเธอแก่หง่อมไม่งดงาม
จึงต้องใช้ให้พวกข้าพเจ้า เที่ยวตีฆ้องร้องป ่าวไต่ถาม จะหาพระมุ นีชีพราหมณ์ ชุบรูปให้งามพึงใจ
แม้นนางโฉมยงปลงร ัก พระทรงศักดิ ์ จะแบ่งสมบัติให้ พระองค์ทรงญาณชายชัย ชุบได้ช่วยชุบให้
ภูมี ฯ เจรจา
 เมื่อนั้ น พระหลวิชัยฤาษี รู ้ ว่าจันทร์สุ ดานารี ไม่ยินดีด้วยท้าวเจ้าพารา นิ่งชม
น้องสะใภ้อยู่ในจิต สุจริตร ักผัวเป็ นหนักหนา จํากูจะไปแก้เผ็ดพระยา ลวงฆ่าเสียให้มันบรรลัย
คิดพลางทางว่ากับเสนี เปนไรมีรู ปพอจะชุบได้ ถึงอายุแก่เฒ่าสักคราวไร จะชุบให้หนุ่มน้อย
น่าเอ็นดู รูปไม่พอใจดอกออกตัวตน แต่ได้มานิมนต์ก็จนอยู่ เมตตาตั้ งมั ่ นกตัญ�ู จะอุปถัมภ์คํ้าชู
พระภูมี
 บัดนั้ น เสนาเชื่อถื อพระฤาษี จึงพาผู้เปนเจ้าเข้าบุรี ยินดีเดินด่วนรีบมา ฯ เชิด
 ถึงวังให้ยั ้ งหยุดอยู่ ที่ทิมริมประตูข้างหน้า เสนีนายใหญ่ก็ไคลคลา เข◌้ามาเฝ้ าองค์
พระทรงยศ ฯ เสมอ