ศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทย: คุ
ณค่
าแท้
และกระบวนการถ่
ายทอด กรณี
ศึ
กษาครู
วิ
ชิ
ต ชี
้
เชิ
ญ
228
งานวิ
จั
ยของลาแมร์
และคณะ( Lamarre and other,1999) ที่
พบว่
าการสอนคาราเต้
หรื
อเทควนโดเป็
น
การฝึ
กวิ
นั
ยให้
กั
บผู
้
เรี
ยนและทํ
าให้
ความก้
าวร้
าวของผู
้
เรี
ยนลดลง
นอกจากนี
้
สิ ่
งสํ
าคั
ญที่
สุ
ดในการฝึ
กศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทย คื
อ การสร้
างสํ
านึ
ก
ให้
ผู
้
เรี
ยนเกิ
ดความภาคภู
มิ
ใจในความเป็
นไทและความเป็
นคนไทย และทํ
าให้
เกิ
ดความรั
กชาติ
รั
ก
แผ่
นดิ
น
กระบวนการถ่
ายทอดคุ
ณค่
าแท้
ในศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทยที่
เหมาะสมกั
บสั
งคมและชุ
มชน
ในปั
จจุ
บั
น
ศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทยทั
้
งมวยไทยและกระบี่
กระบองเป็
นเครื่
องมื
อทาง
การศึ
กษาที่
มี
บรรจุ
อยู
่
ในหลั
กสู
ตรอย่
างต่
อเนื่
องนั
บตั
้
งแต่
มี
หลั
กสู
ตรการฝึ
กหั
ดครู
พลศึ
กษา ด้
วยมี
ความเชื่
อมั ่
นว่
าเป็
นวิ
ชาที่
สํ
าคั
ญ เป็
นเอกลั
กษณ์
ของชาติ
ไทยและเหมาะสมกั
บการถ่
ายทอดให้
กั
บ
เยาวชนรุ
่
นต่
อ ๆ ไป กระทรวงศึ
กษาธิ
การเองก็
ได้
มี
การบรรจุ
วิ
ชาศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทย
ในหลั
กสู
ตรระดั
บมั
ธยมศึ
กษาตั
้
งแต่
ปี
พ.ศ.2518 จนมาถึ
งปั
จจุ
บั
น แต่
นั
บวั
นวิ
ชาเหล่
านี
้
กลั
บถู
กลด
คุ
ณค่
าและความสํ
าคั
ญลงไปเป็
นลํ
าดั
บ การศึ
กษาของอเนก ช้
างน้
อย เรื่
อง ปั
ญหาการเรี
ยนการสอน
วิ
ชากระบี่
กระบองในชั
้
นมั
ธยมศึ
กษาตอนต้
นในกรุ
งเทพมหานคร ในปี
พ.ศ.2524 (อเนก ช้
างน้
อย,
2524 ) พบว่
า สิ ่
งที่
ครู
คิ
ดว่
าเป็
นปั
ญหามากในการสอนกระบี่
กระบอง ได้
แก่
วิ
ธี
ปลู
กฝั
งและสร้
าง
แนวคิ
ดให้
เกิ
ดความรั
กในศิ
ลปะและกี
ฬาประจํ
าชาติ
การปลู
กฝั
งขนบธรรมเนี
ยมไทย และความเข้
าใจ
ในแง่
ความสํ
าคั
ญด้
านวั
ฒนธรรมของวิ
ชากระบี่
กระบอง เป็
นต้
น สํ
าหรั
บนั
กเรี
ยนนั
้
นปั
ญหาการเรี
ยน
ที่
พบมาก ได้
แก่
วิ
ธี
ปลู
กฝั
งและสร้
างแนวคิ
ดให้
เกิ
ดความรั
กในศิ
ลปะและกี
ฬาประจํ
าชาติ
การปลู
กฝั
ง
ขนบธรรมเนี
ยมไทย เป็
นต้
น งานวิ
จั
ยฉบั
บนี
้
แม้
ว่
าจะทํ
ามาหลายปี
แต่
ก็
แสดงให้
เห็
นว่
าปั
ญหาของการ
สร้
างความรั
กความศรั
ทธาในศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทยเป็
นปั
ญหาที่
มี
มานานยิ
่
งในปั
จจุ
บั
นที่
กระแสความนิ
ยมศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วของต่
างประเทศมี
มากขึ
้
นศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบ
ไทยก็
จะยิ
่
งลดความนิ
ยมลง หากผู
้
บริ
หารการศึ
กษาและนั
กการศึ
กษาทุ
กคนยึ
ดแนวพระราชดํ
ารั
สของ
สมเด็
จพระเทพรั
ตนราชสุ
ดาที่
ทรงพระราชทานไว้
ว่
า ( 2538 :158 )
...ศิ
ลปวั
ฒนธรรมเป็
นอาภรณ์
ที่
แสดงถึ
งความเป็
นเอกลั
กษณ์
ของชาติ
บ้
านเมื
อง
ประเทศไทยมี
มรดกทางวั
ฒนธรรมที่
เด่
น เป็
นเอกลั
กษณ์
ของตนเองสื
บทอด
มาเป็
นเวลาช้
านาน ...ความเป็
นเอกราชของแต่
ละชาติ
นั
้
น หาใช่
จะมี
เพี
ยง
แสนยานุ
ภาพที่
เข้
มแข็
งในด้
านด้
านการรบ หรื
อมี
ความมั
่
นคงทางเศรษฐกิ
จ
เท่
านั
้
น แต่
ต้
องมี
ศิ
ลปวั
ฒนธรรมที่
จะเป็
นเครื่
องแสดงถึ
งความเป็
นเอกราชของ