Page 43 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

องคความรูศิลปนแหงชาติ : นายมานพ ยาระณะ ๒๙
“สาธุ สาธุ พระป ญญาปารมี ๓๐ ตั๊ ด สาธุ พระปญญาปารมี วั ด
แวดลอม วิริยะปารมี ออมระวังดี สีละปารมี บังหอกดาบ เมตตาปารมี ผาบแป
ตังบืน ทานะปารมี หื้อเปนผืนตั้งต อ อุเบกขาปารมี หื้ อกอเปนเวี ยง สัจจะปารมี
แวดระวังดีเปนไมใต ขันตีปารมี กลายเปนหอกดาบบังหนาไม และบืนไฟ อธิฏฐานะ
ปารมี ผันดาบไปทุกแหง แข็ง ๆ แรง ๆ ปราบฝู งหมูมาร ผีสางพรายเปรต ทุกทวีป
พบถึบพั้งพายหนี นางธรณีอัศจรรย โสเสมือนผันอยู ขาง ๆ น้ํานทีนองกวางตอกวาง
แตกตีฟอง นองนะเนือก เป นขาวตอกดอกไม ถวายบู ชาพระแกวแก นไทสะทั น
พระพุทธังเลยจุงมาผายโผด อนุญาตโทษโผดผู ข าแตดีหลี แม ธรณีออกมารีดผม
อยู ที่ธาตุ ช างรายคายคะจั ง งาสั บดิน พ นน้ํ านทีลงผั ดผาย คอพรายหั กทบท าว
พยามารอ าว ๆ ปูนกลัว กราบยอมือขึ้ นทู นหั วใสเกล า ผู ขานี้ ได ชื่อว า ลูกศิษย
พระพุทธเจา มีบุญสมภารอั นมากนัก พระพุทธเจาจึงจักตั้งปญญาปารมีไว ๙ ชั้น
ตั้งไวตังหนาก็ได ๙ ชั้น ตั้งไวตังหลังก็ได ๙ ชั้น ตั้งแตหัวถึงตีนก็ได ๙ ชั้น ตั้งแต
ตีนถึงหั วก็ได ๙ ชั้น แสนวาลูกป นจักมาเสมอเหมือนฝนแสนหา ก็บ จั กมาใกลได
ขาพเจ าเลยไดวา พุ ทธะคุณั ง ธัมมะคุณั ง สังฆะคุ ณัง พุทธะอิ นทา ธัมมะอินทา
สังฆะอินทา อั สสะอับ แมธรณี ผูอยู เหนือน้ํา ผูอยู ค้ําแผนดิ นกันขาไดระนึกกิ้ ดเถิง
คุณพระปตา คุณพระมารดา คุ ณครูบาอาจารย คุณพระแกวเจาตั ง ๓ ประการ คือ
คุ ณพระพุ ทธ คุ ณพระธรรม คุ ณพระสงฆ และคุ ณแดด คุ ณฝน คุ ณลม
คุณกุสราชเจาก็ ดี คุณพระตนภาวนาก็ดี คุณนางอุตตะราก็ดี คุณพระป จเจกเจาก็ดี
คุณแม ธรณีเจาก็ดี จุงมารักษาตั งก๊ําหนาและก๊ําหลัง ตนตัวแหงขาพเจ า ในคืนวั นนี้
ยามนี้ จี มแตเตอะ
พุทโธพุทธังรักษา ธัมโมธัมมังรักษา สังโฆสังฆังรักษา พุทโธพุทธังอะระหัง
ธัมโมธัมมั งอะระหัง สั งโฆสั งฆังอะระหัง พุ ทโธพุ ทธังกั ณหะ ธัมโมธัมมั งกั ณหะ
สังโฆสังฆังกัณหะ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง ฯ”
หัวใจคาถาธรรม บทอิ ติ ป โส ๘ ทิศ บทสวดมนตปารมี ๙ ชั้น ของครูบาศรีวิชัย และ
บทสวดมนตสรรเสริญพุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุ ณ ที่โบราณจารยถือวามีคุณ และแตละบท
ก็มีคุณตางกันไป ซึ่งนายมานพ ยาระณะ ไดนําเอาหัวใจยอของแตละคาถามาสรางเป นรหัสใช
ในการกํ าหนดสติ ในการถายทอดศิ ลปะการแสดงพื้ นบานล านนาของตนเองได อย างมี
นัยสําคั ญ ไดแก