๓๒๓
ส่
วนชุ
มชน ๗ เป็
นแหล่
งที่
จั
บจองของทาสที่
ถู
กปล่
อยตั
วเป็
นอิ
สระในสมั
ยรั
ชกาลที่
๕เป็
นที่
รก
ร้
างเช่
นเดี
ยวกั
นตั
้
งบ้
านเรื
อนแถวถนนสายนิ
กรบํ
ารุ
ง
ทั
้
งหมดนี
้
ถ้
าดู
ตามลั
กษณะพื
้
นที่
แล้
วอยู
่
ในชุ
มชนเมื
องชั
้
นใน อั
นเป็
นเขตใจกลางเมื
องเป็
นชุ
มชน
เมื
องที่
อพยพมาอาศั
ยหลั
งจากที่
กรุ
งสุ
โขทั
ยถู
กครอบครองโดยกรุ
งศรี
อยุ
ธยาในสมั
ยขุ
นหลวงพะงั่
ว ตาม
จารึ
กในลานทองเมื
องเพชบุ
ร
เคยรุ่
งเรื
องมาตั
้
งแต่
สมั
ยก่
อนกรุ
งสุ
โขทั
ยมี
ประวั
ติ
ศาสตร์
ร่
วมกั
บขอม
มาถึ
งยุ
คสุ
โขทั
ยยุ
คต้
นสู
่
ในสมั
ยในสมั
ยกรุ
งสุ
โขทั
ยยุ
คปลายและถู
กครอบครองโดยกรุ
งศรี
อยุ
ธยา ราว
พ.ศ. ๑๙๒๖โดยสมั
ยขุ
นหลวงพะงั่
วและถู
กทิ
้
งร้
างไป
และมี
คนจี
นอพยพและคนไทยจากต่
างจั
งหวั
ดเช่
นน่
านมาสร้
างชุ
มชนที่
๖และ๗ พั
ฒนาชุ
มชน
ที่
ตนอาศั
ยจนรุ่
งเรื
องทั
้
งด้
านการศึ
กษาและด้
านเศรษฐกิ
จและด้
านการท่
องเที่
ยว
การศึ
กษาภู
มิ
หลั
งของชุ
มชนที
่
๘,๙,โดยศึ
กษาจากประวั
ติ
ของวั
ดและสถานที
่
สํ
าคั
ญ
เขตชุ
มชน ๘,๙ตั
้
งอยู
่
ในเนื
้
อที่
กํ
าแพงเมื
องเก่
าตามพระราชดํ
าริ
ของสมเด็
จฯกรมพระยาดํ
ารงรา
ชานุ
ภาพ(๒๕๔๐,หน้
า๒)
ได้
กล่
าวถึ
งการสร้
างเมื
องเพชรบู
รณ์
ไว้
ในหนั
งสื
อเรื่
องความไข้
เมื
องเพชรบู
รณ์
ไว้
ดั
งนี
้
“สั
นนิ
ษฐานว่
าเป็
นเมื
องที่
สร้
างขึ
้
นมา ๒ ยุ
ค แต่
สร้
างซํ
้
าลงในที่
เดี
ยวกั
น
สิ่
งสํ
าคั
ญคื
อเจดี
ย์
ทรงพุ
่
มข้
าวบิ
ณฑ์
(ศิ
ลปะร่
วมสมั
ยสุ
โขทั
ย)วั
ดมหาธาตุ
และวั
ดโบราณ ซึ่
งทํ
าให้
เข้
าใจว่
ายุ
คแรกสร้
างขึ
้
นเมื่
อกรุ
งสุ
โขทั
ยหรื
อ
พิ
ษณุ
โลกเป็
นเมื
องหลวงเอาลํ
านํ
้
าไว้
กลางเมื
องเช่
นเดี
ยวกั
บเมื
องพิ
ษณุ
โลก
กํ
าแพงเมื
องมี
ลั
กษณะเป็
นกํ
าแพงดิ
น กว้
างยาวด้
านละ ๘๐๐ เมตร
ยุ
คที่
สองสร้
างในแผ่
นดิ
นพระนารายณ์
มหาราชมี
ป้
อมกํ
าแพงก่
อด้
วย
อิ
ฐปนศิ
ลาสั
นนิ
ษฐานว่
าคล้
ายที่
เมื
องนครราชสี
มาแต่
เล็
กและเตี
้
ยกว่
า
เอาแม่
นํ
้
าไว้
กลางเมื
องเหมื
อนกั
น เพี
ยงแต่
สร้
างกํ
าแพงเมื
องให้
เล็
กลงกว่
าเดิ
ม”
ชุ
มชนบ้
านในเมื
องตั
้
งอยู
่
ในเมื
องที่
ถู
กสร้
างขึ
้
นในยุ
คที่
สองที่
สร้
างในสมั
ยแผ่
นดิ
นพระนารายน์
มหาราชมี
ป้
อมกํ
าแพงเมื
องก่
อด้
วยอิ
ฐปนศิ
ลา เอาแม่
นํ
้
าป่
าสั
กไว้
กลาง เหมื
อนเมื
องนครราชสี
มาโดย
สร้
างกํ
าแพงเมื
องให้
เล็
กและเตี
้
ยกว่
าเดิ
ม
เมื
องเพชรบู
รณ์
ในยุ
คแรกมี
ลั
กษณะอย่
างไรวศิ
น
ปั
ญญาวุ
ธตระกู
ล(2547-2551หน้
า๙๔)
ประวั
ติ
เมื
องศาสตร์
เพชรบู
รณ์
ในยุ
คจารี
ตไทย ได้
อ้
างถึ
งพระราชวิ
นิ
จฉั
ยของสมเด็
จฯ กรมพระยาดํ
ารง
ราชานุ
ภาพถึ
งสภาพของเมื
องเพชรบู
รณ์
ในยุ
คแรกน่
าจะมี
อาณาเขตครอบคลุ
มวั
ดมหาธาตุ
คื
ออยู
่
ใจ
กลางเมื
อง อยู
่
ห่
างจากแม่
นํ
้
าป่
าสั
กเก่
าไปทางทิ
ศตะวั
นตก จากการสํ
ารวจทางด้
านโบราณคดี
ของกรม
ศิ
ลปากรพบว่
าเมื
องเพชรบู
รณ์
มี
ขนาด ๘๐๐X ๑,๐๐๐ เมตรกํ
าแพงเมื
องมี
ลั
กษณะเป็
นกํ
าแพงดิ
น โดย