บทที่
๓
ประวั
ติ
ความเป็
นมาของละครชาตรี
ในจั
งหวั
ดอ่
างทอง
ลั
กษณะทั
่
วไปของจั
งหวั
ดอ่
างทอง
๑. ประวั
ติ
ความเป็
นมา
อ่
างทองในอดี
ตนั
้
น นั
บว่
ามี
คนอาศั
ยอยู
่
มานานหลายร้
อยปี
เพราะท้
องที
่
ของอ่
างทอง
เป็
นที
่
ราบลุ
่
ม ลั
กษณะคล้
ายอ่
าง ไม่
มี
ภู
เขา ป ่
าไม้
และแร่
ธาตุ
มี
แม่
นํ
้
าไหลผ่
าน ๒ สาย คื
อ แม่
นํ
้
า
เจ้
าพระยาและแม่
นํ
้
าน้
อย ที
่
มาของชื
่
อเมื
อง “อ่
างทอง” นั
้
น สั
นนิ
ษฐานได้
เป็
น ๓ นั
ย คื
อ
นั
ยแรกเชื
่
อว่
า คํ
าว่
า “อ่
างทอง” น่
าจะมาจากลั
กษณะทางกายภาพของพั
้
นที
่
นี
้
คื
อเป็
นที
่
ราบลุ
่
มเป็
นแอ่
งคล้
ายอ่
าง ซึ
่
งเต็
มไปด้
วยทุ
่
งนาที
่
ออกรวงเหลื
องอร่
ามเหมื
อนทอง จึ
งเป็
นที
่
มาของชื
่
อ
จั
งหวั
ดอ่
างทอง และดวงตราของจั
งหวั
ด เป็
นรู
ปรวงข้
าวสี
ทองอยู
่
ในอ่
างนํ
้
า ซึ
่
งมี
ความหมายถึ
งความ
อุ
ดมสมบู
รณ์
ด้
วยพื
ชพั
นธุ
์
ธั
ญญาหารและเป็
นอู
่
ข้
าวอู
่
นํ
้
า
นั
ยที
่
สอง เชื
่
อว่
าอ่
างทอง น่
าจะมาจากชื
่
อของหมู
่
บ้
านเดิ
มที
่
เรี
ยกว่
า “บางคํ
าทอง” ตาม
คํ
าสั
นนิ
ษฐานของ พระยาโบราณราชธานิ
นทร์
(พร เดชะคุ
ปต์
) สมุ
หเทศาภิ
บาลมณฑลอยุ
ธยา เมื
่
อ
คร ั
้
งที
่
กราบทู
ล พระบาทสมเด็
จพระมงกุ
ฎเกล้
าเจ้
าอยู
่
หั
ว ในคราวเสด็
จประพาสลํ
าแม่
นํ
้
าน้
อย และ
ลํ
าแม่
นํ
้
าใหญ่
ใน พ.ศ. ๒๔๕๙ ว่
า ชื
่
อของเมื
องอ่
างทองมาจากชื
่
อ บางคํ
าทอง ซึ
่
งแต่
งตั
้
งคร ั
้
งกรุ
งเก่
า
ว่
าด้
วยตามเสด็
จพระราชดํ
าเนิ
นเมื
องนครสวรรค์
ของสมเด็
จพระนารายณ์
มหาราชจากกรุ
งเก่
า “ลุ
ถึ
ง
บางนํ
้
าชื
่
อ คํ
าทอง” แต่
บางกระแสว่
าเพี
้
ยนมาจาก ชื
่
อของลํ
าคลองในย่
านนั
้
น ที
่
เคยมี
ชื
่
อว่
า “ปากนํ
้
า
ประคํ
าทอง” ซึ
่
งเป็
นทางแยกแม่
นํ
้
าหลั
งศาลากลางจั
งหวั
ด
นั
ยที
่
สาม เชื
่
อว่
าชื
่
ออ่
างทองน่
าจะมาจากชื
่
อ บ้
านอ่
างทอง ซึ
่
งสมเด็
จพระเจ้
าบรมวงศ์
เธอ
กรมพระยาดํ
ารงราชานุ
ภาพ ทรงกล่
าวไว้
ในหนั
งสื
อ ชุ
มนุ
มพระนิ
พนธ์
เรื
่
องสร้
างเมื
องไว้
ตอนหนึ
่
งว่
า
“เมื
องอ่
างทอง ดู
เหมื
อนจะตั
้
งเมื
่
อคร ั
้
งสมเด็
จพระนเรศวร เดิ
มชื
่
อเมื
องว่
า วิ
เศษชั
ยชาญ ตั
้
งอยู
่
ริ
ม
แม่
นํ
้
าน้
อย ที
่
ลงมาจากนครสวรรค์
อยู
่
มาแม่
นํ
้
าน้
อยตื
้
นเขิ
น ฤดู
แล้
งใช้
เรื
อไม่
สะดวก ย้
ายเมื
องออกมา
ตั
้
งริ
มแม่
นํ
้
าเจ้
าพระยาที
่
บ้
านอ่
างทอง จึ
งเปลี
่
ยนชื
่
อเป็
นเมื
องอ่
างทอง”
ชื
่
อจั
งหวั
ดอ่
างทอง จะได้
มาตามนั
ยใดก็
ตามชื
่
ออ่
างทองนี
้
ได้
ปรากฎในประวั
ติ
ศาสตร์
ไทย
มี
ความเจริ
ญรุ
่
งเรื
องมาแล้
ว หลายยุ
ค หลายสมั
ย ดั
งนี
้
พื
้
นที
่
ตั
้
งจั
งหวั
ดอ่
างทองในสมั
ยทวารวดี
ได้
มี
ผู
้
คนเข้
ามาตั
้
งถิ่
นฐานเป็
นเมื
องแล้
ว แต่
เป็
น
เมื
องเล็
ก ๆ หลั
กฐานที
่
ยั
งเหลื
ออยู
่
ในป ั
จจุ
บั
นคื
อ คู
เมื
อง ที
่
บ้
านคู
เมื
อง ตํ
าบลห้
วยไผ่
อํ
าเภอแสวงหา
สั
นนิ
ษฐานว่
า เป็
นเมื
องโบราณสมั
ยทวารวดี
สมั
ยสุ
โขทั
ยมี
ผู
้
เข้
ามาตั
้
งถิ่
นฐานอยู
่
อาศั
ยเช่
นกั
น และได้
ร ั
บอิ
ทธิ
พลจากสุ
โขทั
ยด้
วย สั
งเกต
ได้
จาก ลั
กษณะของพระพุ
ทธรู
ปสํ
าคั
ญในท้
องถิ่
นที
่
อ่
างทอง ที
่
มี
ลั
กษณะเป็
นแบบสุ
โขทั
ย เช่
น
พระพุ
ทธไสยาสน์
วั
ดขุ
นอิ
นทประมู
ล และพระพุ
ทธไสยาสน์
วั
ดป ่
าโมกวรวิ
หาร เป็
นต้
น