Page 145 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๒๐
๑๕.นางวันทนี ย์ ถาวรหงส์
๑๖.นายลี แก้วก้ อ
๑๗.นางพยงค์ โหมดบํารุ ง
๑๘.นายสมทบ ศรี เมือง
๑๙.นางบุญจิตร ศรีชมภู
ข้ อมูลพื ้ นฐานของชุมชนวัฒนธรรมเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์
กลุ่ มวัดภูเขาดิน (ชุมชนที่ ๑๐ , ๑๑ , ๑๓ , ๑๔ )
ก.ประวัติของชุมชน
ชุมชนวัดภูเขาดิน
พื ้ นเพดั ้ งเดิมของชุมชนส่ วนใหญ่จะเป็ นคนเก่าแก่ ในท้ องถิ่นของชุ มชนวัดนี ้ เอง แต่ก็มีบางส่วนที่
อพยพมาจากจั งหวัดใกล้ เคียงเช่นจังหวัดแพร่ ,น่าน,พิจิตร,พิษณุโลก โดยเฉพาะครอบครั วที่อพยพ
มาจาก อ.นครไทย จังหวัดพิษณุโลกในสมัยก่อน ผู้ เฒ่า ผู้แก่ เล่าให้ฟั ง หนีความหวาดกลัวจาก
การรบราฆ่าฟั น การแตกทัพหนีมา มารวมกันตั ้ งถิ่นฐานทํ ามาหากินอยู่ร่ วมกันกับคนในท้ องถิ่น
เดิมแต่งงานมีลูกมีหลานสื บต่อกันมาจนถึงปั จจุบัน เป็ นชุมชนใหญ่ซึ่ งชาวบ้านแต่ก่อนเรี ยกว่า
“ บ้ านคลองศาลา” ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็ นชุมชนวัดภูเขาดิน เนื่องจากชุมชนนี ้ เป็ นชนชนที่ใหญ่มี
ประชากรมาก เทศบาลได้ แบ่งเขตการปกครอง ตามนโยบายของกรมการปกครอง
กระทรวงมหาดไทย โดยแบ่งเขตชุมชนวัดภูเขาดินออกเป็ น ๔ ชุมชน คือชุมชนที่ ๑๐, ๑๑ , ๑๓
และ ๑๔ เป็ นการกระจายอํานาจในการปกครองท้ องถิ่น ให้ ชุมชนได้ ดูแลตนเอง
สาเหตุชาวบ้านเรี ยกชื่อชุมชนวัดภูเขาดินว่ า “บ้ านคลองศาลา” ในสมัยก่อนนั ้ นเพราะว่ามี
ศาลาหลังหนึ่ง ซึ่งเป็ นศาลาที่เก่าแก่ตั ้ งอยู่ริ มคลองนํ ้ า หลังวัดภูเขาดิน ด้ านข้างของศาลาจะมีท่า
อาบนํ ้ าของชาวบ้ าน ศาลาหลังนี ้ จึงเป็ นที่พักผ่อนหย่อนใจของชาวบ้ านในละแวกนั ้ นตอนเย็ นได้
เวลาแดดร่มลมตก ชาวบ้ านใกล้เคียง จะไปอาบนํ ้ าที่ท่านํ ้ านี ้ ทั ้ งเด็กๆ หนุ่ม – สาว ผู้ ใหญ่ จะลงเล่น
นํ ้ า อาบนํ ้ ากัน อย่างสนุกสนาน หลังจากอาบนํ ้ าเสร็จแล้วหนุ่ม – สาว ก็จะนั่งพักผ่อนคุยกัน ณ
ศาลาแห่ งนี ้ ใกล้ๆ กับศาลาจะมี สะพานส่วนตัวของ “แม่เปลื ้ อง โภชนานนท์ “ สร้ างขึ ้ นเพื่อเดินไป
มาหาสู่กัน ระหว่างสองฟากฝั่ งคลองทําให้ ชาวบ้านเดิ นไปมาได้สะดวก สะพานนี ้ อยู่เยื ้ องไปทาง
ด้ านหน้ าของโบสถ์ เก่าของวัดภูเขาดิน