Basic HTML Version
๔๐
บทที่
๓
วิ
ธี
ดำเนิ
นกำรวิ
จั
ย
การวิ
จั
ยครั้
งนี้
เป็
นการวิ
จั
ยเชิ
งคุ
ณภาพ (Qualitative Research) ผู้
วิ
จั
ยมี
วิ
ธี
การ
ดาเนิ
นการวิ
จั
ยดั
งนี้
๓.๑ ประชำกรตั
วอย่
ำง
คณะผู้
วิ
จั
ยใช้
วิ
ธี
การเจาะจง (Purposive Sampling) โดยเลื
อกจากผู้
ที่
สามารถให้
ข้
อมู
ล
เกี่
ยวกั
บวั
ฒนธรรมและประเพณี
ผี
ตาโขน ประเพณี
ผี
ขนน้
าและประเพณี
แห่
ดอกไม้
ของจั
งหวั
ดเลย
นอกจากนี้
ยั
งใช้
เทคนิ
คการสโนว์
บอล (Snow Ball) เพื่
อการค้
นหาผู้
ให้
ข้
อมู
ลหลั
ก แยกออกได้
ดั
งนี้
๓.๑.๑ เขตพื้
นที่
ตาบลนาซ่
าว อาเภอเชี
ยงคาน จั
งหวั
ดเลย ประกอบด้
วย ปราช์์
ชาวบ้
าน วั
ฒนธรรมตาบลพระสงฆ์
ผู้
ให์่
บ้
าน กานั
น และชาวบ้
านในชุ
มชนที่
สามารถให้
ข้
อมู
ล
และแลกเปลี่
ยนเรี
ยนรู้
วั
ฒนธรรมขนบและประเพณี
๓.๑.๒ เขตพื้
นที่
ตาบลด่
านซ้
าย อาเภอด่
านซ้
าย จั
งหวั
ดเลย ประกอบด้
วย ปราช์์
ชาวบ้
าน วั
ฒนธรรมตาบล พระสงฆ์
ผู้
ให์่
บ้
าน กานั
น และชาวบ้
านในชุ
มชนท้
องถิ่
นที่
สามารถให้
ข้
อมู
ลและร่
วมแลกเปลี่
ยนเรี
ยนรู้
วั
ฒนธรรมขนบและประเพณี
๓.๑.๓ เขตพื้
นที่
ตาบลอาฮี
อาเภอท่
าลี่
จั
งหวั
ดเลย ประกอบด้
วย ปราช์์
ชาวบ้
าน
วั
ฒนธรรมตาบล พระสงฆ์
ผู้
ให์่
บ้
าน กานั
น และชาวบ้
านในชุ
มชนท้
องถิ่
นที่
สามารถให้
ข้
อมู
ล
และแลกเปลี่
ยนเรี
ยนรู้
วั
ฒนธรรมขนบและประเพณี
๓.๑.๔ อื่
น ๆ ประกอบด้
วย ตั
วแทนจากวั
ฒนธรรมจั
งหวั
ด ตั
วแทนจากสานั
กงานการ
กี
ฬาและการท่
องเที่
ยว ภู
มิ
ปั
์์าท้
องถิ่
นด้
านวั
ฒนธรรมจั
งหวั
ดเลย
๓.๒ เครื่
องมื
อและเทคนิ
คที่
ใช้
ในกำรเก็
บรวบรวมข้
อมู
ล
๓.๒.๑ แบบสอบถาม ใช้
เก็
บข้
อมู
ลเกี่
ยวกั
บความเป็
นมา ความเชื่
อ รู
ปแบบด้
าน
ศิ
ลปกรรม ความสอดคล้
องกั
บวิ
ถี
การดาเนิ
นชี
วิ
ต การรั
บอิ
ทธิ
พลจากวั
ฒนธรรมภายนอก
๓.๒.๒ แบบสั
มภาษณ์
ใช้
เก็
บข้
อมู
ลเกี่
ยวกั
บแนวความคิ
ดและพิ
ธี
กรรมที่
เกี่
ยวเนื่
องกั
บ
ประเพณี
ผี
ตาโขน ประเพณี
ผี
ขนน้
าและประเพณี
แห่
ดอกไม้
๓.๒.๓ แบบบั
นทึ
กข้
อมู
ล เพื่
อเก็
บข้
อมู
ลเชิ
งพฤติ
กรรมในรู
ปแบบและวิ
ธี
การละเล่
นผี
ตา
โขน ประเพณี
ผี
ขนน้
าและประเพณี
แห่
ดอกไม้
๓.๒.๔ เทคนิ
คการสนทนากลุ่
ม ใช้
เก็
บข้
อมู
ลเกี่
ยวกั
บข้
อจากั
ด เงื่
อนไขและสิ่
งที่
เป็
น
ความสาคั
์ของการละเล่
น และใช้
เก็
บข้
อมู
ลเกี่
ยวกั
บรู
ปแบบของประเพณี
ที่
สามารถนามาประยุ
กต์
เพื่
อการออกแบบสร้
างสรรค์
ชุ
ดการแสดง
๓.๒.๕ เทคนิ
คการจั
ดเวที
สาธารณะ ใช้
เก็
บข้
อมู
ลความคิ
ดเห็
นและความรู้
สึ
กจาก
ผู้
เกี่
ยวข้
องเกี่
ยวกั
บการนาเอาอั
ตลั
กษณ์
ของขนบประเพณี
ไปใช้
ในการออกแบบเพื่
อการแสดง