Page 187 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

177
สถานี
อนามั
ยบ
านเกาะแตนตํ
าบลตลิ่
งงาม ซึ่
งสถานี
อนามั
ยเหล
านี้
มี
3 สถานี
อนามั
ยมี
ผู
มาใช
บริ
การรั
กษาพยาบาลแต
ละเดื
อนมากกว
าสถานี
อนามั
ยอื่
นๆ ในช
วงป
พ.ศ. 2550-2554 คื
อสถานี
อนามั
ยตํ
าบลบ
อผุ
ด สถานี
อนามั
ยตํ
าบลแม
น้ํ
า สถานี
อนามั
ยตํ
าบลมะเร็
ต นอกจากนั้
นยั
งมี
คลิ
นิ
แพทย
23 แห
งทั้
งคลิ
นิ
กเฉพาะทางและทั่
วไป สถานพยาบาล 21 แห
ง คลิ
นิ
กแพทย
ไทย 1 แห
ง ร
าน
ขายยาป
จจุ
บั
น 97 แห
ง รวมถึ
งยั
งมี
ยาประเภททั่
วไปตามร
านสะดวกซื้
อตลอด 24 ชั่
วโมง ที่
มี
มากกว
า 50 แห
งรอบเกาะสมุ
ยที่
สามารถซื้
อหายารั
กษาโรคมาบริ
โภคได
สะดวกมากขึ้
นและเป
ทางเลื
อกในการรั
กษาโรคทั่
วไป แต
ชาวต
างชาติ
ตะวั
นตกส
วนใหญ
ไม
ค
อยนิ
ยมเลื
อกใช
บริ
การ
สถานพยาบาลเหล
านี้
ส
วนใหญ
ชาวต
างชาติ
ที่
มี
ฐานะหรื
อทํ
าประกั
นสุ
ขภาพนิ
ยมรั
กษาตาม
โรงพยาบาลเอกชน รวมไปถึ
งชาวไทยในพื้
นที่
ที่
มี
ฐานะดี
ก็
นิ
ยมรั
กษาโรงพยาบาลเอกชน
นอกจากนี้
เมื่
อกล
าวถึ
งบุ
คลากรทางการแพทย
ในการรั
กษาโรคในพื้
นที่
เกาะสมุ
ยและเกาะพะงั
ซึ่
งในการรั
กษาการผลิ
ตบุ
คลากรทางแพทย
เพื่
อรองรั
บการรั
กษาผู
ป
วยในป
จจุ
บั
น ได
แก
แพทย
ทั
นตแพทย
เภสั
ชกร พยาบาลวิ
ชาชี
พ พยาบาลเทคนิ
ค เจ
าหน
าที่
สาธารณสุ
ข อาสาสมั
คร สาธารณ
ประจํ
าหมู
บ
าน เป
นต
น ยั
งมี
ไม
เพี
ยงพอในโรงพยาบาลของรั
ฐต
อความต
องการรั
กษาโรค อี
กอย
าง
บุ
คลากรทางแพทย
เลื
อกปฏิ
บั
ติ
ที่
จะทํ
าหน
าที่
รั
กษาผู
ป
วยโรงพยาบาลเอกชนหรื
อโรงพยาบาลที่
หุ
นส
วนของชาวต
างชาติ
เหตุ
ผลเพราะว
าค
าตอบแทนและสวั
สดิ
การสู
งกว
า และมี
เครื่
องมื
อทาง
การแพทย
ที่
ผลิ
ตขึ้
นอย
างทั
นสมั
ยรองรั
บมากพอกว
าโรงพยาบาลของรั
ฐ (สํ
านั
กงานสาธารณสุ
อํ
าเภอเกาะสมุ
ย, 2554)
ในพื้
นที่
เกาะสมุ
ยและเกาะพะงั
นการป
องกั
นโรคติ
ดต
อ พื้
นที่
เกาะสมุ
ยมี
การป
องกั
โรคติ
ดต
อระหว
างประเทศที่
สํ
าคั
ญสนามบิ
นเกาะสมุ
ยมี
ด
านควบคุ
มโรคติ
ดต
อระหว
างประเทศ
เกาะสมุ
ยทํ
าให
นั
กท
องเที่
ยวชาวต
างชาติ
ได
รั
บความปลอดภั
แต
ก็
ยั
งมี
โรคติ
ดต
อในช
วง
แผนพั
ฒนาเศรษฐกิ
จและสั
งคมแห
งชาติ
ฉบั
บที่
10 เป
นไข
หวั
ดใหญ
สายพั
นธุ
ใหม
2009 และโรค
ชิ
คุ
นกุ
นยาแพร
ระบาดพื้
นที่
การท
องเที่
ยวเกาะสมุ
ยและเกาะพะงั
นเพราะยั
งมี
นั
กท
องเที่
ยว
ชาวต
างชาติ
ที่
เข
ามาเมื
องผิ
ดกฎหมายหรื
อไม
ได
แสดงอาการของโรคติ
ดต
อในช
วงผ
านด
านตรวจ
จึ
งทํ
าให
สถานพยาบาลหลายแห
งในพื้
นที่
ต
องเตรี
ยมรั
บการแพร
ระบาดของโรคและเฝ
าระวั
อย
างต
อเนื่
อง (อุ
มา เรื
องโรจน
, สั
มภาษณ
เมื่
อวั
นที่
18 กรกฎาคม 2554) สํ
าหรั
บการรั
กษาโรคหรื
การดู
แลรั
กษาสุ
ขภาพที่
ได
รั
บความนิ
ยมบริ
โภคของชาวต
างชาติ
ตะวั
นตกมาจากทวี
ปยุ
โรป ทวี
อเมริ
กา เป
นเรื่
องการดู
แลรั
กษาสุ
ขภาพด
วยสมุ
นไพรหรื
อเรี
ยกว
า “สปา” ซึ่
งธุ
รกิ
จสปาในพื้
นที่
เกาะสมุ
ยเกิ
ดขึ้
นตั้
งแต
ป
พ.ศ. 2535 ใช
วิ
ธี
การผสมผสานระหว
างภู
มิ
ป
ญญาไทยกั
บวิ
ทยาการ
สมั
ยใหม
หรื
อการนํ
าเอานวั
ตกรรมการผลิ
ตสมั
ยใหม
มาดั
ดแปลงผสมกั
บสมุ
นไพรพื้
นบ
าน ซึ่
งถื
อว