๘๙
เคารพ นั
้
น เป็
นสิ
่
งที่
เสริ
มเข้
ามาภายหลั
ง เพื่
อให้
การแสดงน่
าสนใจยิ ่
งขึ
้
น (เครื
อจิ
ต ศรี
บุ
ญนาค)กล่
าวว่
า
ท่
าเต้
นในยุ
คแรกนั
้
น มี
ความงดงาม การย่
อตั
วนั
้
นมี
ความสวยงามมาก
สํ
าหรั
บในยุ
คที่
๓ ซึ
่
งถื
อเป็
นยุ
คพั
ฒนารู
ปแบบการแสดงกระโน้
ปติ
งต็
องนั
้
น อาจมี
การเสริ
มท่
าทาง
การเต้
นเข้
าไปได้
ตามความเหมาะสม (แก่
นจั
นทร์
นามวั
ฒน์
)แต่
จะต้
องย ั
งคงความเป็
นกระโน้
ปติ
งต็
องเอาไว้
คื
อ การการย่
อตั
วและการดี
ดขา การเต้
นกระโน้
ปติ
งต็
องนี
้
ถื
อว่
าเป็
นศาสตร์
เฉพาะทาง (สุ
ดใจ สะอาดยิ ่
ง)
เช่
น ลั
กษณะการยื
น การเดิ
น การดี
ดขา การแอ่
นก้
น ที่
ผ่
านมาในอดี
ต(ยุ
คที่
๑ ,๒)นั
้
น ชุ
ดที่
ใช้
ในการแสดง
จะเป็
นชุ
ดที่
ปกปิ
ดร่
างกายของนั
กแสดงทั
้
งตั
ว
เพราะมี
การใช้
ชุ
ดเป็
นสั
ญลั
กษณ์
ที่
แสดงให้
เห็
นถึ
งความเป็
น
ตั ๊
กแตน ซึ
่
งทํ
าให้
มองไม่
เห็
นลั
กษณะท่
าทางการเต้
นที่
เป็
นเอกลั
กษณ์
เช่
น การแอ่
นก้
น การดี
ดขา อย่
าง
ชั
ดเจนนั
ก ซึ
่
งควรจะเน้
นที่
ท่
าทางการเต้
นมากกว่
า โดยการฝึ
กฝนท่
าทางการเคลื่
อนไหวให้
เป็
นกระโน้
ปติ
ง
ต็
อง (ตั ๊
กแตน) มากกว่
า การใช้
แค่
เครื่
องแต่
งกาย เพื่
อที่
จะแสดงให้
รู
้
ว่
าเป็
นการแสดงกระโน้
ปติ
งต็
อง
สํ
าหรั
บในการแสดง ยุ
คที่
๓ ซึ
่
งเป็
นการพั
ฒนารู
ปแบบการแสดงมาจากในยุ
คที่
๑ และ ยุ
คที่
๒ นั
้
น
คณะผู
้
เชี่
ยวชาญด้
านศิ
ลปะการแสดงพื
้
นบ้
านได้
ชมการสาธิ
ตการแสดง และมี
ข้
อเสนอแนะดั
งต่
อไปนี
้
•
เป็
นการจิ
นตนาการที่
ดี
เห็
นภาพพจน์
(โสภา ) และต้
องการให้
ตอนท้
ายมี
ท่
าทางที่
สง่
างาม
แสดงถึ
งความเป็
นตั
๊
กแตนให้
มากกว่
านี
้
•
มี
ความชอบและเห็
นด้
วยกั
บการแสดงกระโน้
ปติ
งต็
องในยุ
คที่
๓ นี
้
(ฉั
ตรเอก หล้
าลํ
้
า)แต่
ในตอนจบ อยากให้
ลู
กหลานตั
๊
กแตนออกมาให้
เยอะ ๆ กว่
านี
้
•
เห็
นด้
วยกั
บการนํ
าเข้
าการแสดงด้
วยการใช้
เสี
ยงปี่
(เครื
อจิ
ต ศรี
บุ
ญนาค) ลี
ลาการเต้
นใช้
ได้
การกั
ดกิ
นหั
วตั
วผู
้
นั
้
นไม่
ต้
องมี
ก็
ได้
เพราะการแสดงแบบไทยนั
้
น มั
กจะนิ
ยมให้
จบลงแบบมี
ความสุ
ขมากกว่
า
๔.๓.๓ การแต่
งกาย
การแต่
งกายสํ
าหรั
บการแสดงกระโน้
ปติ
งต็
อง ในยุ
คที่
๓ ซึ
่
งมี
การพั
ฒนาการแต่
งกายจากในยุ
คที่
๒
เพื่
อให้
เหมาะกั
บยุ
คสมั
ย และเพื่
อให้
เกิ
ดความเปลี่
ยนแปลงรู
ปแบบการแต่
งกายของการแสดงกระโน้
ปติ
งต็
อง
ให้
เกิ
ดความหลากหลายมากขึ
้
น
โดยที่
ย ั
งคงไว้
ซึ
่
งความเป็
นเอกลั
กษณ์
ของการแต่
งกายในยุ
คที่
๒
เอาไว้
ด้
วย จากการเสวนาในหั
วข้
อการแต่
งกายนี
้
ทํ
าให้
ได้
ข้
อเสนอแนะต่
าง ๆ จากผู
้
เชี่
ยวชาญ และผู
้
ที่
เกี่
ยวข้
องกั
บการแสดงกระโน้
ปติ
งต็
องดั
งนี
้
•
การออกแบบเครื่
องแต่
งกายในการแสดงกระโน้
ปติ
งต็
องจะคํ
านึ
งในเรื่
องของความเหมื
อนตั
๊
กแตนตํ
า
ข้
าวให้
มากที่
สุ
ด
•
ในธรรมชาติ
ของสั
ตว์
นั
้
น ตั
วผู
้
จะต้
องมี
ความโดดเด่
นกว่
าตั
วเมี
ย
•
ช่
วงลํ
าตั
วของตั ๊
กแตนมี
ลั
กษณะเพรี
ยว จึ
งควรใช้
สี
เข้
ามาช่
วยในการแต่
งกายเพื่
อให้
เกิ
ดความเพรี
ยวขึ
้
น