Page 71 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

54
...อพยพเข้ าประเทศมาเลเซียโดยทางเรือ ประเภทเสื่อผื นหมอนใบ พ่อเคยเล่า
ให้ฟั งว่า การเดินทางจากกู่เถียนไปที่ ท่าเรือ มหาเหว่ย เมืองฝู โจว ระยะทางเกือบ
200 กิโลเมตร จะเดินด้วยเท้า ใช้เวลาเดินเป็นแรมเดื อน ต้องเดินผ่านภูเขาลูกแล้ว
ลูกเล่า เมื่อขึ้ นบนเรื อแล้วถ้าคนไหนอ่อนแอ เรื อเจอพายุจะเกิดอาการเมาเรือและ
เป็นไข้จนเสี ยชีวิตไปก็มาก มันโหดและไร้ ความปราณี แต่ ทุกคนก็สู้ ด้วยใจที่ แน่วแน่
เพื่อหวั งชีวิ ตที่ดีกว่าในอนาคต…19
เมื่อแรกเริ่มโครงการตั้งเป้ าหมายไว้ ในการเพาะปลูกข้าว ทว่ าผลผลิตข้าวกลับไม่ได้ น่าพึ ง
พอใจ ต่อมาจึงเริ่มให้ มีการปรับเปลี่ยนทิ่ดินไปปลูกยางพารา พืชเศรษฐกิจตัวใหม่แทนในพื้นที่บริเวณ
ดังกล่ าว ซึ่งในระหว่ างการรอการเก็บเกี่ยวผลผลิ ตชาวฮกจิวต้องเผชิญกับความยากลําบากอย่างมาก
เนื่องจากยางพาราต้ องใช้เวลาประมาณ 6- 7 ปี กว่าต้นจะโตพอกรีดเก็บน้ํายางได้ ซึ่งในระหว่ างนั้น
พวกเขาต้องอาศั ยปลูกข้าวและเลี้ยงหมูเพื่ อประทังชีวิ ต
จนในพ.ศ.2458 ยางพาราเก็บเกี่ยวผลผลิ ตได้อย่างเป็ นกอบเป็นกํา ทําให้ชุมชนชาวจีนฮกจิว
ในบริเวณนั้ นต่างเริ่มมีความเป็นอยู่ที่ ดีขึ้นตามไป และคงมี การชักชวนชาวจี นฮกจิวให้ เข้ามาอาศัยอยู่
ร่วมกันในเมืองนี้* ย่อมทําให้มีชาวจี นฮกจิวจํ านวนเพิ่มมากขึ้นไปด้วย
ทว่ าการเพิ่มจํานวนขึ้นของกลุ่ มชาวจีนที่อาศัยอยู่ ในเมืองซิเทียวัน ต้ องเผชิญกับภาวะการ
ขาดแคลนที่ ดินทํากิน เนื่ องจากรัฐบาลมาเลเซี ยสงวนที่ ดิน20 สํ าหรับชาวมลายูซึ่งเป็ นชาวพื้ นเมือง
19สุ รชาติ ชื่ นโชคสันต์. (2553). คุณสุ เทพ ล่องดุ ริยางค์ ใน ตํานานเสื่ อผืนหมอนใบสุดยอดหัวใจคนสู้
ชีวิต. หน้า 247.
*ด้วยว่าในกลุ่มชาวจีนนั้นมักมีการแบ่งกลุ่มกั นโดยใช้สําเนี ยงการพูดเป็ นสํ าคัญ พูดภาษาสําเนี ยงเดียวกัน
จึงเป็ นเหมือนกับพวกเดียวกันเป็นหลักประกั นพึ่งพาอาศัยกันในยามอยู่ ต่างถิ่ นได้เป็นอย่างดี ซึ่งตัวอย่างเห็ นได้ใน
ชาวจี นในสังคมไทยที่มีชาวจี นสําเนียงแต้จิ๋วเป็ นคนกลุ่มใหญ่ ทั้ งที่ หากพิเคราะห์กันแล้ วชาวจีนสําเนียงแต้จิ๋ วใน
ประเทศจีนเองกลับเป็นคนกลุ่มที่มีจํานวนน้อย แต่ที่ชาวจีนสําเนียงแต้ จิ๋วเดินทางเข้าสู่ประเทศไทยส่วนหนึ่งก็คงเป็น
ผลจากการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระเจ้ ากรุงธนบุรี หรือพระเจ้าตากสิน แห่ งกรุงธนบุรี หลังการเสียกรุ งศรีอยุธยา
ครั้งที่ 2 พระองค์เองมีเชื้อสายจีนแต้จิ๋วทางพระราชบิ ดา
20อั งกฤษก็มีความต้องการให้ชาวมลายูดํารงชีพด้วยการประกอบอาชี พแบบดั้งเดิม เห็ นได้จากการออก
กฎหมายคุ้มครองและสงวนที่ดินให้แก่ชาวมลายู ค.ศ.1913 (Reservation Enactment) กฎหมายฉบั บนี้กําหนดให้
ชาวมลายูผูกติดอยู่กั บที่ดินในชนบทและประกอบอาชีพเกษตรกรรม โดยอังกฤษตระหนั กถึงปัญหาการสูญเสียที่ ดิน
ให้แก่ชาวต่างชาติกลุ่มอื่น อย่างไรก็ตามกฎหมายดังกล่าวก็เป็นการสงวนที่ดินซึ่งยั งไม่มีผู้ถื อครอง หรือเป็ นที่ดินใหม่
ซึ่งมีสภาพเป็นป่ารกร้างและไม่มีความอุดมสมบูรณ์ นอกจากนี้ยังยกเว้นที่ดินซึ่งมีแร่ธาตุให้ จัดอยู่นอกการสงวน (ชาว
อังกฤษและชาวจี นจึงมีสิ ทธิครอบครองที่ดินซึ่งมีคุณค่าทางเศรษฐกิจได้) แม้ว่ากฎหมายดังกล่าวเอื้อประโยชน์ในการ
คุ้มครองและสงวนที่ดินให้แก่ชาวมลายู แต่ก็เป็นที่ดินที่มิได้มีคุณค่าทางเศรษฐกิจเท่าใดนั ก (กรุณา กาญจนประภา