Page 427 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔๐๙
๑๒.นายพูน ศรีเมือง
๑๓.นายปรีชา หุ่นทอง
๑๔.นางสุนานันท์ นิยมเพ็ง
๑๕.นางวันทนีย์ ถาวรหงส์
๑๖.นายลี แก้ วก้ อ
๑๗.นางพยงค์ โหมดบํารุง
๑๘.นายสมทบ ศรี เมือง
๑๙.นางบุญจิตร ศรี ชมภู
ก.ข้อมูลมุขปาฐะ การถ่ายทอดวัฒนธรรมด้วยการเล่าเรื่องและใช้ ถ้ อยคํา
ภูมินามวิทยา
ประวัติของชุ มชน (ตํานาน)
ชุมชนวัดภูเขาดิน
พื ้ นเพดั ้ งเดิมของชุมชนส่วนใหญ่ จะเป็ นคนเก่าแก่ในท้ องถิ่นของชุมชนวัดนี ้ เอง แต่ก็ มีบางส่วน
ที่อพยพมาจากจั งหวัดใกล้ เคียงเช่น จังหวัดแพร่ ,น่าน,พิจิตร,พิษณุโลก โดยเฉพาะครอบครัวที่
อพยพมาจาก อ.นครไทย จังหวัดพิษณุโลกในสมัยก่อน ผู้ เฒ่า ผู้ แก่ เล่าให้ ฟัง หนี ความหวาดกลัว
จากการรบราฆ่าฟั น การแตกทัพหนีมา มารวมกันตั ้ งถิ่นฐานทํ ามาหากินอยู่ร่ วมกันกับคนในท้ องถิ่น
เดิมแต่งงานมีลูกมีหลานสื บต่อกันมาจนถึงปั จจุบัน เป็ นชุมชนใหญ่ซึ่งชาวบ้ านแต่ก่อนเรียกว่ า “บ้ าน
คลองศาลา” ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็ นชุมชนวัดภูเขาดิน เนื่องจากชุมชนนี ้ เป็ นชนชนที่ใหญ่มีประชากร
มาก เทศบาลได้ แบ่งเขตการปกครอง ตามนโยบายของกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย โดย
แบ่ งเขตชุมชนวัดภูเขาดินออกเป็ น ๔ ชุมชน คื อชุมชนที่ ๑๐, ๑๑ , ๑๓ และ ๑๔ เป็ นการกระจาย
อํ านาจในการปกครองท้ องถิ่น ให้ ชุมชนได้ ดูแลตนเอง
สาเหตุชาวบ้ านเรียกชื่อชุมชนวัดภูเขาดินว่า “บ้ านคลองศาลา” ในสมัยก่อนนั ้ นเพราะว่ามี
ศาลาหลังหนึ่ง ซึ่งเป็ นศาลาที่เก่าแก่ตั ้ งอยู่ริ มคลองนํ ้ า หลังวัดภูเขาดิน ด้านข้ างของศาลาจะมีท่า
อาบนํ ้ าของชาวบ้ าน ศาลาหลังนี ้ จึงเป็ นที่พักผ่อนหย่อนใจของชาวบ้านในละแวกนั ้ นตอนเย็นได้ เวลา
แดดร่มลมตก ชาวบ้ านใกล้ เคียง จะไปอาบนํ ้ าที่ท่านํ ้ านี ้ ทั ้ งเด็กๆ หนุ่ม – สาว ผู้ ใหญ่ จะลงเล่นนํ ้ า