Page 205 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 197 -
เรื่ องแนวเขตระหว่างชุ มชนหลักและชุมชนบริ วารควรจะแบ่งตามแนวไหน?
เรื่ องวิธีการใช้จ่ายงบประมาณต้องใช้จ่ายอย่างไร?
เรื่ องเงินนั้ นก็เป็ นอย่างที่พ่อหลวงน้อยกล่ าว เราเอามาดําเนิ นการในส่ วนที่เร่ งด่ วนกันก่อน แล้วค่ อย
ไปหามาเพิ่มเติม เงินมันมีไม่มากมี แค่นี้ เราแบ่งเราหารมันก็หมด แต่เราต้องเข้าใจว่าเยาวชนเขารัก
เรา พวกเขามาหารื อให้พวกเราหลายเรื่ องแล้ว เราก็ ทราบกันดีอยู่ ที่วันนี้ มารวมตัวที่นี่ ก็เพื่อช่วย
เยาวชนหารื อ เพราะผู้ ใหญ่บ้านนัดประชุมหารื อชาวบ้านก็ ไม่ยอมไปร่วม ทําให้หารือไม่ ได้เสี ยที
เขาจึงเข้าใจว่าข้าฯผู้ เฒ่าคงมีความรู ้เรื่ องการอพยพการตั้งถิ ่นฐานการจัดการชุมชนกว่าใครๆ และผืน
ป่ าของชุ มชนเราดีว่าของใครๆทั้งหมด ขอให้ข้าฯช่วยนัดประชุมหารื อสั กครั้ งหนึ่ ง
เรื่ องการดูแลรักษาผืนป่ านั้ นในอดีตพวกเราปล่อยสัตว์เลี้ ยง เมื่ อกินหญ้าคาจนหมดแล้วก็ไม่มีไฟป่ า
ต้นไม้จึงค่อยเติบโตเป็ นผืนป่ าอย่างเช่ นทุ กวันนี้ แต่วันนี้ เยาวชนเขาฟ้ องว่ามีการบุกรุ กโดยคนเพียง
ไม่กี่ คน เข้าไปยึดเป็ นที่ ดินทํากินส่วนบุคคล ปลู กกาแฟ ปลูกมะค่าเอาไว้ โดยเฉพาะในพื้นป่ า
อนุ รักษ์ต้นนํ้ า ป่ าชุมชน ทีนี้ ต้องดําเนิ นการอย่างไร?
นายเหลอก๋วย แซ่ เติ๋น ผู ้ ใหญ่บ้านหมุ ่ที่ 4 (ผญ.) : ผืนป่ าที่มีการบุกรุ กเป็ นป่ าใช้สอย
นายเลาแสง แซ่ พร่ าน ประธาน(สปอ.ผล.) : คนที่บุ กรุกมีประมาณ 4-5 คนเท่านั้น ข้าฯว่าพวกท่าน
ต้องส่ งมอบที่ดิ นคืนให้แก่ชุ มชน เพราะเป็ นป่ าอนุรั กษ์ต้นนํ้ า ป่ าใช้สอยของชุมชน เราเก็บผืนป่ า
เอาไว้ เพื่อที่ จะมีทรั พยากรธรรมชาติไว้ใช้สอยตลอดไป ข้าฯเห็นเรื่ องนี้ ชวนให้ปวดหัว เมื่ อพวก
ท่านปลู กไปแล้วจะต้องมาบังคับให้ชุ มชนซื้อที่ ดินผืนนี้ คืนจากท่านหรื อไม่? ในอดี ตรุ ่ นของข้าฯ
ช่วยกันรักษาผืนป่ าเหล่านี้ เอาไว้ จนมีต้นไม้สู งใหญ่อย่างที่เห็น ตามมาสามสี่ ปี นี้ พวกท่านไม่กี่คนมา
ยึดเป็ นพื้ นที่ส่ วนบุคคล เยาวชนเขาร้ อนใจจึงไปหาเงินมาช่วยเหลือรักษาผืนป่ าให้กับชุมชน พวกข้า
ฯก็ชอบอ้างว่าแก่แล้วไม่อยากยุ่งเรื่ องส่วนรวมอีก แต่ พวกท่านไม่ยอมฟังเสี ยงเยาวชนเลย เหมื อนไม่
เกรงใจผู้ นําชุมชน ข้าฯจึงต้องนัดพวกท่านมาหารื อ แต่ จะจัดการอย่างไรนั้ นข้าฯไม่บังคับพวกท่าน
เอาอย่างสมัยของข้าฯหรื อเอาตามใจของข้าฯ ก็ ขึ้ นอยู่กับพวกท่านคนหนุ ่ มคนสาวเห็นว่าสิ่งไหนดีก็
ดําเนิ นการไป พวกเราสภาที่ปรึ กษาอาวุโส พวกท่านย ังเห็ นว่ามีค่าย ังเคารพเกรงใจ พวกข้าฯก็ดี ใจ
อย่างสุดซึ้ ง พูดไปก็เหมือนพูดโกหกคําโต เพราะมันรู้สึ กอยู ่ข้างในมองไม่เห็น
ประการสําคัญลูกหลานของข้าฯ พวกท่านทุกคนก็อายุ น้อยกว่าข้าฯ ยกเว้นท่าน จ้อย ฮิ น
คนเดียว เขาไปเรี ยนไปท่องโลกกลับมาเห็ นว่าชุมชนของเรากําลังทรุ ดโทรมลงเรื่อยๆ ทั้ งคน
หมู่บ้านอื่ นและทางอุทยานก็บีบเข้ามาเรื่ อยๆแต่พวกเราไม่ดําเนิ นการอะไรเพื่อรักษา
ทรั พยากรธรรมชาติและสิ ่งแวดล้อมไว้ให้พวกเขา พวกเขาจึ งย ้อยกลับมาขอหารือกลับพวกเรา อย่าง
แรกช่วยพวกเขาปั กปันแล้วเขตเอาไว้ให้ชัดเจน อย่างให้คนภายนอกเข้าวุ่นวายทรัพยากรของพวก
เราอีก ของอุทยานพวกเราก็อย่าเข้าไปทําลายของพวกเขาเช่ นกัน
ในแนวเขตของชุมชนเราจะจัดการอย่างไรเป็ นเรื่ องของสทธิชุ มชนจะเอาใช้อย่างไรก็สุ ดแท้แต่ พวก
เราจะหารื อวางข้อกําหนด ที่ ไหนที่ทํากินได้ก็ให้ มันชัดเจน ข้าฯฟั งคําหารื อของลูกหลานแล้วก็เห็น