Page 71 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๖๑
ปลายของหวดหงายขึน หู ของหวดทังสองข้างนัน ช่างจะใช้ เชือกเย็บติดระหว่ างหน้ากากกับหวดให้
ติดกัน จากนันจึงใช้ผ้ามาเย็บปกคลุมส่วนคอและส่วนไหล่
ส่วนบริเวณใบหน้ านันส่ วนใหญ่มี การตกแต่งด้วยการวาดภาพ
ระบายสี หรื อการเขียนลวดลาย ส่วนใหญ่จะเขี ยนด้วยสีน ้ามันให้เกิดสีสันและลวดลายที่สวยงาม
ตามจินตนาการของผู้ท้าแต่ละคน ส่ วนบริเวณล้าตัวนั นจะใช้เศษผ้าน้ามาเย็บติดต่อกันหลายชัน
และหลายสีให้เป็นรูปล้าตัว มีแขนทังสองข้างและขาสองข้าง ส้ าหรับเสือผ้าของผีตาโขนในอดีตนัน
จากการศึกษาพบว่า “ชาวบ้านผู้ละเล่นนันจะใช้เศษผ้าห่ม ที่นอน หรือมุ้งที่ ขาดแล้ว น้ามาเย็บ
ให้ต่อกันเป็นเครื่องแต่งกายส้าหรับใส่ร่วมกับหน้ากากผีตาโขน หรืออาจใช้ จีวรของพระสงฆ์มาสร้าง
แบบเครื่องนุ่งห่ม” อย่างไรก็ตามจากการศึกษาพบว่า ในการละเล่นผี ตาโขนในงานบุญหลวงนัน
มีหน้ากากผีตาโขนออกมาปรากฏให้เห็นในลักษณะและรูปแบบที่หลากหลายดังนี๒๒
(๑) รูปแบบหน้าเกิดแบบเดิม คือมีการใช้วั สดุและสีแบบเดิ มใน
ลักษณะของการอนุรักษ์ ทังจากการใช้สีจากธรรมชาติและการออกแบบเครื่องแต่ งกาย
(๒) รูปแบบที่ มีการพัฒนาปรับปรุงเพิ่มเติม ด้ วยการน้าวั สดุ
สมัยใหม่ ที่แปลกๆมาร่วมในการประดิดประดอย รวมทังมีการคิดค้ นเทคนิคใหม่ๆที่นอกเหนื อจาก
การระบายสี เช่น การแกะสลัก การน้ าเอาวัสดุสมัยใหม่อย่ างกากเพชรมาตกแต่งประดับประดา
แล้วท้าการเคลื อบด้วยแล็ คเกอร์
(๓) รูปแบบที่มีการพัฒนาจนไม่ เหลือเค้าโครงเดิ มอยู่เลย เป็ น
รูปแบบที่ผู้เล่นนันมีการคิดค้ นขึนเองทั งหมด แต่มี เป้ าหมายเพื่อการสวมใส่และน้ ามาเข้าร่วมใน
ประเพณีผีตาโขน เช่น การท้าหน้ากากจากยางพาราให้ เป็นหน้าตาของบุ คคลส้าคั ญ
ภาพที่ ๔.๑๖ ลักษณะรูปแบบของ หน้ ากากผีตาโขนสมัยดังเดิมช่วงแรก
ที่มา พงศทร พินิจวัฒน์, หน้า ๔๓
๒๒ ไทยโรจน์ พวงมณี. (เมษายน-พฤษภาคม, ๒๕๔๖). หน้ากากผีตาโขน. วารสารดอกจาน. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๔, หน้า ๑๗-๒๓.